Απόψεις
Σχολιάστε

«Παράφρων λογισμός»

Συμβαίνει κάποτε
με την αναμονή και τη σιωπή
δυο να σιωπούν και να περιμένουν…
Κάποτε, σε κάποιες περιστάσεις
μα βασανιστικότερα, στον έρωτα…

Εχθές το βράδυ αργά, λίγο πριν το ξημέρωμα
Την ώρα των ποιητών και των τρελών
πριν την πρώτη πανσέληνο του Αυγούστου
-παράφορο το φεγγάρι, προκλητικά ζωγράφιζε
χρυσούς δρόμους φυγής για τη σκέψη
στα κύματα-
Είπα να έρθω να σε βρω…

Είπα ό, τι τόσες και τόσες φορές έχω πει,
μα δεν το έκανα…
Πάει καιρός…
Που να ζεις… που να’ σαι…
Καμιά λογική, καμιά τελεία, κανένα τέλος
Ολόκληρη και απτή
στα μάτια μου μπροστά η εικόνα σου
Παντοδύναμη…

Είπα θα έρθω να σε βρω,
κι ας μην ξέρω που να’ σαι
και ποιος το χέρι σου κρατά…

Το χέρι που αγάπησα
κάθε μικρή των δαχτύλων απόληξη
Το χέρι που με κάθε ανάμνηση της αφής του
ακόμη δακρύζω
Χέρια που σαν τις νότες μέσα τους ακόμη γλιστρώ
και χάνομαι στην άβυσσο και στο έρεβος
Και δεν μπορώ να υπάρξω μαζί τους,
μα ούτε χώρια..

Μάλωσα πάλι με τον ύπνο χθες βράδυ και με ξέχασε…
Ποιος με τέτοιο φεγγάρι
τον παράφρονα λογισμό μπορεί να σταματήσει
Κανείς, ποτέ δεν μπόρεσε.
Πώς να μην τρέξει κοντά σου…
Είπα να έρθω να σε βρω
και μου αποκρίθηκες…
Αρκούσε και μια σου λέξη, να σφραγίσει
πως δεν είναι πλάνη τελικά…
Υπήρξες…
Δεν είναι όνειρο τελικά
Υπάρχεις.
Συμβαίνει κάποτε στον έρωτα
στο μυστήριο το μέγιστο της ζωής
δυο να σιωπούν… και να περιμένουν…

Γράφει η Νάντια Στράντζου, Δασκάλα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.