All posts filed under: Κοινωνία

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

Γράφει η Νάντια Στράντζου… Μεγάλη Πέμπτη, Κόκκινη Μείξη δακρύων και Θυσίας Μεγάλη, Κόκκινη διαδρομή  Προς τους εκάστοτε σταυρούς σου Μα όσο κι αν στάθηκες στωικά Δίπλα στα όνειρα Όσο κι αν το προσπάθησες  Με το Σωστό και τις Επιλογές Δεν λέει να φανεί η Ανάσταση… Εσύ ακόμη σηκώνεις μάτια να δεις Ουρανό Κι ελπίζεις με ελπίδες απέλπιδες… Ταλαιπωρημένες από τον χρόνο  Και τις ατέλειωτες διαδρομές Υψώνεις τα χέρια, να έρθουν να σε σταυρώσουν Τα δύο καρφιά τα μάτια Του Αυτοεπίγνωση λαθών Αμαρτιών κατανόηση… Με τόση προθυμία , ξανά και ξανά Στην ίδια της αμφιβολίας Σταύρωση Στην ίδια αναμονή του μαρτυρίου… Και να’ ναι άνοιξη Και να προσεύχεσαι… Να’ ναι σαν θαύμα όμορφη η θάλασσα Πορτοκαλιά τα φυλλώματα κι όλο ευωδία το Όρος των Ελαιών σου… Μα Έλεος κανένα. Σταμάτησαν να βγαίνουν νυχτολούλουδα στις ρωγμές του χρόνου Θα΄ρθει μέρα…ηρεμείς την ψυχή σου… Θα λάμψουν κάτω από τον ήλιο του Απόλυτου Όσα θα έχουν απομείνει θραύσματα ψυχής Εώς τότε, αδιαμαρτύρητα κι αέναα Πορεύσου, γλυκύ μου έαρ Μοναχικά τον δρόμο των Σταυρών Σου…

Η απλότητα στο «σχήμα» των επιλογών

Γράφει η Νάντια Στράντζου Ας υποθέσουμε ότι σκοπεύετε να παρευρεθείτε σε μια επίσημη εκδήλωση και έχετε φανταστεί τον εαυτό σας να φορά ένα εντυπωσιακό «κόκκινο φουστάνι». Πηγαίνετε λοιπόν στην αγορά, με την πρόθεση να το βρείτε και να το αποκτήσετε. Η αναζήτηση αυτή ξεκινά πάντα με πηγαίο ενθουσιασμό και ένα «θέλω» ισχυρό και ανυποχώρητο. Αυτό το κρατάμε! Κι ενώ ψάχνετε για αυτό που πραγματικά θέλετε, βρίσκεστε ξαφνικά μπροστά από μια βιτρίνα με ένα «πράσινο φουστάνι». Ξέρετε ότι δεν ήταν αυτή η αρχική σας επιλογή. Ξέρετε ότι αυτό το φουστάνι δεν πληροί τις προδιαγραφές σας. Το δοκιμάζετε ωστόσο. Επειδή είναι πολύ όμορφο. Επειδή είναι ακριβό. Επειδή είναι εντυπωσιακό. Επειδή, επειδή, επειδή.. Στο σημείο που βρίσκεστε, υπάρχουν δύο επιλογές: η πρώτη είναι να «αγοράσετε το πράσινο φουστάνι» και να συμβιβαστείτε με το γεγονός ότι αυτό θα φορέσετε. Το επιλέξατε με πλήρη ελευθερία και μέσα από έναν μακρύ κατάλογο με «επειδή», διαγράφοντας το αρχικό σας ανυποχώρητο «θέλω». Προσοχή όμως! Θα πρέπει να γνωρίζετε – και να είστε απόλυτα συνειδητοποιημένοι- ότι αυτό το φουστάνι δεν θα γίνει ποτέ το …

Να αποδεχόμαστε ό,τι δεν μπορεί να αλλάξει…

Ημέρες σαν αυτές που διανύουμε, εβδομάδες με πρωτοφανή σημεία των καιρών, έρχονται διδακτικότερα από όσο μπορούμε να εικάσουμε…Πόσο μάλλον όταν έρχονται για να μείνουν, παραπάνω από όσο θα μπορούσαμε να υπολογίσουμε! Θερμοκρασίες υπό το μηδενός και ακραίες χιονοπτώσεις να παραλύουν τη χώρα, ενώ μέσα μας ένα παράξενο τρενάκι εναλλαγής σκέψεων και διαθέσεων δε λέει να σταματήσει την ασταθή πορεία του… Εντάξει, ας το παραδεχτούμε… Στην αρχή, είχε πλάκα να μπορείς να ξεκλέψεις μια μερούλα δουλειάς ή να μη χρειάζεται να ρυθμίσεις νωρίς το ξυπνητήρι…Στην αρχή… Έπειτα, μίλησε η συλλογική σου συνείδηση: Και όλοι αυτοί που δεν έχουν μια στέγη; Ακόμη συνηθέστερα, θέρμανση; Νερό; Πόσο διαφορετικά αναγκάζεσαι να ζήσεις στερούμενος τα βασικά, και πόσο λίγες ευκαιρίες έχεις στην τόσο μοναδική ζωή σου να το καταλάβεις… Είναι κοινός τόπος το γεγονός ότι ζούμε σε μια χώρα στην οποία οι κρατικοί μηχανισμοί παραλύουν σε κάθε κατάσταση έκτακτης ανάγκης… Σταδιακά, οι δρόμοι έγιναν απροσπέλαστοι και όλοι εμείς οι τυχεροί, οι έχοντες στέγη, τροφή και νερό, οδηγηθήκαμε σε μια κατάσταση ιδιότυπου εγκλεισμού, με μικρές και ολιγόχρονες δυνατότητες φυγής… Προσωπικά, τα …

Έλληνας | έκδοση 2015

¨Στο καράβι ήμασταν στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον. Κάθε μεσημέρι ερχόταν ένας Ιταλός ναύτης, χτυπούσε ένα κουδούνι και μας μάζευε να φάμε. Ένα μήνα περάσαμε στο καράβι μέχρι να φτάσουμε στο όνειρο… στην γη της επαγγελίας. Εκεί μέσα ήταν δύσκολα. Είχαμε κολλήσει ψείρες κι αρρωσταίναμε συνέχεια. Ο ένας κολλούσε τον άλλον και τα ποντίκια τόσα πολλά που θαρρούσες ότι ήταν περισσότερα από μας. Στο βαπόρι είχε συγκεκριμένα μέρη που μας επιτρεπόταν να πάμε. Το έκαναν για να μην ενοχλούμε τους κυρίους της πρώτης θέσης. Δεν μας ένοιαζε όμως. Κάναμε υπομονή. Στην Αμερική θα μας υποδέχονταν με ανοιχτές αγκάλες…. θα είχαμε μια καλύτερη ζωή. Μας είχαν πει ότι φτάναμε και είχαμε μαζευτεί να δούμε το λιμάνι από μακριά. Είδαν έναν Έλληνα που έδειχνε με το δάκτυλο κάτι. Ήταν το άγαλμα της ελευθερίας. Το κοίταγα πολύ ώρα. Ήταν τεράστιο σε έπιανε κάτι μόλις το έβλεπες… σου έδινε μια σιγουριά πως το χρήμα περίσσευε και για τους ανθρώπους αφού το σπαταλούσαν σε τέτοια αγάλματα… Όπως και στην Ελλάδα τα παλιά χρόνια. Κατεβήκαμε στο λιμάνι του Ellis Island. …

«Την εποχή των φόβων…»

Ζούμε σε τεταμένους καιρούς… Ο πανικός και η ένταση διασπείρονται ακαριαία στα μήκη και πλάτη του ‘’πολιτισμένου’’ κόσμου μας… Και είναι γεγονός ότι δεν υπάρχει πιο γρήγορα μεταδιδόμενο αίσθημα από τον φόβο… Το τελευταίο μάλιστα διάστημα, όπως βομβαρδίζεται το μυαλό από τρομοκρατικές εικόνες, ο φόβος έχει γίνει απροσδιόριστος: φοβόμαστε τι επακολουθεί, φοβόμαστε για το μέλλον, για το παρόν, για τον εαυτό μας, για τους δικούς μας ανθρώπους, για τη χώρα… φοβόμαστε για οτιδήποτε μπορούμε να σκεφτούμε, να σχεδιάσουμε και – το χειρότερο- να ονειρευτούμε… Θα ήθελα όμως να εστιάσω σε έναν φόβο τον οποίο θεωρώ ότι η γενιά των 400 ευρώ είναι περισσότερο αναγκασμένη από κάθε άλλη γενιά να αντιμετωπίζει στο παρόν της : τον φόβο της απουσίας των σημαντικών μας «άλλων»… Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, η γενιά μας είναι σχεδόν δεδομένο ότι βιώνει το προσωπικό της συνονθύλευμα φόβων χωρίς να μπορεί να το μοιραστεί… Σημαντικοί για εμάς άνθρωποι, για πολλούς λόγους, έχουν βρεθεί σε άλλα μέρη, πόλεις, ηπείρους… Τη στιγμή που τους αποχαιρετήσαμε, γνωρίζαμε μέσα μας ότι, παρά τις σύγχρονες δυνατότητες επικοινωνίας, ο καφές και …

Ψαρεύοντας στα βαθιά

Από μικρά παιδιά ανησυχούσαμε για τον βαθμό της επιτυχίας μας, αλλά είναι εκεί το πραγματικό νόημα και η ουσία; Είναι υποκειμενική υπόθεση η τοποθέτηση του «πήχη»! Είναι ζήτημα και ένα γενικότερο συνονθύλευμα προβολών και πεποιθήσεων που κουβαλάει ο καθείς στο διάβα της ζωής. Δεν ξεκινούμε όλοι από το ίδιο σημείο, και η επιτηδευμένη σύγκριση ενέχει τον κίνδυνο μετατροπής των φίλων σε ανταγωνιστές. Από την πρώτη στιγμή που ερχόμαστε στην ζωή αγωνιζόμαστε και μαθαίνουμε, ανάλογα με την προσωπικότητα του καθενός μας αρχίζουν με τον καιρό και οι «πολυσήμαντες επιλογές». Στην ζωή δεν χρειάζεται να είμαστε απόλυτοι ωστόσο απαιτείται να παίρνουμε σωστές επιλογές. Βέβαια στο ερώτημα και ποια ακριβώς είναι η σωστή επιλογή έρχεται η θεωρία της σχετικότητας να κλείσει τον προβληματισμό! Η απόκτηση των υλικών αγαθών έχει κυρίως μια παροδική επίδραση στην προσωπική μας ευτυχία. Η πραγματική ευτυχία κρύβεται στη στιγμή εκείνη που ο κάθε «μεγιστάνας» θα παραδώσει την περιουσία του στις επόμενες νέες γενιές ενώ ο ίδιος θα αποσυρθεί σε κάποιο εξωτικό νησί ψαρεύοντας όλη μέρα…

Στο κυνήγι του σύγχρονου θησαυρού

Πηγαίνοντας μια βόλτα στην παραλία ακούω μητέρες να αγωνιούν και να προβληματίζουν τα παιδιά τους για την «ακριβοθώρητη» επαγγελματική τους αποκατάσταση. Το άγχος ήταν σε πρώτο πλάνο γύρω από τον βαθμό απόδοσης στα μαθήματα και σε δεύτερο στον αριθμό των πτυχίων, αγγλικών-γαλλικών-ιταλικών! Ακολούθως, περνώντας τα χρόνια το άγχος μετατίθεται στον αριθμό τον πτυχίων, των μεταπτυχιακών και των διδακτορικών. Ωστόσο, αναρωτιέμαι στην αναγωγή αυτών των αριθμών σε επαγγελματική αποκατάσταση καθώς και σε προσωπική ισορροπία και ευτυχία μήπως δεν γίνει ποτέ αντιστοιχία. Τα χρόνια περνάνε και η πλειονότητα αναλώνεται στο κυνήγι των προσόντων! Στο ποιος έχει τα περισσότερα πτυχία. Ίσως φταίνε τα στερεότυπα και οι κοινωνικές προκαταλήψεις αλλά το αποτέλεσμα μετράει. Στην περίπτωση επίτευξης πολλών πτυχίων το σύνηθες είναι να αποκλίνει κοινωνικά το άτομο διότι έτσι και αλλιώς οι συνθήκες θα τον έχουν οδηγήσει σε τέτοιους μοναχικούς ρυθμούς. Η ζωή όμως είναι πολύ μικρή για τέτοιου είδους μονοπάτια επομένως είναι αναγκαία η ισορροπία. Και ενδεχομένως στην διάρκεια του κυνηγιού για τον θησαυρό τα θηρία να παίξουν καθοριστικής σημασίας ρόλο… Ενδεικτικά βήματα Αυτογνωσία Ψυχραιμία Εγρήγορση Θάρρος Χιούμορ Και …

Καλωσήρθατε στην Κολομβία των Βαλκανίων…

Η πόρτα άνοιξε διάπλατα. Αυτή, κάνοντας ένα βήμα και φορώντας πλέον το φτηνό ένδυμα  της ελευθερία της, δικαιώνει και πάλι την «πάστα» της. «Βίκυ, Βίκυ» φώναζε συμπονετικά η πλειάδα δημοσιογράφων έξω από το ψυχιατρείο. Ήταν μια δικαίωση, και για αυτούς. «Αποφυλακίζεται η Βίκυ Σταμάτη: Ελεύθερη χωρίς εγγύηση» η λεζάντα που μας τόνιζε ο τηλεοπτικός σταθμός κάτω από τις δηλώσεις της. Και εκείνη, με το λαμπερό της πρόσωπο λόγω των χιλιάδων ευρώ που έχουμε ξοδέψει στις  πλαστικές της επεμβάσεις, ξεκινά να παίζει το ρόλο της, αρχίζει και πάλι να υποκρίνεται ως πονεμένη μητέρα και με τρεμάμενη δακρυσμένη φωνή (αλλά χωρίς κανένα ίχνος δακρύου) ως μια σύγχρονη Τζένη Καρέζη αποδίδει το ρόλο που της έχουν συμβουλέψει. Και στο φόντο οι δυο δικηγόροι της, των οποίων δε χρειάζεται να ανατρέξεις στο βιογραφικό για να αντιληφθείς πόσο σάπιοι, βρώμικοι και ρυπαροί είναι γιατί φωνάζουν οι φυσιογνωμίες των, ωρύονται… «Θέλω να γυρίσω στο παιδί μου, θέλω να πάω κοντά του» ψελλίζει ορμώμενη από μητρικό ένστικτο, το οποίο όμως πού είχε απωλέσει όλα τα προηγούμενα χρόνια; Τότε που ξόδευε μυθικά ποσά …

Το αντίδοτο στην κρίση: Επαναπροσδιορισμός και Εγρήγορση

  Η πλειονότητα των νέων βρίσκεται σε τέλμα και σε διαρκή διλλήματα, η κατάσταση αυτή αντιστρέφεται σε περίπτωση που δράσουμε συλλογικά και με αρχές αλληλεγγύης.  Ο συνδυασμός των 2 Α: Αναβλητικότητα και Απραγία οδηγούν ακολούθως σε 2 Α: την Αίσθηση Αποτυχίας. Η λύση είναι να δράξουμε των ευκαιριών και να δημιουργήσουμε οι ίδιοι τις συνθήκες της βιωσιμότητας των εγχειρημάτων μας. Χωρίς να επιρρίπτουμε ευθύνες και να αναζητούμε μονίμως τον εχθρό. Επιβάλλεται εγρήγορση και μαραθώνιος προσπαθειών προκειμένου να πλησιάσουμε το επιθυμητό! Τέλος, καλό είναι να εστιάζουμε στην ουσία των πραγμάτων διότι ως γνωστόν ο σπόρος όταν μένει στην επιφάνεια τoν τρώνε τα πουλιά… Στην συνέχεια ακολουθούν ορισμένες έξυπνες επιχειρηματικές ιδέες που θησαύρισαν τους εμπνευστές αυτών: SantaMail Πήρε μια ταχυδρομική διεύθυνση στον Βόρειο Πόλο, προσποιήθηκε τον  Άγιο Βασίλη  και χρέωνε τους γονείς 10 ευρώ για κάθε γράμμα που στέλνεις στα παιδιά τους. Ως εκ τούτου, ο Byron Reese έστειλε πάνω από 200.000 γράμματα από την έναρξη της επιχείρησης του το 2001. Κάτι που τον έκανε μερικά εκατομμύρια πλουσιότερο. Designer Diaper Bags Η Christie Rein εντόπισε επιτυχώς την …

Η πολυπολιτισμικότητα των ευρωπαϊκών κοινωνιών στη σκιά του ρατσισμού

  Αρκετά χρόνια πριν, οι Ευρωπαίοι είδαν την πολυπολιτισμικότητα (την υιοθέτηση μιας περιεκτικής και ποικιλόμορφης κοινωνίας) ως απάντηση στα κοινωνικά προβλήματα της Ευρώπης. Σήμερα ένας αυξημένος αριθμός πολιτών την θεωρεί ως μία βασική αιτία τους. Αυτή η σύχρονη αντίληψη έχει ενσωματωθεί  ακόμα και στις επίσημες θέσεις κυρίαρχων πολιτικών της Ευρώπης όπως ο πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας David Cameron και η καγκελάριος της Γερμανίας Angela Merkel οι οποίοι καταγγέλουν πλέον δημόσια την πολυπολιτισμικότητα και μιλούν ανοιχτά για τους κινδύνους της.Έχει επίσης τροφοδοτήσει επιτυχώς ακραία πολιτικά κόμματα και την άνοδο λαϊκιστών πολιτικών σε όλη την Ευρώπη. Πώς προέκυψε όμως αυτή η μεταμόρφωση; Οι επικριτές της πολυπολιτισμικότητας ισχυρίζονται πως η Ευρώπη επέτρεψε την υπερβολική μετανάστευση, χωρίς να εφαρμόζει αποτελεσματικά μέτρα για την ενσωμάτωση. Αυτό θεωρούν οτι οδήγησε σε μία αναντιστοιχία που έχει διαβρώσει την κοινωνική συνοχή,υπονομεύει και υποβαθμίζει ταυτόχρονα την εθνική ταυτότητα. Απο την άλλη πλευρά οι υποστηρικτές της πολυπολιτισμικότητας αντιτείνουν ότι το πρόβλημα δεν είναι τόσο η μεγάλη ποικιλομορφία, αλλά ο «πάρα πολύς» ρατσισμός. Ωστόσο η αλήθεια είναι πολύ πιο σύνθετη από όσο επιτρέπουν οι δυο πλευρές …

Το βδέλυγμα της κοινωνίας

Η φράση «το βδέλυγμα της ερημώσεως» αναφέρεται στο Κατά Ματθαίον 24:15  για το οποίο μίλησε ο προφήτης Δανιήλ. στο 9:27 «θα κάνει στερεή διαθήκη με πολλούς για μια εβδομάδα και στο μέσον της εβδομάδας θα σταματήσει η θυσία και η προσφορά, και επάνω στο πτερύγιο του Ιερού θα είναι το βδέλυγμα της ερήμωσης, και μέχρι τη συντέλεια του καιρού, θα δοθεί διορία στην ερήμωση».   Το βδέλυγμα της σύγχρονης κοινωνίας είναι η έλλειψη σεβασμού και αξιοπρέπειας. Η κατάσταση αυτή δηλαδή, η οποία προκαλεί αποστροφή. Η κοινωνία μας έχει γίνει τελείως απρόσωπη και άχρωμη με κυρίαρχα χαρακτηριστικά την καχυποψία, την αδιαφορία, την αβεβαιότητα για ό,τι συμβαίνει και διαδραματίζεται γύρω μας. Οι συνθήκες, οι ρυθμοί και τα συμβάντα της καθημερινότητας δημιουργούν το πλέον ακατάλληλο κλίμα για επιβίωση. Το γέλιο και η χαρά φαντάζουν ξένα και μακρινά. Όμως, τι περιμένουμε για να αντιληφθούμε ότι πρέπει να αλλάξουμε το σκηνικό;! Αυτό είναι προσωπική επιλογή του καθενός η οποία όμως είναι η πνοή και η φλόγα για συλλογική αφύπνιση και εξέλιξη διότι ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.   Εν …

Με άρωμα παιδείας…

  Παιδεία.  Η λέξη «παιδεία» είναι παράγωγο του αρχαίου ρήματος «παιδεύω» που σημαίνει διδάσκω, εκπαιδεύω. Συνώνυμα: η λέξη παιδεία αναφέρεται στη νοητική και ψυχική καλλιέργεια ενός παιδιού, η οποία επιτυγχάνεται κυρίως μέσω της εκπαίδευσης (στις διάφορες βαθμίδες της). Η λέξη κουλτούρα ενσωματώνει τη δήλωση τόσο της πνευματικής καλλιέργειας όσο και του πνευματικού πολιτισμού (σε αντιδιαστολή προς τον τεχνικό / υλικό). Εκτός από την παροχή γνώσεων η εκπαίδευση αποσκοπεί επίσης στη μόρφωση του ανθρώπου καθώς και στη διάπλασή του, δηλαδή στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς και στην ανάπτυξη του ήθους του. Οι έννοιες αυτές αποδίδονται επίσης με τον όρο αγωγή. Πως μπορώ να εκμορντετίσω και να τροποποιήσω την παιδεία σύμφωνα με τα μέτρα της κάθε εποχής; Τι είναι όμως η παιδεία; Επιδέχεται τροποποίησης, βελτίωσης, αλλαγής; Στην παρούσα φάση, και μετά από μακρόσυρτους διαλόγους με κάθε λογής ανθρώπων περί πολιτικών, ιδεολογιών, αλλαγών, παγκοσμιοποίησης κτλ. καταλήγω στο ότι για να αλλάξει από τα θεμέλια μια σάπια και άσκοπη νοοτροπία ετών, καθώς και το μοντέλο επιβίωσης στο οποίο έχουμε όλοι επιδωθεί χρειάζεται να επενδύσουμε πολύ στην παιδεία. Από την εμπειρία μου λόγω …