All posts filed under: Απόψεις

«Ο ισοπεδωτισμός του ακαδημαϊκού πλουραλισμού»

Από τη Στράντζου Νάντια, Δασκάλα Ανήκεις στη γενιά των 20 και κάτι με 30 και κάτι… Μόλις ολοκλήρωσες τις «βασικές» σπουδές σου και αιτείσαι για τις μεταπτυχιακές ή μόλις ολοκλήρωσες τις μεταπτυχιακές σπουδές σου και αιτείσαι για μια ακόμη σχολή, για έναν ακόμη μεταπτυχιακό τίτλο, για ένα διδακτορικό, για ένα δεύτερο διδακτορικό… Ένας μετ’ εμποδίων δρόμος δίχως τέλος αυτός της ακαδημαϊκής μόρφωσης, κι όμως, τον βαδίζει ακριβώς η επόμενη γενιά από εκείνη των γονιών μας, για τους οποίους οι σπουδές ήταν επίτευγμα και άμεσα συνυφασμένες με την εύρεση εργασίας… Ενώ τη χαρά της απόκτησης ενός πτυχίου διαδέχεται το άγχος του τι θα πρέπει να κάνεις – και να σπουδάσεις- μετά, τρέχεις παράλληλα στον απέλπιδο στίβο της εύρεσης εργασίας, όπου τα ακαδημαϊκά σου προσόντα ζυγίζονται στην ίδια ζυγαριά με άλλων, ταχύτατων και ανήσυχων συλλεκτών προσόντων, για να καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι δεν είναι αρκετά… Γυρίζεις στο σπίτι σου, κλείνεσαι στον υπολογιστή σου και ψάχνεις, με ακόμη μεγαλύτερη θέρμη, για τις επόμενες σπουδές… Καταθέτεις αιτήσεις… Βγαίνεις για καφέ με τους φίλους σου, συζητάς για έρευνα, στοιχεία στατιστικής, …

Είμαστε για τα καρναβάλια

Άνοιξε το τριώδιο, σφάξαμε τα γουρουνάκια μας για να τα ψήσουμε την Τσικνοπέμπτη και κάποιος στο σπίτι αγόρασε γαλακτομπούρεκο ή ακόμα καλύτερα μπορεί να το έφτιαξε. Θα βάλουμε ότι πιο άσχετο ρούχο έχουμε και θα βαφτούμε όσο πιο περίεργα μπορούμε. Ακόμα καλύτερα μπορούμε να φορέσουμε μάσκες ή περούκες. Η μουσική είναι τέρμα και το ξεβίδωμα σε μαγαζιά και δρόμους must. Ωχ, το ακούτε κι εσείς αυτό που ακούω; Ψίθυρος είναι; Δεν μπορώ να καταλάβω καλά. Η μουσική είναι δυνατά. Ας χαμηλώσει κάποιος, δεν ακούω τι θέλει να μου πει η φωνή. Φωνές πολλές, άγριες. Ακούω την χροιά της φωνή τους. Είναι αγανακτισμένη φωνάζουν. Κάποιον δεν θέλουν. Κάποιους δεν θέλουν. Δεν μπορώ να προσδιορίσω την εθνικότητα αυτών των φωνών. Είναι Γάλλοι; Έλληνες; Γερμανοί; Μάλλον είναι πολλοί. Είναι Ευρωπαίοι που φωνάζουν και δεν θέλουν κάποιον. Μπορεί να σταματήσει αυτή η μουσική; Ακούω νομίζω αυτόν τον κάποιον να μιλάει. «Το όνομα μου είναι πρόσφυγας. Το επίθετο μου κατατρεγμένος. Με ξερίζωσαν από τον τόπο μου. Άγρια με τράβηξαν δίχως να προλάβω να αντιδράσω. Πώς να προλάβω να αντιδράσω; Το …

Το αντικλείδι της εμπιστοσύνης…

Παρόλο που η εργασία μου αφορά στην ναυτιλία, τα διυλιστήρια πετρελαίου, τη διανομή πετρελαιοειδών και των ανεφοδιασμό των πλοίων η έμπνευση και η θέληση μου εστιάζει στον προβληματισμό στο πεδίο της εμπιστοσύνης. Πρόκειται για μια αξία η οποία έχει τεράστια δύναμη ωστόσο εκλείπει πολύ. Όλοι μας έχουμε ανάγκη να εμπιστευτούμε, να μοιραστούμε, να στηριχτούμε. Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν την εμπιστοσύνη. Υπάρχει άραγε; Και αν ναι πόσο διαρκεί; Τα παραπάνω ερωτήματα είναι πολύ δύσκολο να απαντηθούν. Διότι στην περίπτωση θετικής απάντησης τα αντίθετα επιχειρήματα που αριθμούνται είναι πολλά. Η έλλειψη της εμπιστοσύνης δημιουργεί ένα «κράτημα» στις σχέσεις, όλων των ειδών. Ωστόσο είναι πιο ασφαλές να μην υπάρχει «τυφλή» εμπιστοσύνη διότι καμιά φορά δεν βλέπουμε γενικότερα μπροστά μας με αποτέλεσμα να απογοητευόμαστε. Επιπλέον, η εκάστοτε απογοήτευση δημιουργεί ένα πολύ ισχυρό κλείδωμα, το οποίο για να διαλυθεί απαιτεί πολύ κόπο και πολλές θυσίες. «Η εμπιστοσύνη με σύνεση, αξιολογεί την πιθανότητα προδοσίας, αναγνωρίζοντας ότι είμαστε όλοι ευάλωτα πλάσματα που μπορεί να προδώσουν σε κάποιες πιο αδύναμες στιγμές. Ρεαλιστικά, είναι πιθανό ότι οποιοσδήποτε από εμάς θα μπορούσε να προδώσει κάποιον …

« Περί ευτυχίας….»

Από τη Στράντζου Νάντια, Δασκάλα Μια πολύ καλή σκέψη για να μπορέσει κανείς να κρίνει και να αξιολογήσει όσα συμβαίνουν γύρω του είναι η αποστασιοποίηση. Χωρίς να πάρει θέση, διώχνοντας τους προσωπικούς συναισθηματισμούς, βλέπει καθαρότερα. Παρατηρώ όσα συμβαίνουν «από την κλειδαρότρυπα», μέσω δηλαδή του διαδικτύου, τόσο όσο ο χρόνος μου επιτρέπει. Σίγουρα δε γνωρίζω λεπτομέρειες. Σίγουρα δεν είμαι απόλυτα κατατοπισμένη. Κάνω όμως μια γενική διαπίστωση: ο κόσμος έχει μεγάλη ανάγκη να νιώσει. Να εκφράσει συναισθήματα. Ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη έχει να ταυτισθεί, να αισθάνεται ότι υπάγεται σε ένα σύνολο ατόμων που βρίσκονται στην ίδια συναισθηματική κατάσταση. Και ταυτίζεται ευκολότερα και με πολύ μεγαλύτερη ένταση με οτιδήποτε εμπεριέχει συναίσθημα αρνητικά φορτισμένο, θυμό, αδικία, πόνο, λύπη, απώλεια, πένθος…. Αποτελεί κοινό τόπο το γεγονός ότι η χαρά και η θετική ενέργεια είναι μεταδοτικότερες από τον αρνητισμό… Το έχουμε σίγουρα όλοι βιώσει, όταν σε μια κακή μας στιγμή ή μέρα συναντήσαμε ένα αγαπημένο, θετικό και χαμογελαστό πρόσωπο. Ήμασταν εμείς, και όχι εκείνο, που αλλάξαμε διάθεση και σχηματίστηκε δειλά ένα, στραβοχυμένο έστω, χαμόγελο στα πρόσωπά μας! Έπειτα, συζητήσαμε μαζί του όσα …

Ακριβώς ένα χρόνο μετά

«Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.» ( Ν. Καζαντζάκης) Η αφετηρία δεν έχει και πολλή σημασία. Ο τερματισμός επίσης. Και τα δυο ορίζουν ένα μεσοδιάστημα, και τα δυο είναι απλές σημαδούρες που εφιστούν τη προσοχή σου, ένα κάλεσμα μέσα σου, στο χαοτικό σου γίγνεσθαι. Κάθε μεσοδιάστημα αντιπροσωπεύει ένα στόχο, μια συνειδητή προσπάθεια, την αποδοχή του τώρα και την κατασκευή του αύριο. Άλλο μπορεί να έχει ως στόχο τη κερδοφορία, άλλο την εκπαιδευτική κατάρτιση, άλλο την απώλεια βάρους , άλλο τη βελτίωση της υγείας και κάποιο άλλο την προσαρμογή μετά την απώλεια. Όλα όμως χρειάζονται λίγο από τη ψυχή σου, λίγη αυτοθυσία και λίγη διαίσθηση. Πολύ υπομονή, αρκετή επιμονή και απόλυτη αφοσίωση. Ίσως εκεί να κρύβεται η επιτυχία-στην αφοσίωση. Μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε μέσα σε μεσοδιαστήματα. Κάθε εμπειρία και ένας αναπρογραμματισμός, μια αναθεώρηση, ένας ανασχεδιασμός. Είτε θεωρείς τον εαυτό σου ‘’του προγράμματος’’ είτε όχι, σου συμβαίνει, σου έχει συμβεί και θα συνεχίσει χωρίς να σε ρωτάει. Ένα χρόνο ακριβώς πριν, με αφορμή την απώλεια ενός προσώπου, …

Το αεροπλάνο που ήρθε από την Αμερική

Ο κυρ Ορέστης μεγάλωσε στη περίοδο της κατοχής σε ορφανοτροφείο. Το στήριγμα του ήταν ο αδερφός του ο Χρήστος. Ήταν ένας από τους χιλιάδες αγράμματους εκείνης της εποχής. Μία μέρα, σε ηλικία 15 χρονών πήρε την απόφαση να μάθει γράμματα. Του είχαν πει πως θα πρέπει να δώσει τις εξετάσεις της 4ης γυμνασίου για να μπορέσει να παρακολουθήσει κανονικά τα μαθήματα της πέμπτης. Έτσι, ξεκίνησε να διαβάζει, αλλά τα λάθη που έκανε ήταν τόσο πολλά που μέχρι και ο αδερφός του, ο οποίος δεν είχε πάει σχολείο, του έλεγε πως όλα του τα γραπτά έχουν ορθογραφικά λάθη. «Δύσκολη γλώσσα η Ελληνική» είπε. Το πείσμα του ωστόσο ήταν μεγάλο και κατάφερε να τελειώσει το σχολείο. Αφού τελείωσε το σχολείο και ενηλικιώθηκε έφυγε με τον Χρήστο από το ορφανοτροφείο και γύρεψε δουλειά για να επιβιώσει. Στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο ελληνική οικονομία δεν υπήρχαν δουλειές. Έτσι, πήρε την απόφαση να πάει στην Ιταλία για να βρει τη τύχη του. Συνοδοιπόρος στο ταξίδι του, όπως και σε κάθε άλλο, ήταν ο αδερφός του. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα …

Νότες μελαγχολίας φέρνει η αλλαγή του καιρού…

«..με το που αλλάζει ο καιρός, κάτι με πιάνει! Σαν μελαγχολία να το πω! σαν κατάθλιψη.. δεν ξέρω! Π.χ. τώρα πλησιάζουν τα Χριστούγεννα! Όλα γιορτινά, δρόμοι στολισμένοι, φώτα, μουσική.. και όμως εγώ νιώθω ότι θέλω να κλειστώ στο σπίτι και να μην ξαναβγώ! Βέβαια.. τώρα που το σκέφτομαι αυτό συμβαίνει κάθε φορά που αλλάζει ο καιρός! Είναι κάτι που πρέπει να ανησυχήσω;» Το καταθλιπτικό συναίσθημα που παρουσιάζεται στο κείμενο, φαίνεται να είναι πιο έντονο στη μετάβαση από το καλοκαίρι στο χειμώνα και αρκετές φορές κλιμακώνεται μέχρι την περίοδο των Χριστουγέννων. Ειδικά εκείνες τις μέρες σε πολλούς ανθρώπους υπάρχει μια αυξημένη πίεση από την ανάγκη για «υποχρεωτικό» καταναλωτισμό και κοινωνικές επαφές. Αλλά και μια «υποχρεωτική» χαρά για ευτυχισμένες στιγμές εν αναμονή των Χριστουγέννων και της αλλαγής του χρόνου, που πρέπει να βιώσουν γιατί «όλοι την βιώνουν, αρά έτσι πρέπει να νιώθω και εγώ!». Αυτά τα «πρέπει» είναι που έρχονται να επιβαρύνουν ψυχολογικά και συναισθηματικά τους ανθρώπους εκείνες τις μέρες. Ξεχνάμε όμως πως ο καθένας έχει διαφορετικά βιώματα, αναμνήσεις, απώλειες, οικογενειακές συνήθειες και να θέλει να βιώσει …

Έλληνας | έκδοση 2015

¨Στο καράβι ήμασταν στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον. Κάθε μεσημέρι ερχόταν ένας Ιταλός ναύτης, χτυπούσε ένα κουδούνι και μας μάζευε να φάμε. Ένα μήνα περάσαμε στο καράβι μέχρι να φτάσουμε στο όνειρο… στην γη της επαγγελίας. Εκεί μέσα ήταν δύσκολα. Είχαμε κολλήσει ψείρες κι αρρωσταίναμε συνέχεια. Ο ένας κολλούσε τον άλλον και τα ποντίκια τόσα πολλά που θαρρούσες ότι ήταν περισσότερα από μας. Στο βαπόρι είχε συγκεκριμένα μέρη που μας επιτρεπόταν να πάμε. Το έκαναν για να μην ενοχλούμε τους κυρίους της πρώτης θέσης. Δεν μας ένοιαζε όμως. Κάναμε υπομονή. Στην Αμερική θα μας υποδέχονταν με ανοιχτές αγκάλες…. θα είχαμε μια καλύτερη ζωή. Μας είχαν πει ότι φτάναμε και είχαμε μαζευτεί να δούμε το λιμάνι από μακριά. Είδαν έναν Έλληνα που έδειχνε με το δάκτυλο κάτι. Ήταν το άγαλμα της ελευθερίας. Το κοίταγα πολύ ώρα. Ήταν τεράστιο σε έπιανε κάτι μόλις το έβλεπες… σου έδινε μια σιγουριά πως το χρήμα περίσσευε και για τους ανθρώπους αφού το σπαταλούσαν σε τέτοια αγάλματα… Όπως και στην Ελλάδα τα παλιά χρόνια. Κατεβήκαμε στο λιμάνι του Ellis Island. …

Αισιοδοξία: Η μαγική λέξη του σήμερα….

Δε κλείνω τα μάτια, ούτε ζω στο κόσμο τον δικό μου, αν και δε σας κρύβω ότι το θέλω πολύ! Όλοι μας θέλουμε να ζούμε στον ονειρικά πλασμένο δικό μας κόσμο! Δε κλείνω τα μάτια στη πραγματικότητα, τη ξέρω, τη βλέπω…..Μπορεί να μας πνίγει ο θυμός και η οργή, να απογοητευόμαστε με ό,τι συμβαίνει, να βλέπουμε τη δυστυχία να πλησιάζει όλο και περισσότερο… η ανασφάλεια, ο φόβος και το άγχος να απορροφούν ενέργεια από τη ζωή μας. Είμαι σίγουρη πως όλα αυτά που συμβαίνουν δεν αφήνουν κανέναν μας αδιάφορο. Ο καθένας ωστόσο έχει ξεχωριστό τρόπο που προσεγγίζει τις καταστάσεις. Εάν κάποιος έχει διαφορετικό τρόπο από το δικό σου δε σημαίνει ότι είναι λάθος. Άλλωστε το σωστό και το λάθος είναι σχετικό.!!! Μη βιαστείς να κατηγορήσεις τη στάση ενός ανθρώπου…μη βιαστείς να κρίνεις την συμπεριφορά του…. Μη βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα επειδή λειτουργεί διαφορετικά από εσένα και ψάχνεις να βρεις φτηνές δικαιολογίες για να δικαιολογήσεις πρώτα τον εαυτό σου. Η μιζέρια έχει κατακλίσει τη ζωή μας και η καθημερινή γκρίνια έχει γίνει συνήθεια! Σήμερα ο αισιόδοξος …

«Την εποχή των φόβων…»

Ζούμε σε τεταμένους καιρούς… Ο πανικός και η ένταση διασπείρονται ακαριαία στα μήκη και πλάτη του ‘’πολιτισμένου’’ κόσμου μας… Και είναι γεγονός ότι δεν υπάρχει πιο γρήγορα μεταδιδόμενο αίσθημα από τον φόβο… Το τελευταίο μάλιστα διάστημα, όπως βομβαρδίζεται το μυαλό από τρομοκρατικές εικόνες, ο φόβος έχει γίνει απροσδιόριστος: φοβόμαστε τι επακολουθεί, φοβόμαστε για το μέλλον, για το παρόν, για τον εαυτό μας, για τους δικούς μας ανθρώπους, για τη χώρα… φοβόμαστε για οτιδήποτε μπορούμε να σκεφτούμε, να σχεδιάσουμε και – το χειρότερο- να ονειρευτούμε… Θα ήθελα όμως να εστιάσω σε έναν φόβο τον οποίο θεωρώ ότι η γενιά των 400 ευρώ είναι περισσότερο αναγκασμένη από κάθε άλλη γενιά να αντιμετωπίζει στο παρόν της : τον φόβο της απουσίας των σημαντικών μας «άλλων»… Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, η γενιά μας είναι σχεδόν δεδομένο ότι βιώνει το προσωπικό της συνονθύλευμα φόβων χωρίς να μπορεί να το μοιραστεί… Σημαντικοί για εμάς άνθρωποι, για πολλούς λόγους, έχουν βρεθεί σε άλλα μέρη, πόλεις, ηπείρους… Τη στιγμή που τους αποχαιρετήσαμε, γνωρίζαμε μέσα μας ότι, παρά τις σύγχρονες δυνατότητες επικοινωνίας, ο καφές και …

Η επιλογή είναι δική σου

Μην περιμένεις να αναγνωριστούν οι προσπάθειες σου.. Μην περιμένεις να σε καταλάβουν….. Μη περιμένεις να νιώσουν την αγάπη σου, το θυμό σου, την οργή σου…. Πόσοι είναι αυτοί που πραγματικά ξέρουν έναν άνθρωπο? Πόσοι είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται ένα βλέμμα, μια σιωπή ? Πόσοι είναι αυτοί που πίσω απο έναν δυναμικό και ανεξάρτητο άνθρωπο καταλαβαίνουν τις αδυναμίες και ευαισθησίες του? Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να σε καταλαβαίνει, να αναγνωρίσει τις προσπαθειες σου, να σε γνωρίσει και να σε αντιλαμβάνεται. Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να νιώσει την αγάπη σου. Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να αντιληφθεί το θυμό και την οργή σου. Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να ξέρει τους φόβους σου, τα όνειρα σου…. Αντί λοιπόν να κάθεσαι και να ‘’κλαις’’ τη μοίρα σου γιατί κανείς δε σε καταλαβαίνει, γιατί κανείς δε σε νιώθει, γιατί κανείς δεν σε αντιλαμβάνεται, επιλέγεις απλά να τα εκφράσεις τα μοιραστείς…. Ο τρόπος που θα τα εκφράσεις , σε ποιους θα τα εκφράσεις είναι επιλογή δική σου… Απλά …. μοιράσου τις σκέψεις σου, μοιράσου τη χαρά σου, το πόνο σου, τους φόβους …

Στο κυνήγι του… κλικ

Από τα μέσα της δεκαετίας του 90′, όταν το διαδίκτυο άρχισε να μπαίνει διστακτικά στη ζωή του μέσου πολίτη της σύγχρονης κοινωνίας, έχει περάσει καιρός. Περίπου 20 χρόνια μετά, τίποτα δεν είναι πια ίδιο στο επίπεδο της επικοινωνίας, αλλά κυρίως της πληροφόρησης. Ορίζοντες άνοιξαν, ταμπού “έσπασαν”, γνώμες ξεπήδησαν. Ο καθένας μπορεί να μάθει τι γίνεται την ίδια ώρα σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη, μπορεί να συλλέξει υλικό για οποιοδήποτε ζήτημα τον απασχολεί. Είναι όμως τόσο εύκολο, όσο δείχνει; Στο απόλυτα αχανές, πλέον, περιβάλλον του κυβερνοχώρου, τις εκατομμύρια ιστοσελίδες, τα blogs ή τα social media, η πληροφόρηση καθίσταται προβληματική, βάζοντας τον χρήστη σε μια θέση, όχι απλά δέκτη της είδησης, αλλά συλλέκτη αυτών. Κατόπιν, ο ίδιος θα πρέπει να φιλτράρει, να ζητήσει εναλλακτικές πηγές, να διασταυρώσει. Από τη μία πλευρά, αυτό είναι θετικό, το να μη δέχεσαι δηλαδή “αμάσητη” μια πληροφορία. Από την άλλη, η χρονοβόρος διαδικασία αναγκάζει την πλειοψηφία των αναγνωστών να πάνε στα εύκολα, στην κατευθυνόμενη, στην κακή ή στην ανούσια πληροφορία. Έτσι, η υπερπληροφόρηση αρχίζει να φαντάζει το ίδιο ελαττωματική με τη λανθασμένη, …