All posts tagged: Νάντια Στράντζου

Η απλότητα στο «σχήμα» των επιλογών

Γράφει η Νάντια Στράντζου Ας υποθέσουμε ότι σκοπεύετε να παρευρεθείτε σε μια επίσημη εκδήλωση και έχετε φανταστεί τον εαυτό σας να φορά ένα εντυπωσιακό «κόκκινο φουστάνι». Πηγαίνετε λοιπόν στην αγορά, με την πρόθεση να το βρείτε και να το αποκτήσετε. Η αναζήτηση αυτή ξεκινά πάντα με πηγαίο ενθουσιασμό και ένα «θέλω» ισχυρό και ανυποχώρητο. Αυτό το κρατάμε! Κι ενώ ψάχνετε για αυτό που πραγματικά θέλετε, βρίσκεστε ξαφνικά μπροστά από μια βιτρίνα με ένα «πράσινο φουστάνι». Ξέρετε ότι δεν ήταν αυτή η αρχική σας επιλογή. Ξέρετε ότι αυτό το φουστάνι δεν πληροί τις προδιαγραφές σας. Το δοκιμάζετε ωστόσο. Επειδή είναι πολύ όμορφο. Επειδή είναι ακριβό. Επειδή είναι εντυπωσιακό. Επειδή, επειδή, επειδή.. Στο σημείο που βρίσκεστε, υπάρχουν δύο επιλογές: η πρώτη είναι να «αγοράσετε το πράσινο φουστάνι» και να συμβιβαστείτε με το γεγονός ότι αυτό θα φορέσετε. Το επιλέξατε με πλήρη ελευθερία και μέσα από έναν μακρύ κατάλογο με «επειδή», διαγράφοντας το αρχικό σας ανυποχώρητο «θέλω». Προσοχή όμως! Θα πρέπει να γνωρίζετε – και να είστε απόλυτα συνειδητοποιημένοι- ότι αυτό το φουστάνι δεν θα γίνει ποτέ το …

Αδιαπραγμάτευτα…

Επειδή είδα τον ήλιο να δύει και να ανατέλλει απαλά πατώντας νότα νότα τον ήχο του κύματος σε όλη του την τελειότητα μόνο δίπλα στη θάλασσα   Επειδή ένιωσα τρικυμίες και φωτιές ανθρώπινες να γαληνεύουν στο άκουσμα μόνο μιας φωνής μ’ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά μ’ένα ζευγάρι μάτια   Επειδή είδα μάτια να κλείνουν και να δακρύζουν με μελωδίες, ποιήματα, το θρόισμα των φύλλων το γέλιο και το κλάμα των παιδιών   Επειδή πιστεύω στα θαύματα που κρύβει μέσα της η κάθε μοναδική μας μέρα και θαυμάζω τη σοφία της απλότητας   Επειδή τα ουσιώδη αποκτούν σπουδαίο νόημα μόνο στο πέρασμα του χρόνου και η υγιής συντροφικότητα γίνεται αξία σπάνια και δυσεύρετη   Επειδή αγαπώ τη ζωή… Τη διδακτική μορφή των λαθών και του πόνου Τη δυναμική της πνευματικής ηρεμίας…   Γι’αυτό δε συμβιβάζομαι.    

Καρδιάς φορτία…

Γράφει η Νάντια Στράντζου Υπάρχουν μέρες κακές, μέρες που νιώθουμε να μην έχει τέλος το τέλμα μέσα μας… Αυτές οι μέρες δεν κάνουν διακρίσεις. Υπάρχουν για όλους, μικρούς και μεγάλους. Σαν να είναι αναφαίρετο δικαίωμα της ανθρώπινης φύσης… Εχθές οι μαθητές μου είχαν ακριβώς μια τέτοια μέρα… Στο τελευταίο διάλειμμα μάλωσαν πολύ για ασήμαντες αφορμές. Όλοι με όλους. Ήρθαν λοιπόν σε εμένα, προσπαθώντας να μου εξηγήσουν τι είχε συμβεί. Ήταν τόση η μεταξύ τους ένταση, που στάθηκε αδύνατο να καταλάβω, όσο κι αν προσπαθούσα. Αντάλλασσαν φωνές και προσβολές χωρίς τέλος. Τη λύση έδωσε το σωτήριο κουδούνι! Έφυγα από το σχολείο τρομερά προβληματισμένη. Οδηγώντας, παρατηρούσα ανάλογες στιγμές στο γύρω μου περιβάλλον: καυγάδες για τα διπλοπαρκαρίσματα, κόρνες στα φανάρια, φωνές… Σήμερα, αμέσως μετά την πρωινή προσευχή, ζήτησα από τους μαθητές μου μια ιδιόμορφη χάρη: να αλλάξουν τη σχολική τσάντα τους με του διπλανού τους και να την κουβαλήσουν για λίγη ώρα. Τα πρώτα σχόλια ήρθαν, σχεδόν άμεσα, από έναν μαθητή που δεν είχε «ζευγαράκι», και έτσι άλλαξε την τσάντα του με τη δική μου: «Κυρία, είναι δυνατόν …

Να αποδεχόμαστε ό,τι δεν μπορεί να αλλάξει…

Ημέρες σαν αυτές που διανύουμε, εβδομάδες με πρωτοφανή σημεία των καιρών, έρχονται διδακτικότερα από όσο μπορούμε να εικάσουμε…Πόσο μάλλον όταν έρχονται για να μείνουν, παραπάνω από όσο θα μπορούσαμε να υπολογίσουμε! Θερμοκρασίες υπό το μηδενός και ακραίες χιονοπτώσεις να παραλύουν τη χώρα, ενώ μέσα μας ένα παράξενο τρενάκι εναλλαγής σκέψεων και διαθέσεων δε λέει να σταματήσει την ασταθή πορεία του… Εντάξει, ας το παραδεχτούμε… Στην αρχή, είχε πλάκα να μπορείς να ξεκλέψεις μια μερούλα δουλειάς ή να μη χρειάζεται να ρυθμίσεις νωρίς το ξυπνητήρι…Στην αρχή… Έπειτα, μίλησε η συλλογική σου συνείδηση: Και όλοι αυτοί που δεν έχουν μια στέγη; Ακόμη συνηθέστερα, θέρμανση; Νερό; Πόσο διαφορετικά αναγκάζεσαι να ζήσεις στερούμενος τα βασικά, και πόσο λίγες ευκαιρίες έχεις στην τόσο μοναδική ζωή σου να το καταλάβεις… Είναι κοινός τόπος το γεγονός ότι ζούμε σε μια χώρα στην οποία οι κρατικοί μηχανισμοί παραλύουν σε κάθε κατάσταση έκτακτης ανάγκης… Σταδιακά, οι δρόμοι έγιναν απροσπέλαστοι και όλοι εμείς οι τυχεροί, οι έχοντες στέγη, τροφή και νερό, οδηγηθήκαμε σε μια κατάσταση ιδιότυπου εγκλεισμού, με μικρές και ολιγόχρονες δυνατότητες φυγής… Προσωπικά, τα …

«Παράφρων λογισμός»

Συμβαίνει κάποτε με την αναμονή και τη σιωπή δυο να σιωπούν και να περιμένουν… Κάποτε, σε κάποιες περιστάσεις μα βασανιστικότερα, στον έρωτα… Εχθές το βράδυ αργά, λίγο πριν το ξημέρωμα Την ώρα των ποιητών και των τρελών πριν την πρώτη πανσέληνο του Αυγούστου -παράφορο το φεγγάρι, προκλητικά ζωγράφιζε χρυσούς δρόμους φυγής για τη σκέψη στα κύματα- Είπα να έρθω να σε βρω… Είπα ό, τι τόσες και τόσες φορές έχω πει, μα δεν το έκανα… Πάει καιρός… Που να ζεις… που να’ σαι… Καμιά λογική, καμιά τελεία, κανένα τέλος Ολόκληρη και απτή στα μάτια μου μπροστά η εικόνα σου Παντοδύναμη… Είπα θα έρθω να σε βρω, κι ας μην ξέρω που να’ σαι και ποιος το χέρι σου κρατά… Το χέρι που αγάπησα κάθε μικρή των δαχτύλων απόληξη Το χέρι που με κάθε ανάμνηση της αφής του ακόμη δακρύζω Χέρια που σαν τις νότες μέσα τους ακόμη γλιστρώ και χάνομαι στην άβυσσο και στο έρεβος Και δεν μπορώ να υπάρξω μαζί τους, μα ούτε χώρια.. Μάλωσα πάλι με τον ύπνο χθες βράδυ και με ξέχασε… …