Γράφει η Νάντια Στράντζου… Ίσως να μην είναι 2020 στον αριθμό, μα θα πρέπει να το αποδεχθείς ότι σε έχουν κυκλώσει… Μικρά, σκισμένα, τσαλακωμένα κίτρινα χαρτιά από το πρώτο πρόχειρο σημειωματάριο που βρέθηκε στο διάβα σου, στη φευγαλέα δίνη της στιγμής να γράψεις ένα γράμμα στον «καινούριο» εαυτό σου, αυτόν που θα έπρεπε περήφανα να σταθεί στο ύψος της «καινούριας» χρονιάς, στο κατώφλι της «καινούριας» δεκαετίας… Με το στυλό στο χέρι και το προσωπικό σου χάρτινο χάος ολόγυρα, τους ματαιωμένους χορευτές αστερίσκους στα περιθώρια των σελίδων, τις ωραίες – μα σκοτεινιασμένες από τα μελανά διορθώματα – ιδέες σου, αναγνωρίζεις με την άκρη του ματιού τη στιγμή αυτή στην αντανάκλαση του καθρέφτη απέναντί σου, στην αντανάκλαση του παρόντος χωροχρόνου… Οικεία, έμφυτη η συνειδητότητα πως δεν υπάρχει τέτοια κατάσταση όπως ο «καινούριος εαυτός» μιας καινούριας χρονιάς, μα είναι ο εαυτός, το μυαλό και η ψυχή ένα συνονθύλευμα των χρόνων, των εμπειριών, των συναισθημάτων που πέρασαν… Και των ανθρώπων, κυρίως και ιδιαιτέρως αυτών… Γιατί το δικό τους πέρασμα σε διαμόρφωσε, σε πήρε από το χέρι και σε οδήγησε …