Έτος: 2015

Νότες μελαγχολίας φέρνει η αλλαγή του καιρού…

«..με το που αλλάζει ο καιρός, κάτι με πιάνει! Σαν μελαγχολία να το πω! σαν κατάθλιψη.. δεν ξέρω! Π.χ. τώρα πλησιάζουν τα Χριστούγεννα! Όλα γιορτινά, δρόμοι στολισμένοι, φώτα, μουσική.. και όμως εγώ νιώθω ότι θέλω να κλειστώ στο σπίτι και να μην ξαναβγώ! Βέβαια.. τώρα που το σκέφτομαι αυτό συμβαίνει κάθε φορά που αλλάζει ο καιρός! Είναι κάτι που πρέπει να ανησυχήσω;» Το καταθλιπτικό συναίσθημα που παρουσιάζεται στο κείμενο, φαίνεται να είναι πιο έντονο στη μετάβαση από το καλοκαίρι στο χειμώνα και αρκετές φορές κλιμακώνεται μέχρι την περίοδο των Χριστουγέννων. Ειδικά εκείνες τις μέρες σε πολλούς ανθρώπους υπάρχει μια αυξημένη πίεση από την ανάγκη για «υποχρεωτικό» καταναλωτισμό και κοινωνικές επαφές. Αλλά και μια «υποχρεωτική» χαρά για ευτυχισμένες στιγμές εν αναμονή των Χριστουγέννων και της αλλαγής του χρόνου, που πρέπει να βιώσουν γιατί «όλοι την βιώνουν, αρά έτσι πρέπει να νιώθω και εγώ!». Αυτά τα «πρέπει» είναι που έρχονται να επιβαρύνουν ψυχολογικά και συναισθηματικά τους ανθρώπους εκείνες τις μέρες. Ξεχνάμε όμως πως ο καθένας έχει διαφορετικά βιώματα, αναμνήσεις, απώλειες, οικογενειακές συνήθειες και να θέλει να βιώσει …

Έλληνας | έκδοση 2015

¨Στο καράβι ήμασταν στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον. Κάθε μεσημέρι ερχόταν ένας Ιταλός ναύτης, χτυπούσε ένα κουδούνι και μας μάζευε να φάμε. Ένα μήνα περάσαμε στο καράβι μέχρι να φτάσουμε στο όνειρο… στην γη της επαγγελίας. Εκεί μέσα ήταν δύσκολα. Είχαμε κολλήσει ψείρες κι αρρωσταίναμε συνέχεια. Ο ένας κολλούσε τον άλλον και τα ποντίκια τόσα πολλά που θαρρούσες ότι ήταν περισσότερα από μας. Στο βαπόρι είχε συγκεκριμένα μέρη που μας επιτρεπόταν να πάμε. Το έκαναν για να μην ενοχλούμε τους κυρίους της πρώτης θέσης. Δεν μας ένοιαζε όμως. Κάναμε υπομονή. Στην Αμερική θα μας υποδέχονταν με ανοιχτές αγκάλες…. θα είχαμε μια καλύτερη ζωή. Μας είχαν πει ότι φτάναμε και είχαμε μαζευτεί να δούμε το λιμάνι από μακριά. Είδαν έναν Έλληνα που έδειχνε με το δάκτυλο κάτι. Ήταν το άγαλμα της ελευθερίας. Το κοίταγα πολύ ώρα. Ήταν τεράστιο σε έπιανε κάτι μόλις το έβλεπες… σου έδινε μια σιγουριά πως το χρήμα περίσσευε και για τους ανθρώπους αφού το σπαταλούσαν σε τέτοια αγάλματα… Όπως και στην Ελλάδα τα παλιά χρόνια. Κατεβήκαμε στο λιμάνι του Ellis Island. …

Αισιοδοξία: Η μαγική λέξη του σήμερα….

Δε κλείνω τα μάτια, ούτε ζω στο κόσμο τον δικό μου, αν και δε σας κρύβω ότι το θέλω πολύ! Όλοι μας θέλουμε να ζούμε στον ονειρικά πλασμένο δικό μας κόσμο! Δε κλείνω τα μάτια στη πραγματικότητα, τη ξέρω, τη βλέπω…..Μπορεί να μας πνίγει ο θυμός και η οργή, να απογοητευόμαστε με ό,τι συμβαίνει, να βλέπουμε τη δυστυχία να πλησιάζει όλο και περισσότερο… η ανασφάλεια, ο φόβος και το άγχος να απορροφούν ενέργεια από τη ζωή μας. Είμαι σίγουρη πως όλα αυτά που συμβαίνουν δεν αφήνουν κανέναν μας αδιάφορο. Ο καθένας ωστόσο έχει ξεχωριστό τρόπο που προσεγγίζει τις καταστάσεις. Εάν κάποιος έχει διαφορετικό τρόπο από το δικό σου δε σημαίνει ότι είναι λάθος. Άλλωστε το σωστό και το λάθος είναι σχετικό.!!! Μη βιαστείς να κατηγορήσεις τη στάση ενός ανθρώπου…μη βιαστείς να κρίνεις την συμπεριφορά του…. Μη βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα επειδή λειτουργεί διαφορετικά από εσένα και ψάχνεις να βρεις φτηνές δικαιολογίες για να δικαιολογήσεις πρώτα τον εαυτό σου. Η μιζέρια έχει κατακλίσει τη ζωή μας και η καθημερινή γκρίνια έχει γίνει συνήθεια! Σήμερα ο αισιόδοξος …

«Την εποχή των φόβων…»

Ζούμε σε τεταμένους καιρούς… Ο πανικός και η ένταση διασπείρονται ακαριαία στα μήκη και πλάτη του ‘’πολιτισμένου’’ κόσμου μας… Και είναι γεγονός ότι δεν υπάρχει πιο γρήγορα μεταδιδόμενο αίσθημα από τον φόβο… Το τελευταίο μάλιστα διάστημα, όπως βομβαρδίζεται το μυαλό από τρομοκρατικές εικόνες, ο φόβος έχει γίνει απροσδιόριστος: φοβόμαστε τι επακολουθεί, φοβόμαστε για το μέλλον, για το παρόν, για τον εαυτό μας, για τους δικούς μας ανθρώπους, για τη χώρα… φοβόμαστε για οτιδήποτε μπορούμε να σκεφτούμε, να σχεδιάσουμε και – το χειρότερο- να ονειρευτούμε… Θα ήθελα όμως να εστιάσω σε έναν φόβο τον οποίο θεωρώ ότι η γενιά των 400 ευρώ είναι περισσότερο αναγκασμένη από κάθε άλλη γενιά να αντιμετωπίζει στο παρόν της : τον φόβο της απουσίας των σημαντικών μας «άλλων»… Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, η γενιά μας είναι σχεδόν δεδομένο ότι βιώνει το προσωπικό της συνονθύλευμα φόβων χωρίς να μπορεί να το μοιραστεί… Σημαντικοί για εμάς άνθρωποι, για πολλούς λόγους, έχουν βρεθεί σε άλλα μέρη, πόλεις, ηπείρους… Τη στιγμή που τους αποχαιρετήσαμε, γνωρίζαμε μέσα μας ότι, παρά τις σύγχρονες δυνατότητες επικοινωνίας, ο καφές και …

Η επιλογή είναι δική σου

Μην περιμένεις να αναγνωριστούν οι προσπάθειες σου.. Μην περιμένεις να σε καταλάβουν….. Μη περιμένεις να νιώσουν την αγάπη σου, το θυμό σου, την οργή σου…. Πόσοι είναι αυτοί που πραγματικά ξέρουν έναν άνθρωπο? Πόσοι είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται ένα βλέμμα, μια σιωπή ? Πόσοι είναι αυτοί που πίσω απο έναν δυναμικό και ανεξάρτητο άνθρωπο καταλαβαίνουν τις αδυναμίες και ευαισθησίες του? Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να σε καταλαβαίνει, να αναγνωρίσει τις προσπαθειες σου, να σε γνωρίσει και να σε αντιλαμβάνεται. Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να νιώσει την αγάπη σου. Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να αντιληφθεί το θυμό και την οργή σου. Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να ξέρει τους φόβους σου, τα όνειρα σου…. Αντί λοιπόν να κάθεσαι και να ‘’κλαις’’ τη μοίρα σου γιατί κανείς δε σε καταλαβαίνει, γιατί κανείς δε σε νιώθει, γιατί κανείς δεν σε αντιλαμβάνεται, επιλέγεις απλά να τα εκφράσεις τα μοιραστείς…. Ο τρόπος που θα τα εκφράσεις , σε ποιους θα τα εκφράσεις είναι επιλογή δική σου… Απλά …. μοιράσου τις σκέψεις σου, μοιράσου τη χαρά σου, το πόνο σου, τους φόβους …

Στο κυνήγι του… κλικ

Από τα μέσα της δεκαετίας του 90′, όταν το διαδίκτυο άρχισε να μπαίνει διστακτικά στη ζωή του μέσου πολίτη της σύγχρονης κοινωνίας, έχει περάσει καιρός. Περίπου 20 χρόνια μετά, τίποτα δεν είναι πια ίδιο στο επίπεδο της επικοινωνίας, αλλά κυρίως της πληροφόρησης. Ορίζοντες άνοιξαν, ταμπού “έσπασαν”, γνώμες ξεπήδησαν. Ο καθένας μπορεί να μάθει τι γίνεται την ίδια ώρα σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη, μπορεί να συλλέξει υλικό για οποιοδήποτε ζήτημα τον απασχολεί. Είναι όμως τόσο εύκολο, όσο δείχνει; Στο απόλυτα αχανές, πλέον, περιβάλλον του κυβερνοχώρου, τις εκατομμύρια ιστοσελίδες, τα blogs ή τα social media, η πληροφόρηση καθίσταται προβληματική, βάζοντας τον χρήστη σε μια θέση, όχι απλά δέκτη της είδησης, αλλά συλλέκτη αυτών. Κατόπιν, ο ίδιος θα πρέπει να φιλτράρει, να ζητήσει εναλλακτικές πηγές, να διασταυρώσει. Από τη μία πλευρά, αυτό είναι θετικό, το να μη δέχεσαι δηλαδή “αμάσητη” μια πληροφορία. Από την άλλη, η χρονοβόρος διαδικασία αναγκάζει την πλειοψηφία των αναγνωστών να πάνε στα εύκολα, στην κατευθυνόμενη, στην κακή ή στην ανούσια πληροφορία. Έτσι, η υπερπληροφόρηση αρχίζει να φαντάζει το ίδιο ελαττωματική με τη λανθασμένη, …

Ο Θοδωρής Βουτσικάκης συστήνεται… “σε πρώτο πρόσωπο”

Ο Θοδωρής Βουτσικάκης, κρατώντας φυλαχτό στην ψυχή του το ηχηρό χειροκρότημα που απέσπασε από το κοινό του Λουξεμβούργου και της Θεσσαλονίκης στις πρώτες sold-out παρουσιάσεις του “σε πρώτο πρόσωπο”, έρχεται στη Λάρισα και επιχειρεί να αφυπνίσει τα βιώματα, τις μνήμες και τα «ακριβά» συναισθήματα μας, δημιουργώντας ταυτόχρονα μια πιο άμεση και προσωπική σχέση με το κοινό, μέσα από τραγούδια, μουσικές και στίχους, τα οποία αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καλλιτεχνικής του ταυτότητας. Την Δευτέρα στις 30 Νοεμβρίου, ο Θοδωρής Βουτσικάκης μας υποδέχεται στη σκηνή του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας και μας παρουσιάζει ένα μουσικό πρόγραμμα, μέσα από το οποίο τολμάει να συστηθεί «σε πρώτο πρόσωπο» . Αγαπημένα τραγούδια της ελληνικής μουσικής σκηνής διασταυρώνονται με τραγούδια από την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Αισθηματική ηλικία», κινηματογραφικές μουσικές, την παράδοση της Ευρωπαϊκής Μεσογείου, καθώς και με τους μακρινούς ήχους της jazz. Την καλλιτεχνική επιμέλεια υπογράφει ο μάγιστρος της jazz, πιανίστας και ενορχηστρωτής, Σπύρος Ρασσιάς. Συμμετέχει επίσης η εξαιρετική Λαρισαία ερμηνεύτρια με το πολύ ιδιαίτερο χρώμα φωνής, Μαριάννα Ζάχου. Στα πρώτα χρόνια της καλλιτεχνικής του πορείας ο Θοδωρής Βουτσικάκης …

Το φάρμακο κατά της αναβλητικότητας

Ένας ιός κυκλοφορεί τα τελευταία-αμέτρητα χρόνια όπου με την γιγάντωση της οικονομικής κρίσης και την εξάπλωση του internet έχει παρυσφρήσει στη καθημερινότητα πολλών (πάρα πολλών) ανθρώπων. Ο ιός αυτός ονομάζεται αναβλητικότητα και δυστυχώς, με τη σειρά μου, δεν κατάφερα να γλιτώσω. Ένα από τα βασικά συμπτώματα από τα οποία θα καταλάβετε αν έχετε προσβληθεί είναι το άκουσμα της φράσης «δε βαριέσαι, θα το κάνω μετά» ή «δε μπορώ τώρα, από αύριο», ή ακόμα χειρότερα, όταν κάποιος σας υπενθυμίζει για μία εργασία, εσείς τρέχετε επειδή “κάτι” σας έτυχε. Κάπως έτσι έκανα κι’ εγώ την αυτοδιάγνωση μου και κατάλαβα ότι πρέπει να καταπολεμήσω την αρρώστια. Δυστυχώς, για όλους μας, δεν υπάρχει στο εμπόριο κάποιο φάρμακο που να προορίζεται για τη θεραπεία, η οποία θα μας κάνει ασταμάτητες μηχανές γεμάτες ενέργεια, θέληση, όρεξη και κουράγιο. Μετά από αναζήτηση βρήκα ένα φάρμακο που πολλές φορές έχει καταστεί σωτήριο για δύσκολες εργασίες που απαιτούν όλες τις εσωτερικές δυνάμεις για τη διεκπεραίωση τους. Το φάρμακο αυτό ονομάζεται “anavlitex”. Έχει περάσει από όλα τα δοκιμαστικά test και δεν παρουσιάζει αρνητικές παρενέργειες. Αυτό …

«Εμείς… κι ο κόσμος τους!»

Υπάρχουν μέρες που ολόκληρο το κοελικό σύμπαν εθελοτυφλεί απέναντι στις αισιόδοξες ρήσεις και συνωμοτεί ξεκάθαρα εναντίων σου… Μέρες που όλα γύρω σου πάνε στραβά, με προβλήματα σε δουλειά, οικογένεια, προσωπικό επίπεδο, μα κυρίως στο μέσα σου… Κι εκεί που φλερτάρεις έκδηλα με το να αρχίσεις  να ξεσπάς σε όποιον κι ό,τι βρεθεί μπροστά σου, η φωνή της συνείδησης σου ψιθυρίζει το τετριμμένο «Τι σου φταίνε οι άλλοι;» και σε ελάχιστο χρόνο, με βαθιά ανάσα, έχεις επιστρέψει- ηρεμότερος- στο καβούκι της ευγένειας. Δεν κατάλαβα ποτέ τους ανθρώπους που δεν έχουν την αυτοπειθαρχία να μην εκδηλώσουν αναίτιο θυμό απέναντι σε κάποιον που δεν τους φταίει… Αυτό το μυστήριο είδος που θεωρεί ότι έχει το ακαταλόγιστο να συμπεριφέρεται με όποιο τρόπο νιώθει πιο εκτονωμένο, κορνάροντας στον δρόμο, μαλώνοντας στις ουρές αναμονής, μιλώντας άσχημα με κάθε ευκαιρία.. Και είναι πράγματι ένα είδος που συνεχώς πληθαίνει, όσο η οικονομική δυσπραγία κάνει τους καιρούς όλο και πιο χαλεπούς… Κάθε φορά που γίνομαι εγώ το θύμα ενός αναίτιου ξεσπάσματος, ακριβώς επειδή δεν μπορώ να αντιληφθώ και να κατανοήσω μια ανάλογη συμπεριφορά, ψάχνω …

Οι αλλαγές στη ζωή μας

Σωματικές αλλαγές… Βιολογικές αλλαγές….. Αλλαγές στο τρόπο σκέψης… Αλλαγές στη διαχείριση των συναισθημάτων…. Αλλαγές στο τρόπο συμπεριφοράς…. Αλλαγές στην αντίληψη…. Αλλαγές στη δουλειά, στο σπίτι, στους φίλους, στις σχέσεις… Παντού και πάντα αλλαγές…. Στο άκουσμα της λέξης »αλλαγή», συχνά νιώθουμε φόβο, τρόμο, προβληματισμό, ανασφάλεια! Η καρδιά μας χτυπάει γρήγορα, το μυαλό μας σταματάει και η ψυχή μας αγωνιά…. Συνήθως οι αλλαγές μας ξεβολεύουν, μας βγάζουν από τη ρουτίνα και τη συνήθεια… παράλληλα όμως μας κάνουν να νιώθουμε χαρά, θαυμασμό, ενεργεια… Η αλλαγή μας οδηγεί να ξεπεράσουμε τους φόβους μας και να προσαρμοστούμε σε κάτι διαφορετικό… Πολλές φόρες την αναζητούμε, την έχουμε ανάγκη…. την ψάχνουμε απεγνωσμένα, πηγαίνοντας κόντρα στην εσωτερική φωνή που προτιμάει τη σταθερότητα, την ασφάλεια και τη σιγουριά. Όταν η αλλαγή είναι επιλογή, γοητεύει… Έχει ρίσκο, θέλει δύναμη, αυτοπεποίθηση, αισιοδοξία και ενθουσιασμό…. Άλλες φορές έρχεται απλά στη ζωή μας, αβίαστα, χωρίς καν να τη καταλάβουμε… τότε αντιλαμβανόμαστε ότι η αλλαγή είναι αποτέλεσμα των επιλογών μας, είναι η φυσική ροή αυτών που συμβαίνουν γύρω μας και συμβιβαζόμαστε, προσαρμοζόμαστε όσο πιο γρήγορα μπορούμε…. ωστόσο η αλλαγή μπορεί …

Χρόνια Αϋπνία: Ο Νυχτερινός μας «Εφιάλτης»

Τί είναι η χρόνια αϋπνία; Η χρόνια αϋπνία προσβάλλει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Σχετίζεται με μειωμένη ποιότητα ζωής, ατυχήματα, σοβαρές καταστάσεις συννοσηρότητας, αυξημένη θνησιμότητα και ουσιώδη άμεσα και έμμεσα οικονομικά κόστη. Η αϋπνία είναι μία από τις πιο διαδεδομένες ψυχολογικές διαταραχές, προκαλώντας έντονη δυσφορία στους πάσχοντες καθώς και κοινωνική, διαπροσωπική και επαγγελματική έκπτωση (Harvey, 2002). Η αιτιολογία της μπορεί να είναι γνωστικής ή οργανικής φύσης και πιο συχνά δε σχετίζεται με συνοσηρή κατάσταση, γεγονός που περιπλέκει την διάγνωση, την αξιολόγηση και την αντιμετώπισή της. Η βιβλιογραφία μάλιστα, αναφέρει ότι τα άτομα που υποφέρουν από αϋπνία τείνουν να είναι υπερβολικά ανήσυχα για τον ύπνο τους και για τις συνέπειες που θα έχει η έλλειψη ύπνου στις δραστηριότητες της επόμενης ημέρας (Ehlers & Clark, 1999). Ως αποτέλεσμα, το άτομο υπερεκτιμά τις συνήθεις του ύπνου και την κατάσταση του ύπνου, με συνέπεια να στρέφει όλη του την ενέργεια σε αυτές και να πυροδοτεί περαιτέρω το πρόβλημα. Ποιά είναι η ενδεδειγμένη θεραπευτική αντιμετώπιση; Σύμφωνα με τα ερευνητικά δεδομένα, θεραπεία εκλογής για την αϋπνία, αποτελεί η Γνωστική-Συμπεριφορική Θεραπεία. …