Πρόσφατα άρθρα

Η απλότητα στο «σχήμα» των επιλογών

Γράφει η Νάντια Στράντζου

Ας υποθέσουμε ότι σκοπεύετε να παρευρεθείτε σε μια επίσημη εκδήλωση και έχετε φανταστεί τον εαυτό σας να φορά ένα εντυπωσιακό «κόκκινο φουστάνι». Πηγαίνετε λοιπόν στην αγορά, με την πρόθεση να το βρείτε και να το αποκτήσετε. Η αναζήτηση αυτή ξεκινά πάντα με πηγαίο ενθουσιασμό και ένα «θέλω» ισχυρό και ανυποχώρητο. Αυτό το κρατάμε!

Κι ενώ ψάχνετε για αυτό που πραγματικά θέλετε, βρίσκεστε ξαφνικά μπροστά από μια βιτρίνα με ένα «πράσινο φουστάνι». Ξέρετε ότι δεν ήταν αυτή η αρχική σας επιλογή. Ξέρετε ότι αυτό το φουστάνι δεν πληροί τις προδιαγραφές σας. Το δοκιμάζετε ωστόσο. Επειδή είναι πολύ όμορφο. Επειδή είναι ακριβό. Επειδή είναι εντυπωσιακό. Επειδή, επειδή, επειδή..

Στο σημείο που βρίσκεστε, υπάρχουν δύο επιλογές: η πρώτη είναι να «αγοράσετε το πράσινο φουστάνι» και να συμβιβαστείτε με το γεγονός ότι αυτό θα φορέσετε. Το επιλέξατε με πλήρη ελευθερία και μέσα από έναν μακρύ κατάλογο με «επειδή», διαγράφοντας το αρχικό σας ανυποχώρητο «θέλω». Προσοχή όμως! Θα πρέπει να γνωρίζετε – και να είστε απόλυτα συνειδητοποιημένοι- ότι αυτό το φουστάνι δεν θα γίνει ποτέ το «κόκκινο φουστάνι των ονείρων σας». Θα είναι πάντα ένα «πράσινο φουστάνι», όσο και αν το «μεταποιήσετε», με όποιες τεχνικές και αν δοκιμάσετε. Τα πράγματα είναι αυτά που είναι και δεν αλλάζουν, επειδή εμείς θα επιθυμούσαμε να είναι διαφορετικά.

Η δεύτερη επιλογή είναι να συνεχίσετε τον δρόμο σας, ξεχνώντας το «καλούτσικο πράσινο φουστάνι», και να αναζητήσετε το «κόκκινο των ονείρων σας». Μπορεί να μην το βρείτε εύκολα. Μπορεί να κινδυνέψετε να μείνετε «χωρίς να έχετε τίποτε να φορέσετε». Θα έχετε ωστόσο τη δυνατότητα και την προοπτική να βρείτε ακριβώς αυτό που επιθυμούσατε. Κι ίσως αυτή η αναζήτηση να έχει μεγαλύτερη αξία από το ίδιο της το εφαλτήριο.

Από τη στιγμή που έφτασε σε εμένα η παραπάνω συμβολική ιστορία, απλοποίησε σε μεγάλο βαθμό το «σχήμα» των επιλογών στη ζωή μου γενικότερα. Πολλές φορές συμβιβαζόμαστε με το «πράσινο», με ανθρώπους και καταστάσεις που ξέραμε από πάντα ότι δεν ήταν ακριβώς αυτό που εμείς θέλαμε. Ακόμη πιο συχνά πιάνουμε τους εαυτούς μας να «διαμαρτύρονται» ή να «υποφέρουν» μπροστά από τη λάθος «βιτρίνα», ενώ γνωρίζουμε καλά ότι «το κατάστημα δεν διαθέτει το ένδυμα που επιθυμούμε». Με αφορμή λοιπόν την κάθε νέα αρχή που μπορεί να συνεπάγεται ο καινούριος χρόνος, ας φύγουμε προς αναζήτηση του «κόκκινου» των ονείρων μας… Και ίσως αυτό να βρίσκεται στην επόμενη «βιτρίνα»!!! Καλή χρονιά με πολλά κόκκινα όνειρα!!!

Ελλάδα της κρίσης και Περιβάλλον – Ανάγκη ανάπτυξης οικολογικής συνείδησης

Ζούμε σε μια όμορφη χώρα του κόσμου, με καταγάλανες θάλασσες, λίμνες, καταρράκτες, χιονισμένα βουνά και δάση που συνθέτουν ένα μοναδικό και με εναλλαγές τοπίο. Παράλληλα, ελληνικές πόλεις, γεωργικές εκτάσεις και υδάτινοι αποδέκτες φιγουράρουν ψηλά στις λίστες με τις πιο ρυπασμένες περιοχές στην Ευρώπη, στις οποίες οι ρύποι υπερβαίνουν τα όρια των ευρωπαϊκών κανονισμών. Και ενώ η πρόοδος της τεχνολογίας προοδευτικά υποβαθμίζει το φυσικό περιβάλλον, τα δύσκολα χρόνια της κρίσης συντέλεσαν στο να διογκωθούν πολλά προβλήματα κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα με ένα από τα κυρίαρχα αυτό της καθαριότητας. Με αφορμή τον πρόσφατο καύσωνα, και την απεργιακή κινητοποίηση των χειριστών των απορριμματοφόρων διαπίστωσα για ακόμη μία φορά εκτός από τα παραπάνω, πως ο σύγχρονος Έλληνας στερείται περιβαλλοντικής γνώσης, συνείδησης και ευαισθησίας. Σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, συνεχίζει να πετάει σκουπίδια σε κάδους που ήδη ξεχειλίζουν ενώ βρίσκοντας κανείς καταφύγιο για μια ανάσα δροσιάς σε υπέροχες παραλίες διαπιστώνει πως όπου δεν υπάρχουν σκουπιδοτενεκέδες, αυτές είναι γεμάτες σκουπίδια που δεν θα μαζέψει ποτέ κανείς.

Παρά τις προσπάθειες που γίνονται τα τελευταία χρόνια είναι φανερό πως ακόμη δεν έχει πλήρως αναπτυχθεί φιλοπεριβαλλοντικό πνεύμα στον Έλληνα πολίτη και δεν έχει αλλάξει εντελώς η νοοτροπία και η στάση ζωής του σε σχέση με το φυσικό περιβάλλον.

Περιβαλλοντικοί προβληματισμοί όπως η κλιματική αλλαγή, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η ρύπανση και η υποβάθμιση των εδαφοϋδατικών πόρων, η μείωση της βιοποικιλότητας, η ανακύκλωση, η βιώσιμη ανάπτυξη κ.α. είναι μερικά από τα ζητήματα που κυριαρχούν στην δημόσια και επιστημονική συζήτηση για το περιβάλλον ενώ αποτελούν αντικείμενα πολιτικής διαπραγμάτευσης σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, για τα οποία υπάρχει ελλιπής ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτών.

Η πρόσβαση στην περιβαλλοντική πληροφόρηση αποτελεί βασική προτεραιότητα των πολιτών στη σύγχρονη κοινωνία και είναι ένα σημαντικό εργαλείο για τη χάραξη μίας αποτελεσματικής περιβαλλοντικής πολιτικής με γνώμονα το περιβάλλον παράλληλα με τη βιώσιμη ανάπτυξη. Προκειμένου να είναι αποτελεσματικές οι δημόσιες πολιτικές σε θέματα περιβάλλοντος πρέπει να έχουν ως συστατικό στοιχείο τη σωστή και πλήρη ενημέρωση του κοινού. Οι πολίτες προκειμένου να αποκτήσουν ενεργό ρόλο σε ότι αφορά το περιβάλλον στο οποίο διαβιούν και να παίρνουν υπεύθυνες αποφάσεις για τη ζωή τους, και κατ’ επέκταση να ελέγχουν την κρατική δράση σε θέματα περιβάλλοντος θα πρέπει να έχουν πρόσβαση σε όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες ενώ παράλληλα καλό θα ήταν να ενθαρρυνθεί η ατομική πρωτοβουλία και η αίσθηση της υπευθυνότητας του κάθε πολίτη.

Σε αυτό το πλαίσιο, θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτών, της κοινής γνώμης και ειδικών ομάδων πληθυσμού σχετικά με τα παραπάνω θέματα, μέσω ολοκληρωμένων στρατηγικών σχεδίων διάδοσης κυρίως από την πολιτεία, χρησιμοποιώντας την επιστημονική γνώση, εκπαιδευτικά εργαλεία, επικοινωνιακές δράσεις και βιωματικές εμπειρίες και δίνοντας βασικό ρόλο σε μη κυβερνητικές οργανώσεις, ακαδημαϊκά ερευνητικά ιδρύματα, τοπικές αρχές και εκπαιδευτικά όργανα. Εξίσου σημαντικός είναι και ό ρόλος των φορέων που διαδραματίζουν καίριο ρόλο στην οικονομία και στην χάραξη πολιτικής σε θέματα περιβάλλοντος και αειφόρου ανάπτυξης, όπως τοπικές αρχές, δημόσιοι φορείς, βιομηχανίες διαχείρισης αποβλήτων, βιομηχανίες παραγωγής προϊόντων, ξενοδοχειακές επιχειρήσεις, περιβαλλοντικές οργανώσεις κα. Η ευαισθητοποίηση της ακαδημαϊκής κοινότητας μπορεί να διευρύνει την εκπαίδευση και την έρευνα στον τομέα του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων και οι υπεύθυνοι για τη λήψη αποφάσεων, ως ομάδα πίεσης, να διαδραματίσουν ζωτικό ρόλο στη διαμόρφωση των πολιτικών αναγκών και των αναγκών της κοινωνίας.

Ας μην ξεχνάμε ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι συνυφασμένη με την βιώσιμη ανάπτυξη και την κοινωνική πρόοδο, είναι πολιτισμός και αποτελεί κληρονομιά που διασφαλίζει το μέλλον των επόμενων γενεών.

Νίνα Διονυσίου, Δρ. Γεωπόνος

Επιστημονικός Συνεργάτης Α.Π.Θ.

 

Αδιαπραγμάτευτα…

Επειδή είδα τον ήλιο να δύει και να ανατέλλει

απαλά πατώντας νότα νότα τον ήχο του κύματος

σε όλη του την τελειότητα

μόνο δίπλα στη θάλασσα

 

Επειδή ένιωσα τρικυμίες και φωτιές ανθρώπινες

να γαληνεύουν στο άκουσμα μόνο μιας φωνής

μ’ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά

μ’ένα ζευγάρι μάτια

 

Επειδή είδα μάτια να κλείνουν

και να δακρύζουν

με μελωδίες, ποιήματα, το θρόισμα των φύλλων

το γέλιο και το κλάμα των παιδιών

 

Επειδή πιστεύω στα θαύματα

που κρύβει μέσα της

η κάθε μοναδική μας μέρα

και θαυμάζω τη σοφία της απλότητας

 

Επειδή τα ουσιώδη αποκτούν σπουδαίο νόημα

μόνο στο πέρασμα του χρόνου

και η υγιής συντροφικότητα

γίνεται αξία σπάνια και δυσεύρετη

 

Επειδή αγαπώ τη ζωή…

Τη διδακτική μορφή των λαθών

και του πόνου

Τη δυναμική της πνευματικής ηρεμίας…

 

Γι’αυτό δε συμβιβάζομαι.

 

 

Δωρεάν μαθήματα Πληροφορικής για αρχάριους ηλικιωμένους στο DEI College

Τα μαθήματα πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του Προγράμματος “ΣΥΝενεργώ: εκπαιδεύομαι, συμμετέχω, προσφέρω” που υλοποιείται από την ethelon με την υποστήριξη του Κοινωφελούς Ιδρύματος ΤΙΜΑ, σε συνεργασία με το DEI College (Εθνικής Αμύνης 9 & Τσιμισκή 131 Θεσσαλονίκη).

Απευθύνονται σε άτομα άνω των 55 ετών που δε γνωρίζουν καθόλου να χρησιμοποιούν Ηλεκτρινικούς Υπολογιστές  και θέλουν να αποκτήσουν βασικές γνώσεις.

Οι θεματικές των μαθημάτων είναι:

  1. Εισαγωγή στη χρήση κινητών συσκευών και στην Πληροφορική
  2. Δημιουργία Λογαριασμού και Χρήση e-mail και Skype
  3. Δημιουργία Λογαριασμού και Χρήση μέσων κοινωνικής δικτύωσης FB
  4. Δημιουργία Λογαριασμού και Χρήση εφαρμογών viber/what’s up

Τα μαθήματα θα ξεκινήσουν στις 14 Ιουνίου και θα πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη 10:00-11:00, για διάστημα 4 εβδομάδων.

Η συμμετοχή είναι ΔΩΡΕΑΝ, ωστόσο απαιτείται προεγγραφή, η οποία γίνεται στον σύνδεσμο (http://bit.ly/2qNMBfG) ή τηλεφωνικώς στο 6977769351.

Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων θα δοθεί εκπαιδευτικό υλικό στους συμμετέχοντες όπως επίσης και βεβαίωση παρακολούθησης με την ολοκλήρωση των μαθημάτων.

Λόγω περιορισμένων θέσεων, θα τηρηθεί αυστηρά σειρά προτεραιότητας, ενώ θα υπάρξει λίστα αναμονής σε περίπτωση υπεράριθμων εγγραφών. Μέγιστος αριθμός συμμετοχών ανά τμήμα τα 12 άτομα.

Περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα μπορείτε να βρείτε στο http://www.synenergo.gr ή στην κα.Προβοπούλου στο τηλ. 6977769351 ή synenergo@ethelon.org

Το ανθρώπινο είδος

Γράφει η Καλλιρρόη Νικολάου…

Γράφοντας  τη «Γλύκα της πίκρας» εντυπωσιάστηκα από τη μεγάλη ποικιλία στους χαρακτήρες των ανθρώπων. Ποια είναι άραγε η προσήκουσα προσέγγιση στο ερώτημα «ποιο το σύγχρονο ανθρώπινο είδος;»

Στα κοινωνικά δίκτυα παρατηρώ την πλειονότητα των ανθρώπων να κάνουν συνεχώς tests προσωπικότητας, τι ήταν στην προηγούμενη ζωή, ποιο είναι το επάγγελμα των ονείρων τους, αν θα ήταν ζώα τι είδος θα ήταν, αν ήταν αντικείμενο ποιο ακριβώς θα ήταν, πότε θα παντρευτούν, με ποιο διάσημο μοιάζουν και πολλά άλλα. Πόσα λόγια και ανούσιες κινήσεις χρησιμοποιεί κανείς για να κρύψει την αλήθεια του; Όλα αυτά δείχνουν μια ανάγκη για «ψεύτικη» αναζήτηση και εφησυχασμό, αφού όλοι θα κρυφτούν πίσω από τα παραπάνω αποτελέσματα των τεστ ως ανώτεροι και καυστικοί. Όμως η αλήθεια βρίσκεται αλλού · Η ποιότητα και η προσωπική δουλειά που έχει κάνει ή μπορεί να κάνει ο καθένας με τον εαυτό του, είναι κτήμα του καθενός. Έτσι αντιλαμβάνομαι ότι όλοι σκέπτονται και πράττουν τόσο διαφορετικά που σ’ εκείνο το σημείο ακριβώς χρειάζεται η ψυχραιμία διαχείρισης αυτής της διαφορετικότητας για την ορθή λήψη αποφάσεων!

Επιπλέον, η  ανάγκη για αναζήτηση, καταγραφή και ανάλυση του ανθρώπινου είδους προκύπτει και από την καθημερινή επαφή και συναναστροφή όλων μας. Ο άνθρωπος  λένε, από την φύση του είναι κοινωνικός. Ωστόσο, στη σύγχρονη εποχή, εκτιμώ πως έχει «εξελιχθεί». Η τάση του ανθρώπου για επιβίωση στο χρόνο βασίζεται σε ένστικτο αλλά εν τέλει η επιτυχία του για επιβίωση είναι η αλλαγή – προσαρμογή του στις απαιτούμενες συνθήκες. Η πορεία αυτή στο διάβα της φέρνει πολλά: συναισθήματα, εμπειρίες, προσλαμβάνουσες τα οποία συνθέτουν  την προίκα του καθενός.

Βιβλιογραφικά η ιστορία έχει καταγράψει τα είδη του ανθρώπου τα οποία επικεντρώνονταν, όσον αφορά στην ομαδοποίηση, στα  σκελετικά του στοιχεία και τον τρόπο ζωής του. Επομένως είχαμε τον Άνθρωπο τον Επιδέξιο, τον Όρθιο, της Χαιδελβέργης, του Νεάντερνταλ και το Σοφό!

Όμως η προσέγγιση για τον σύγχρονο άνθρωπο απαιτεί κάτι πιο ουσιαστικό, που αφορά κυρίως στο άτομο ως ένα πολυδιάστατο ον με ρόλους, συμπεριφορές και συνολικά με μια προσωπικότητα ολοκληρωμένη.

Πού να έχουν πάει το τρυφερό χάδι των λέξεων, η αξιοπρέπεια, οι άνθρωποι που φέρονται όμορφα καθολικά και όχι επιλεκτικά, καθώς και αυτοί οι διακριτικοί ευγενείς που χειρίζονται το λόγο με λεπτότητα;

Συναντώντας αυτές τις ελλείψεις οφείλουμε να ευαισθητοποιηθούμε και να προσπαθήσουμε να καλύψουμε όλα αυτά τα κενά.

Επομένως είναι λογικό να έχουμε την αίσθηση ότι βρήκαμε θησαυρό όταν εντοπίσουμε κάποιον άνθρωπο να φέρει την παραπάνω περιγραφή! Αλλά δεν είναι κάτι τόσο δύσκολο και μακρινό. Αρκεί η αλλαγή οπτικής των καταστάσεων.  Σημαντικό βοήθημα σ’ όλα αυτά  η μαγική δύναμη της θέλησης.

Τέλος, ο ακαταμάχητος συνδυασμός χαρακτηριστικών που συνθέτει  το προτεινόμενο είδος ανθρώπου ικανό να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της εποχής μας είναι: ο γενναίος, ο χαμογελαστός, ο ευγενικός, ο εσωτερικά όμορφος που θα σου δημιουργήσει βαθειά συναισθήματα ευφορίας της ψυχής.

Δοκιμάστε την αλλαγή προς αυτή την κατεύθυνση και αναμένω τα νέα σας..

Ωστόσο επειδή σίγουρα θα συναντήσετε στην πορεία και κανένα νέο είδος παρακαλώ να με ενημερώσετε!

«Όλες οι ανθρώπινες έννοιες είναι προβολές του ανθρώπινου πνεύματος γι’αυτό σε τελική ανάλυση πολλές φορές είναι απατηλές. Δεν βλέπουμε την πραγματικότητα , την αντιλαμβανόμαστε (όπως νομίζουμε εμείς πως είναι). Ο,τι βλέπουμε είναι μια ερμηνεία της πραγματικότητας, που βασίζεται σε υποκειμενικά, ελαττωματικά ή προκατειλημμένα παραδείγματα… η λεγόμενη εναλλακτική μορφή συνείδησης»

Αν και ορθόδοξη θα κινηθώ ανορθόδοξα και θα σας αφιερώσω ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι:
Ο μοναχός ο άνθρωπος

Στίχοι: Λάζαρος Ανδρέου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

Η πόλη που εγκατέστησε φανάρια για τους πολίτες που «αγαπούν» το κινητό τους

Πόλη της Ολλανδίας εγκαθιστά φανάρια πάνω στο οδόστρωμα ώστε οι πολίτες που ασχολούνται με το κινητό τους την ώρα που περπατούν, να ελέγχουν με ασφάλεια αν ο σηματοδότης είναι κόκκινος ή πράσινος. Σίγουρα ακούγεται αστείο αλλά τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί πολλά ατυχήματα από «απρόσεχτους» πολίτες που αντί να ελέγξουν το δρόμο πριν τον διαβούν αυτοί ασχολούνται με το κινητό τους. Για αυτό το σκοπό, και επειδή η ευρηματικότητα των ανθρώπων δε σταματάει ποτέ(!), Ολλανδοί ειδικοί στο κλάδο της συγκοινωνιολογίας σκέφτηκαν και υλοποίησαν την παραπάνω ιδέα στην πόλη Bodegraven της Ολλανδίας.

Επίσης θα πρέπει να αναγνωριστεί η αξίας της κοινωνίας που αναγνωρίζει έγκαιρα τα προβλήματα και βρίσκει λύσεις για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των κατοίκων της.

Στο παρακάτω video φαίνεται πως η εγκατάσταση του ειδικού αυτού σηματοδότη μπορεί να σώσει ζωές αλλά και να προσφέρει μία διαφορετική και όμορφη λύση στα αστικά προβλήματα του σύγχρονου κόσμου.

Σειρά συλλήψεων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για «φρουτάκια»!

Το τελευταίο διάστημα η αστυνομία έχει προχωρήσει σε εξάρθρωση χώρων παιγνίων και παράνομου τζόγου γενικότερα. Στον αντίποδα αυτού τα νέα μέτρα για ανάπτυξη του νόμιμου δικτύου παιγνιομηχανών VLTs από τον ΟΠΑΠ.  Το συγκεκριμένο βήμα αναμένεται να συμβάλει καθοριστικά στην πάταξη του φαινομένου του παράνομου τζόγου, ενώ παράλληλα δύναται να δημιουργήσει σημαντικά έσοδα για το κράτος.

 

Πηγή: Newsit

Καρδιάς φορτία…

Γράφει η Νάντια Στράντζου

Υπάρχουν μέρες κακές, μέρες που νιώθουμε να μην έχει τέλος το τέλμα μέσα μας… Αυτές οι μέρες δεν κάνουν διακρίσεις. Υπάρχουν για όλους, μικρούς και μεγάλους. Σαν να είναι αναφαίρετο δικαίωμα της ανθρώπινης φύσης…

Εχθές οι μαθητές μου είχαν ακριβώς μια τέτοια μέρα… Στο τελευταίο διάλειμμα μάλωσαν πολύ για ασήμαντες αφορμές. Όλοι με όλους. Ήρθαν λοιπόν σε εμένα, προσπαθώντας να μου εξηγήσουν τι είχε συμβεί. Ήταν τόση η μεταξύ τους ένταση, που στάθηκε αδύνατο να καταλάβω, όσο κι αν προσπαθούσα. Αντάλλασσαν φωνές και προσβολές χωρίς τέλος. Τη λύση έδωσε το σωτήριο κουδούνι!

Έφυγα από το σχολείο τρομερά προβληματισμένη. Οδηγώντας, παρατηρούσα ανάλογες στιγμές στο γύρω μου περιβάλλον: καυγάδες για τα διπλοπαρκαρίσματα, κόρνες στα φανάρια, φωνές…

Σήμερα, αμέσως μετά την πρωινή προσευχή, ζήτησα από τους μαθητές μου μια ιδιόμορφη χάρη: να αλλάξουν τη σχολική τσάντα τους με του διπλανού τους και να την κουβαλήσουν για λίγη ώρα. Τα πρώτα σχόλια ήρθαν, σχεδόν άμεσα, από έναν μαθητή που δεν είχε «ζευγαράκι», και έτσι άλλαξε την τσάντα του με τη δική μου: «Κυρία, είναι δυνατόν να κουβαλάτε τόσο βάρος κάθε μέρα; Δεν πονάει η πλάτη σας;»

Γρήγορα σχεδόν όλοι δυσανασχετούσαν και άρχισαν να ρωτούν γιατί τους ζήτησα να το κάνουν αυτό. Αφού συζήτησα με κάθε παιδί πώς ένιωσε κουβαλώντας την τσάντα του άλλου, διαπιστώσαμε ότι κανένας δεν ένιωθε ευχάριστα και άνετα. Τότε τους είπα: «Κάθε μέρα ερχόμαστε στο σχολείο έχοντας μέσα στην τσάντα μας ο καθένας τον προσωπικό του κόσμο. Τα βιβλία μας, τα τετράδια, ό,τι μας είναι χρήσιμο στην τάξη αλλά και τις σκέψεις, τα προβλήματα, τα άγχη, τις δυσκολίες και τις χαρές της ζωής μας εκτός σχολείου. Για αυτόν τον λόγο, κάθε τσάντα έχει άλλο βάρος και ο καθένας μας θέλει να έχει τη δική του. Αν εχθές είχαμε προσπαθήσει να λύσουμε τη διαφωνία που προέκυψε, μπαίνοντας στη θέση του άλλου και επιδιώκοντας να καταλάβουμε πώς ένιωσε και γιατί φέρθηκε έτσι, είμαι σίγουρη ότι δε θα είχαμε ανταλλάξει τόσες άσχημες κουβέντες και θα είχαμε βρει τη λύση».

Συζητήσαμε έπειτα τη διαφωνία της περασμένης ημέρας, μιλώντας όχι ο καθένας για τον εαυτό του, αλλά για το πως πιστεύει ότι μπορεί να ένιωσε ο συμμαθητής του και αξιολογώντας τις αντιδράσεις μας. «Δεν υπήρχε λόγος να συμβούν όλα αυτά», κατέληξαν οι μαθητές μου. «Ήταν ασήμαντες αφορμές για να γίνει τόσο μεγάλη φασαρία»…

Έπειτα, μιλήσαμε με τις όμορφες λέξεις. Ανέφερα ότι όλοι χρωστάμε ένα «ευχαριστώ» και μια «συγγνώμη». Ξεκίνησα, λέγοντάς τους «Ευχαριστώ που μου δείχνετε τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη και έρχεστε να μου μιλήσετε για όσα σας απασχολούν. Το εκτιμώ αφάνταστα. Σας ζητώ συγγνώμη που δεν μπόρεσα να σας βοηθήσω περισσότερο τη στιγμή που ήρθατε σε σύγκρουση. Το προσπάθησα. Την επόμενη φορά θα τα καταφέρουμε όλοι καλύτερα».

Για λίγη ώρα συνέχισαν να ειπώνονται πολλά «ευχαριστώ» και «συγγνώμη», ακόμη και «χρωστούμενα» από το παρελθόν, π.χ. «Συγγνώμη που σε κορόιδευα στο νηπιαγωγείο. Ήμουν μικρός. Δεν ήθελα να σε στενοχωρώ…». Ήταν από αυτές τις στιγμές, από αυτές τις μέρες τις άλλες, τις υπέροχες, που νιώθεις να ξεχειλίζεις από ευλογία, συγκίνηση και αγάπη… Και ήταν μόλις μια μέρα μετά από το χθες!!!

Μακάρι για μια μόνο μέρα, στον κόσμο των ενηλίκων, να μπορούσαμε να «ανταλλάξουμε» φορτία ψυχών… Μακάρι να υπήρχε ένας τρόπος απτός, βιωματικός, να νίωσουμε όσα μπορεί ο άλλος να νιώθει… Πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος που παραδίδουμε στα παιδιά μας… Πόσο καλύτεροι θα γινόμασταν εμείς οι ίδιοι, σκεπτόμενοι αλλιώς… Μήπως αξίζει τελικά να το προσπαθήσουμε;;;

Anti-copy paste στη Coca cola

Όλοι έχουμε στο μυαλό μας ότι η Coca cola κρατάει τη συνταγή της ως επτασφράγιστο μυστικό. Ωστόσο οι εξελίξεις στη τεχνολογία έχουν επιτρέψει τους ειδικούς να αναλύσουν τα συστατικά της Coca cola και να φτιάξουν ακριβώς το ίδιο προϊόν. Επομένως για ποιο λόγο όλες οι εταιρείες παραγούν διαφοροποιημένες Cola και καμία από αυτές δεν την αντιγράφει; Ακόμα και η Pepsi που έχει τη δυνατότητα και τις υποδομές να το κάνει παράγει τη δική της συνταγή.

Οι λόγοι που κανείς δεν αντιγράφει τη Coca cola είναι οικονομικοί! Η Coca cola είναι τόσο φθηνή που κανείς δεν μπορεί να παράγει το ίδιο προϊόν σε τόσο χαμηλό κόστος. Επομένως κανείς δε θα μπορούσε να την ανταγωνιστεί αφού η τιμή καταναλωτή μπορεί να φτάσει τα 0,90€. Επιπλέον, το σήμα της Coca cola είναι τόσο αναγνωρίσιμο ώστε ακόμα και αν μία εταιρία καταφέρει να δημιουργήσει πανομοιότυπο προϊόν στη τιμή των 0,80€ για τον καταναλωτή, κανείς δε θα την επέλεγε αφού οι καταναλωτές προτιμούν να δώσουν 0,10€ επιπλέον για να αγοράσουν τη γνήσια Cola.

Σε αυτό το πλαίσιο, μεγάλες εταιρείες, όπως είναι η Pepsi, αλλά και μικρές (ακόμα και Ελληνικές) προσπαθούν να δημιουργήσουν τη δική τους συνταγή όπου με τη βοήθεια του Marketing θα καταφέρουν να αποσπάσουν μερίδιο από την αγορά και να φέρουν τα προϊόντα τους στη καθημερινότητα μας.

Πηγή: Business Insider

Ρέστα από ένα δισεκατομμύριο;

Την πραγματικότητα του υπέρμετρου πληθωρισμού αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση της Ζιμπάμπουε. Το εθνικό νόμισμα της Ζιμπάμπουε είναι το Εθνικό δολάριο το οποίο τα τελευταία 7 χρόνια υπέστει πληθωρισμό άνω του 500 δις% παρά τις υποσχέσεις ότι η αξία του θα αντανακλά αυτή του Αμερικάνικου δολαρίου. Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση της χώρας πήρε την απόφαση να το εγκαταλείψει και να εκδόσει νέα χαρτονομίσματα.

Καθώς η οικονομία της ήταν σε πολύ κακή κατάσταση ο πληθωρισμός συνέχισε να ανεβαίνει. Μάλιστα το 2008, σύμφωνα με την οικομική ομάδα μελετών του Libertarian, ο πληθωρισμός έφτασε το εξωπραγματικό ποσοστό των 89,7% εξάκις εκατομμύρια! (89,700,000,000,000,000,000,000%)

Κάτω από αυτό το πρίσμα, η κυβέρνηση της Ζιμπάμπουε ξεκίνησε να εκδίδει χαρτονομίσματα των 100 τρισεκατομμυρίων, 100 δισεκατομμυρίων κ.ο.κ. με την κεντρική τράπεζα να ανακοινώνει ότι δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά την αγορά τόσου άσκοπου χαρτιού.

Οι πολίτες της χώρας καλούνται να «γεμίσουν» τα πορτοφόλια τους με χαρτονομίσμα πολλών μηδενικών τα οποία φυσικά δεν έχουν καμμία αξία!

Υποθετική συζήτηση σε super market της Ζιμπάμπουε:
– Πόσο κάνουν 2 κιλά πατάτες; 
– Δύο δισεκατομμύρια δολάρια παρακαλώ.
– Πάρε δέκα δις και τα ρέστα δικά σου!

b2qpupt8-gnjoe1ftst0kop4-iuz2-v0mijaoqi8j14

 

Πηγή: Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ

 

Γιώργος Αναγνωστόπουλος: Ένας «δάσκαλος» για όλους

Η ομάδα του Thessdenthess συνάντησε στη Λάρισα έναν δάσκαλο με πολιτικές ανησυχίες για μία ειλικρινή συνέντευξη. Ο λόγος για τον Γιώργο Αναγνωστόπουλο…

Πες μας λίγα λόγια για εσένα

Καταρχάς καλησπέρα σας κι ευχαριστώ για την πρόσκληση. Για μένα να σας πω εν συντομία ότι αποφοίτησα το 2009 από το Παιδαγωγικό Θεσσαλονίκης κι έκτοτε δουλεύω ως δάσκαλος  γενικής και ειδικής αγωγής σε διάφορες περιοχές ανά τη χώρα με αρκετά ένσημα σε απομακρυσμένες περιοχές της Ελλάδας. Ταυτόχρονα με την εργασία μου έχω τελειώσει και δύο μεταπτυχιακά. Το πρώτο στην Ειδική Αγωγή με την έρευνά μου να εστιάζει στα παιδιά με απώλεια όρασης και το δεύτερο στην Εκπαιδευτική Πολιτική και Διοίκηση της Εκπαίδευσης. Συχνά πηγαίνω σε πανελλήνια ή διεθνή συνέδρια για να ανανεώνω τις γνώσεις μου και να παρουσιάζω τις δικές μου.

Ποια είναι τα όνειρά σου, τι σου αρέσει να κάνεις;

Μου αρέσει πάρα πολύ να βοηθάω τους συνανθρώπους μου. Μπορεί να ακούγεται λίγο κλισέ, αλλά πιστεύω ότι είναι κάτι που αποδεικνύεται στην πράξη. Από τη θέση του προέδρου του Πανελληνίου Συλλόγου αναπληρωτών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΠΣΑΕΠ) λοιπόν μαζί με τα άλλα παιδιά δίνουμε όλον τον ελεύθερό μας χρόνο για διεκδικήσεις που έχουν να κάνουν με την αναβάθμιση της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης στα παιδιά μας, αλλά και τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας των αναπληρωτών εκπαιδευτικών. Εκτός από αυτό ο σύλλογός μας επιδεικνύει και κοινωνικό πρόσωπο αφού πριν 15 μέρες δωρίσαμε μεγάλη ποσότητα ρουχισμού στο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων Ατόμων με Αυτισμό ν. Λάρισας, ενώ δρομολογείται ήδη το άνοιγμα τράπεζας αίματος του συλλόγου. Ονειρεύομαι μια πραγματικά δωρεάν εκπαίδευση για όλους με παιδιά που ξέρουν ότι θα ανταμειφθούν οι κόποι των σπουδών τους ή της τέχνης τους και δεν θα παρακαλάνε για μία εργασία οπουδήποτε και χωρίς όρους. Με ανθρώπους που δεν θα εργάζονται για 400 ευρώ και θα φοβούνται να κάνουν παιδιά, που δε θα ζητιανεύουν στους δρόμους και θα ψάχνουν στα σκουπίδια, που δε θα χάνουν την αξιοπρέπειά τους για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους.  Τα όνειρά μου όπως βλέπεις περιορίζονται στο αυτονόητο για μια σοβαρή, πολιτισμένη χώρα που κυβερνάται από ικανούς ανθρώπους. Δυστυχώς όμως για την Ελλάδα μας φαίνονται όνειρα απατηλά.

Πες μας λίγα λόγια για το πώς είναι να είσαι εκπαιδευτικός;

 Αν αφαιρέσουμε όλα τα κακώς κείμενα τις εκπαίδευσης και εστιάσουμε μόνο στο διδακτικό κομμάτι μπορώ να πω με ενθουσιασμό ότι είναι το ομορφότερο πράγμα στον κόσμο να είσαι δάσκαλος. Να “μεγαλώνεις” τόσα παιδιά κάθε χρόνο. Να τα βλέπεις να αναπτύσσονται πνευματικά.  Να συμμετέχεις στα πρώτα τους γνωστικά βήματα, στην πρώτη λέξη που θα γράψουν, στην πρώτη πρόταση που θα διαβάσουν και να νιώθεις ότι έχεις από εσένα παίρνουν ώθηση. Είναι φοβερό συναίσθημα. Επίσης εξίσου σημαντικό είναι εν μέσω οικονομικής και κοινωνικής κρίσης να βλέπεις καθημερινά ότι έχεις βάλει το λιθαράκι σου στην αλλαγή της συμπεριφοράς τους προς το καλύτερό. Οι συζητήσεις για το ρατσισμό, για την αλληλεγγύη, για την ανθρωπιά, για την ενσυναίσθηση είναι καθημερινές και κρίσιμες σε αυτές τις ηλικίες. Τα παιδιά διαμορφώνουν χαρακτήρα, ρουφάνε τις πληροφορίες σαν σφουγγάρια και νιώθεις περηφάνια όταν εκτός από μορφωμένους ανθρώπους βγάζεις και ανθρώπους με παιδεία. Είναι λοιπόν το καλύτερο επάγγελμα αρκεί να το κάνεις με την καρδιά σου.

Πώς κρίνεις την εκπαιδευτική κατάσταση της χώρας;

Με μία λέξη τραγική! Από το 2009 κι έπειτα έχουμε μηδενικούς διορισμούς και χιλιάδες συνταξιοδοτήσεις. Κάθε χρονιά ξεκινάει με 20.000 κενά τα οποία αναπληρώνουν οι ίδιοι εκπαιδευτικοί κάθε χρόνο. Ο εκάστοτε Υπουργός Παιδείας μας βλέπει σαν αριθμούς που στοιχίζουμε στον προϋπολογισμό και όχι ως εκπαιδευτικούς. Εμάς δε μας σκέφτεται το ξέρουμε, τα παιδιά όμως; Πέρυσι το σχολείο που πήγα να διδάξω το ανοίξαμε 1 Οκτώβρη. Τα παιδιά δεν πήγαιναν 20 μέρες σχολείο όχι επειδή δεν υπήρχαν δάσκαλοι, αλλά επειδή το Υπουργείο δεν προσλάμβανε δασκάλους. Φέτος η κατάσταση ήταν καλύτερη αλλά και τώρα που κοντεύουμε στον Φεβρουάριο υπάρχουν ακόμα σχεδόν 2.000 παιδιά που χρειάζονται παράλληλη στήριξη. Εκπαιδευτικοί υπάρχουν, όμως δεν υπάρχουν λεφτά για την παιδεία. Αυτό είναι το πιο λυπηρό. Σε μια χώρα που βολεύονται γνωστοί και συγγενείς να μην δίνονται τα απαραίτητα χρήματα για την παιδεία, και μάλιστα για παιδιά με ειδικές ανάγκες, και με την υγεία.

Με τα κοινά από πότε και πώς ασχολήθηκες;

Μου αρέσει πάρα πολύ να ασχολούμαι με τα κοινά κι έτσι τον Ιούνιο του 2014 ήμουν υποψήφιος στις δημοτικές εκλογές στον Δήμο Τεμπών από όπου κατάγεται ο πατέρας μου. Την επόμενη χρονιά μια ομάδα εκπαιδευτικών διεκδικήσαμε και κερδίσαμε να αφαιρεθούν δύο άδικες τροπολογίες από το Πολυνομοσχέδιο του κ. Κουράκη που εν τέλει δεν κατατέθηκε ποτέ και αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε επίσημο σύλλογο για να διεκδικούμε πιο σθεναρά τα δικαιώματά μας. Αυτή τη στιγμή, με μόνο έξι μήνες από την ίδρυσή του, ο ΠΣΑΕΠ είναι ο μεγαλύτερος πανελλήνιος σύλλογος πρωτοβάθμιας και έχω την τιμή να είμαι προσωρινός πρόεδρός του.

Συγκεκριμένα με την πολιτική;

Τον Αύγουστο του 2015 και αφού είχαν προκηρυχθεί οι εκλογές απηυδισμένος από την κατρακύλα της χώρας και από τους πολιτικούς που  μας οδήγησαν εδώ που μας έχουν οδηγήσει, ήρθα σε επαφή με τον Β. Λεβέντη έναν άνθρωπο που εκτιμούσα για τις γνώσεις, τις θέσεις και τη διορατικότητα του πριν τον γνωρίσω. Στη συνάντηση που είχαμε μου εξήγησε τις θέσεις τις Ένωσης Κεντρώων τις οποίες ενστερνίστηκα. Εκτός από το βιογραφικό μου προφανώς “είδε” στο πρόσωπό μου χαρακτηριστικά που δεν περιγράφονται σε δύο σελίδες χαρτί κι έτσι με τίμησε στην τρίτη θέση των ψηφοδελτίων του νομού Λάρισας στις εκλογές.

Ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον;

 Πιστεύω ακράδαντα ότι οι νέοι άνθρωποι της κοινωνίας μας με παιδεία, μόρφωση και ηθική πρέπει να πάρουν τα ηνία της χώρας. Το σαθρό πολιτικό σύστημα θα αλλάξει μόνο αν τέτοιοι άνθρωποι γίνουν η πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση με τους κομματικοθρεμμένους άεργους πολιτικούς στους οποίους αφήνουμε τις τύχες της χώρας μας, τις τύχες της γενιάς μας και αυτών που θα ακολουθήσουν. Πολιτικοί που ψεύδονται ασύστολα, που τοποθετούν το προσωπικό και κομματικό τους συμφέρον πάνω από αυτό της χώρας. Πολιτικοί που δεν σκέφτονται τον φτωχό άνθρωπο, τον μικρομεσαίο, τον άνεργο που προσπαθεί να επιβιώσει γιατί δεν υπήρξαν ποτέ σε αυτήν την κατηγορία. Αν θέλετε να σας απαντήσω ειλικρινά για τα σχέδιά μου σας λέω ότι αυτή τη στιγμή δίνω όλο μου το είναι στα παιδιά μου στο σχολείο και στην προσπάθεια που κάνει ο σύλλογος για όλα τα παραπάνω που ανέφερα τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας. Φυσικά στις επόμενες εκλογές θα θέσω την υποψηφιότητα στο νομό Λάρισας ζητώντας από τους ανθρώπους της κοινωνίας που γεννήθηκα, μεγάλωσα και αγαπώ να εμπιστευθούν έναν καθαρό, ειλικρινή, αυθεντικό, έναν δικό τους άνθρωπο, για να εκπροσωπήσει την πόλη της Λάρισας και όλο τον νομό στην επόμενη Βουλή.

Για το λόγο αυτό πρόσφατα δημιούργησα και τη δική μου ιστοσελίδα η οποία είναι www.anagnostopoulosgiorgos.gr, ώστε να μπορούν να με γνωρίσουν ακόμα περισσότεροι άνθρωποι του νομού Λάρισας, να ενημερωθούν για τις δράσεις μου και τις απόψεις μου για όλα τα θέματα της χώρας, να καταθέσουν τις απόψεις τους και γενικότερα να υπάρξει μία αλληλεπίδραση η οποία – γιατί όχι – να οδηγήσει σε ανατροφοδότηση.

16358749_10212149271586078_1770901858_n

Η γλύκα της πίκρας…

Γράφει η Καλλιρρόη Νικολάου

Το συγκεκριμένο άρθρο δημιουργήθηκε για προσωπική χρήση. Όσοι σκοντάψετε εδώ, ελπίζω να βρείτε μια σπίθα ικανή να ξυπνήσει την φωτιά της αγάπης μέσα σας…

Έχετε ποτέ αναρωτηθεί πώς θα βιώνατε την αντιστροφή των γεύσεων κατά βούληση; Πολλές φορές στη ζωή μας η ανατροπή λειτουργεί ως λύση, δηλαδή το κλισέ που λέγεται πως πίσω από κάτι κακό κρύβεται κάτι καλό, ενδέχεται να μην είναι παρηγοριά, αλλά πραγματικότητα. Επιστήμονες στις ΗΠΑ κατάφεραν για πρώτη φορά να αντιστρέψουν τις γεύσεις των τροφών κατά βούληση, επεμβαίνοντας στον εγκέφαλο πειραματόζωων, έτσι ώστε αυτά να νιώθουν πικρή γεύση, όταν έτρωγαν κάτι γλυκό και το αντίστροφο. Το επίτευγμα αποδεικνύει ότι η γεύση είναι «καλωδιωμένη» στον εγκέφαλο. Πώς; Αν χειραγωγήσουμε τα κατάλληλα εγκεφαλικά κύτταρα.

Ωστόσο, δεν εξηγούνται όλα με την επιστήμη. Η ζωή είναι πολυσύνθετη, επομένως απαιτείται πολυπαραγοντική θεραπευτική προσέγγιση των δυσκολιών. Απαιτούνται  εκτός της φυσικής κατάστασης προσόντα, όπως η εξυπνάδα∙ Πολύ σημαντικό να ξέρεις να μιλήσεις τη στιγμή που πρέπει, να πεις αυτό που χρειάζεται και να τους καθηλώσεις όλους. Να έχεις σταθερές βάσεις, καλή ανατροφή, σωστές χαρακτηρολογικές δομές κι ως πυρήνα όλων αυτών την αγάπη. Η ουσιαστική αγάπη είναι το εισιτήριο για την εξασφάλιση μιας ζεστής χειραψίας με τη ζωή. Θάρρος, ευθύτητα και δραστηριότητα αποδίδουν μια ενέργεια απαραίτητη για την εξέλιξη του καθενός. Η ακριβής μείξη, η ισονομία, η συμμετρία, η αρμονία, βρίσκονται στη βάση των δογμάτων των Πυθαγορείων και του Ιπποκράτη. Ωστόσο, ο Ιπποκράτης αναφερόταν με θετικό πρόσημο για το πικρό στην υγεία, στη θεωρία του για τις 4 γεύσεις.

Παρ’όλα αυτά, πόσο δύσκολο είναι τελικά να αντιμετωπίσει κανείς μια απογοήτευση; Στην αρχή κυριαρχούν η έκπληξη, ο θυμός, ο φόβος, η αίσθηση της κατάρρευσης, ίσως κι ο πόνος. Δέον όμως είναι, ακριβώς εκείνη την στιγμή, χωρίς να χαθεί δευτερόλεπτο, να μπορεί κανείς να σταθεί με ψυχραιμία. Να απλοποιήσει το γεγονός και να προχωρήσει παρακάτω. Αμέσως, η λειτουργία της διαδικασίας αυτής περιέχει ήδη αρκετή δόση ζάχαρης που αναμιγνύεται με την πικρία και η γλύκα δεν αργεί να φανεί!

Στην συνέχεια θα ήθελα να «βάλω» στο παιχνίδι την αξία της αμφίδρομης σχέσης της χαράς με τη γλύκα, διότι βλέπω πως επικρατεί η ψευδής χαρά. Αλήθεια μπορούμε να ξεχωρίσουμε τι είναι όντως  τα δάκρυα; Μια συνθήκη, όχι της μιζέριας, αλλά μια αίσθηση ευγνωμοσύνης, εσωτερική ευδαιμονία, που μας αναπαύει. Μια εσωτερική συγκίνηση, η μέθη της ψυχής. Και κάπου εκεί φυτρώνουν προβληματισμοί, όπως για παράδειγμα «ο πόνος» ! Ποιος ο ρόλος του; Αυτό είναι ένα προσωπικό ερώτημα του καθενός, που έχει διαφορετική έκταση ανάλογα με τη χρονική στιγμή και συνθήκη που το θέτουμε. Είναι απαραίτητο να ζούμε το χώρο και το χρόνο μας. Να γίνονται αυτοί αφορμές για αποκαλύψεις αναζήτησης και γεύσης. Υπάρχει μια οδός. Να απαντηθεί δια της ανθρώπινης λογικής, να ψηλαφίσουμε τα πράγματα. Ωστόσο, η λύση δεν είναι μια μαθηματική απάντηση. Θα πρέπει να βρεθεί ο τρόπος. Εξηγήσεις ορθολογικές συνήθως δεν μας αναπαύουν. Πολλοί άνθρωποι εκφράζουν απορίες για επίλυση προβλημάτων και ηθικολογούν.

Στύβω το μυαλό μου και την καρδιά μου- αλλά αυτό είναι κάτι δικό μου- όταν ο άλλος σου ζητήσει κάτι άλλο πέραν της ψευτο-αρετής σου, φανερώνεται η υπαρξιακή μας κρίση. Λυπούμαστε για τους άλλους, κρύβουμε όμως το ότι είμαστε ελλειμματικοί μέσα μας. Ο άνθρωπος ο ελλιπής ζει στο σκοτάδι του και προσπαθεί να το σκεπάσει.

Είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε να δυστυχούμε με ωραίο τρόπο …

 

ΥΓ: Παρά το πολύ κρύο δεν χρειάζεται να ντυνόμαστε χοντρά, ούτως ώστε να περνάνε με περισσότερη ευκολία τα συναισθήματα απευθείας στην καρδιά.

 

Για το τέλος σας αφιερώνω ένα τραγούδι αγαπημένο, του Μανώλη Ρασούλη, «Μη φοβάσαι»

 

Άιντε μη φοβάσαι που φοβάσαι
φίλος με τον πόνο να’ σαι
πάντα έχει η ζωή
κάτι πιο βαθύ να πει
και ο φόβος και ο πόνος
είναι δυο σοφοί

paixnidiarikes-fwtografies-apo-miniatoures-sto-grafio-11-2