Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε τόσους πολλούς τρόπους να επικοινωνούμε και, ταυτόχρονα, ίσως ποτέ δεν αισθανθήκαμε τόσο μεγάλη απόσταση μεταξύ μας.

Μια φωτογραφία, ένα story, μια ανάρτηση, μερικά δευτερόλεπτα από την καθημερινότητά μας. Η ζωή μας παρουσιάζεται μέσα από μια οθόνη, συχνά προσεκτικά επιλεγμένη, ώστε να δείχνει ακριβώς όπως θα θέλαμε να τη βλέπουν οι άλλοι.

Τα κοινωνικά δίκτυα έγιναν μέρος της καθημερινότητάς μας. Μας έφεραν πιο κοντά σε ανθρώπους που βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, μας ενημερώνουν, μας διασκεδάζουν και μας δίνουν τη δυνατότητα να εκφραζόμαστε.

Ωστόσο, κάπου ανάμεσα στα likes και στους αριθμούς των ακολούθων, αρχίσαμε να μπερδεύουμε την αποδοχή με την πραγματική αξία.

Πόσες φορές έχουμε δει ανθρώπους να χαμογελούν στις φωτογραφίες τους, χωρίς να γνωρίζουμε τι πραγματικά περνούν; Πόσες φορές έχουμε συγκρίνει τη δική μας καθημερινότητα με τις καλύτερες στιγμές κάποιου άλλου;

Η πραγματικότητα είναι ότι κανένα προφίλ δεν μπορεί να αποτυπώσει ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου.

Δεν φωτογραφίζονται όλες οι δυσκολίες. Δεν δημοσιεύονται όλες οι απογοητεύσεις. Δεν χωρούν σε ένα story οι αγωνίες, οι φόβοι και οι προσωπικές μάχες που δίνει ο καθένας πίσω από κλειστές πόρτες.

Και ίσως εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη παγίδα της εποχής μας: αρχίζουμε να ζούμε περισσότερο για να δείξουμε ότι περνάμε καλά, παρά για να απολαύσουμε πραγματικά τη στιγμή.

Χρειαζόμαστε περισσότερες αληθινές συζητήσεις, λιγότερες συγκρίσεις και περισσότερη παρουσία στις ζωές των ανθρώπων που αγαπάμε.

Γιατί η επιτυχία δεν μετριέται σε followers. Η ευτυχία δεν αποδεικνύεται με φωτογραφίες και η ανθρώπινη αξία δεν καθορίζεται από την απήχηση μιας ανάρτησης.

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη πολυτέλεια της εποχής μας να είναι να μπορείς να ζεις όμορφα χωρίς να αισθάνεσαι την ανάγκη να το αποδείξεις σε κανέναν.

Και αυτό είναι κάτι που αξίζει να ξαναθυμηθούμε.