Συντάκτης: strantzoun

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

Γράφει η Νάντια Στράντζου… Μεγάλη Πέμπτη, Κόκκινη Μείξη δακρύων και Θυσίας Μεγάλη, Κόκκινη διαδρομή  Προς τους εκάστοτε σταυρούς σου Μα όσο κι αν στάθηκες στωικά Δίπλα στα όνειρα Όσο κι αν το προσπάθησες  Με το Σωστό και τις Επιλογές Δεν λέει να φανεί η Ανάσταση… Εσύ ακόμη σηκώνεις μάτια να δεις Ουρανό Κι ελπίζεις με ελπίδες απέλπιδες… Ταλαιπωρημένες από τον χρόνο  Και τις ατέλειωτες διαδρομές Υψώνεις τα χέρια, να έρθουν να σε σταυρώσουν Τα δύο καρφιά τα μάτια Του Αυτοεπίγνωση λαθών Αμαρτιών κατανόηση… Με τόση προθυμία , ξανά και ξανά Στην ίδια της αμφιβολίας Σταύρωση Στην ίδια αναμονή του μαρτυρίου… Και να’ ναι άνοιξη Και να προσεύχεσαι… Να’ ναι σαν θαύμα όμορφη η θάλασσα Πορτοκαλιά τα φυλλώματα κι όλο ευωδία το Όρος των Ελαιών σου… Μα Έλεος κανένα. Σταμάτησαν να βγαίνουν νυχτολούλουδα στις ρωγμές του χρόνου Θα΄ρθει μέρα…ηρεμείς την ψυχή σου… Θα λάμψουν κάτω από τον ήλιο του Απόλυτου Όσα θα έχουν απομείνει θραύσματα ψυχής Εώς τότε, αδιαμαρτύρητα κι αέναα Πορεύσου, γλυκύ μου έαρ Μοναχικά τον δρόμο των Σταυρών Σου…

Να αποδεχόμαστε ό,τι δεν μπορεί να αλλάξει…

Ημέρες σαν αυτές που διανύουμε, εβδομάδες με πρωτοφανή σημεία των καιρών, έρχονται διδακτικότερα από όσο μπορούμε να εικάσουμε…Πόσο μάλλον όταν έρχονται για να μείνουν, παραπάνω από όσο θα μπορούσαμε να υπολογίσουμε! Θερμοκρασίες υπό το μηδενός και ακραίες χιονοπτώσεις να παραλύουν τη χώρα, ενώ μέσα μας ένα παράξενο τρενάκι εναλλαγής σκέψεων και διαθέσεων δε λέει να σταματήσει την ασταθή πορεία του… Εντάξει, ας το παραδεχτούμε… Στην αρχή, είχε πλάκα να μπορείς να ξεκλέψεις μια μερούλα δουλειάς ή να μη χρειάζεται να ρυθμίσεις νωρίς το ξυπνητήρι…Στην αρχή… Έπειτα, μίλησε η συλλογική σου συνείδηση: Και όλοι αυτοί που δεν έχουν μια στέγη; Ακόμη συνηθέστερα, θέρμανση; Νερό; Πόσο διαφορετικά αναγκάζεσαι να ζήσεις στερούμενος τα βασικά, και πόσο λίγες ευκαιρίες έχεις στην τόσο μοναδική ζωή σου να το καταλάβεις… Είναι κοινός τόπος το γεγονός ότι ζούμε σε μια χώρα στην οποία οι κρατικοί μηχανισμοί παραλύουν σε κάθε κατάσταση έκτακτης ανάγκης… Σταδιακά, οι δρόμοι έγιναν απροσπέλαστοι και όλοι εμείς οι τυχεροί, οι έχοντες στέγη, τροφή και νερό, οδηγηθήκαμε σε μια κατάσταση ιδιότυπου εγκλεισμού, με μικρές και ολιγόχρονες δυνατότητες φυγής… Προσωπικά, τα …