Έχουμε ξεχάσει να είμαστε ευγενικοί – Και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας

Κάποτε ένα «καλημέρα», ένα χαμόγελο ή μια μικρή πράξη ενδιαφέροντος μπορούσαν να αλλάξουν ολόκληρη την ημέρα ενός ανθρώπου. Σήμερα, μέσα στους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας, μοιάζει σαν να έχουμε ξεχάσει πόση δύναμη κρύβουν οι απλές ανθρώπινες συμπεριφορές.

Βιαζόμαστε. Εκνευριζόμαστε. Απαντάμε απότομα. Κρίνουμε ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε και συχνά θεωρούμε ότι η δική μας δυσκολία είναι σημαντικότερη από εκείνη του διπλανού μας.

Στον δρόμο, στις δημόσιες υπηρεσίες, στους χώρους εργασίας, ακόμη και μέσα στις οικογένειες, η έλλειψη υπομονής γίνεται ολοένα και πιο εμφανής.

Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με όλους. Δεν χρειάζεται να συμπαθούμε τους πάντες. Χρειάζεται, όμως, να μπορούμε να συνυπάρχουμε με σεβασμό.

Η ευγένεια δεν είναι αδυναμία. Δεν σημαίνει ότι επιτρέπουμε στους άλλους να μας προσβάλλουν ούτε ότι δεν υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας. Σημαίνει ότι επιλέγουμε να μη γινόμαστε σκληροί επειδή ο κόσμος γύρω μας γίνεται όλο και πιο απαιτητικός.

Ας σκεφτούμε κάτι απλό: Δεν γνωρίζουμε τι περνάει ο άνθρωπος που έχουμε απέναντί μας. Μπορεί να αντιμετωπίζει μια προσωπική απώλεια, μια οικονομική δυσκολία, ένα πρόβλημα υγείας ή μια μάχη που δεν έχει μοιραστεί με κανέναν.

Μια καλή κουβέντα δεν κοστίζει τίποτα. Μια συγγνώμη δεν μας μικραίνει. Ένα ευχαριστώ δεν μας αφαιρεί τίποτα από την αξία μας.

Αντίθετα, αυτές οι μικρές πράξεις είναι που διαμορφώνουν την ποιότητα μιας κοινωνίας.

Ίσως δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μέσα σε μία ημέρα. Μπορούμε, όμως, να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο φερόμαστε στους ανθρώπους γύρω μας.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι άνθρωποι μπορεί να ξεχάσουν τι φορούσαμε, τι αγοράσαμε ή πόσα πετύχαμε. Δύσκολα όμως ξεχνούν πώς τους κάναμε να αισθανθούν.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό μάθημα που έχουμε ανάγκη να ξαναμάθουμε.