Thessdenthess.gr

Κλειστά θα παραμείνουν και αύριο, Παρασκευή, τα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στον νομό Θεσσαλονίκης. Για αυτό το σκοπό έχουν εκδοθεί ανακοινώσεις από τους δήμους Θεσσαλονίκης, Καλαμαριάς, Πυλαίας – Χορτιάτη, Νεάπολης – Συκεών, Δέλτα, Ωραιοκάστρου, Παύλου Μελά, Αμπελοκήπων – Μενεμένης, Κορδελιού – Ευόσμου, Χαλκηδόνας, Θέρμης, Θερμαϊκού, Βόλβης και Λαγκαδά.

Ακόμη, ο δήμος Παύλου Μελά γνωστοποίησε ότι θα παραμείνουν κλειστοί οι παιδικοί σταθμοί, τα ΚΔΑΠ και τα ΚΔΑΠ-ΜΕΑ.

Κλειστά θα είναι όλα τα σχολεία και των δύο βαθμίδων εκπαίδευσης στους δήμους Κιλκίς, Πολυγύρου, Κατερίνης, Έδεσσας, Κοζάνης Εορδαίας, Κιλκίς, Πολυγύρου, Κατερίνης, Έδεσσας, Κοζάνης και Εορδαίας.

Στον δήμο Βέροιας θα παραμείνουν κλειστά τα σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και τα γυμνάσια αλλά τα μαθήματα στα λύκεια του δήμου θα παραμείνουν ανοιχτά.

Τις τελευταίες ώρες κάνει τον γύρο του διαδικτύου ένας χιονάνθρωπος που έφτιαξαν κάτοικοι της Θεσσαλονίκης. Ο εν λόγω χιονάνθρωπος που φαίνεται να χαλαρώνει χαμογελαστός στο πεζοδρόμιο με τα χέρια διάπλατα ανοιχτά, δημοσιεύτηκε αρχικά στο Facebook και φυσικά στη συνέχεια έγινε viral.

Το μόνο σίγουρο είναι πως όσο κρύο και να κάνει.. ως Έλληνες ξέρουμε να το διασκεδάζουμε!

Πηγή: Enikos.gr

Αισίως και φέτος όπως συμβαίνει κάθε χρονιά, το νέο αστρονομικό έτος ξεκινά με μια βροχή διαττόντων αστέρων, τις Τεταρτίδες (Quadrantids), που διαρκούν από 1 έως 5 Ιανουαρίου και κορυφώνονται το βράδυ της Τρίτης, προς τα χαράματα της Τετάρτης.

Ειδικότερα, οι Τεταρτίδες είναι καλύτερα ορατές στα πιο βόρεια γεωγραφικά πλάτη, ιδίως σε κατεύθυνση βορειοανατολική στον ουρανό. Εφόσον οι κατά τόπους καιρικές συνθήκες επιτρέπουν την παρατήρησή τους, εμφανίζουν στο αποκορύφωμά τους έως 40 μετέωρα την ώρα, που εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης με ταχύτητα άνω των 40 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο, ενώ έχουν αναφερθεί έως και 120 μετέωρα κάποιες χρονιές.

Πραγματοποιείται μεγάλη συζήτηση και προβληματισμός αφού οι αστρονόμοι δεν είναι ακόμη σίγουροι ποιος ήταν ο διερχόμενος κομήτης, ο οποίος άφησε πίσω του την ουρά σκόνης και σωματιδίων, που μετατρέπονται σε μετέωρα κάθε φορά που η Γη διασταυρώνεται με την τροχιά τους. Είναι πιθανό να πρόκειται για τον κομήτη ή αστεροειδή «2003 ΕΗ1», που επίσημα ανακαλύφθηκε το 2003, αλλά τον οποίο ίσως είχαν παρατηρήσει πρώτοι οι Κινέζοι, Ιάπωνες και Κορεάτες αστρονόμοι ήδη από το 15ο αιώνα.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ, newsit

Σαν πέσει η νύχτα…
«Τί είναι αυτό που κάνει άραγε τόσο γοητευτική τη νύχτα; Γιατί μας έλκει το σκοτάδι; Η νύχτα, λένε, ξυπνά αναμνήσεις, φόβους, μυστικά, κρυφές κινήσεις, έρωτες. Ξυπνά «αμαρτίες» που χωρίς αυτές ίσως να ‘ταν άγευστη η ζωή. Η νύχτα είναι τρόπος. Είναι τόπος. Ένας άλλος τόπος. Μία αρχή κι ένα τέλος. Θυμίζει επιστροφή. Μουσικές, στίχοι, πλήθος έργων περιστρέφονται λυγμικά γύρω απ’ το σκοτάδι. Τα φώτα χαμηλώνουν, οι αισθήσεις δυναμώνουν. Αν αντιστρέφαμε κάπως τους χρόνους της ζωής μας και ζούσαμε περισσότερο νύχτα παρά ημέρα, λέτε να ‘χε άλλη όψη το πέρασμά μας; Με μάτια μισάνοιχτα, μάτια κλειστά ένα ταξίδι που αρχίζει μόνο σαν πέσει η νύχτα…» Γ. Σαράτσης

-Τα φώτα «χορεύουν» σε μία πόλη που κρύβει μέσα της μία ομορφιά τα βράδια και ένα μυστήριο που σε γοητεύει και σε τραβά κοντά της. Ελάτε μαζί μας, να ανακαλύψουμε αυτή τη γοητεία με οδηγό τα αγαπημένα μας τραγούδια…

Επιμέλεια Προγράμματος : Μαριάννα Ζάχου – Αστέρης Τσαλίκης
Πιάνο: Σπύρος Ρασσιάς
Ακορντεόν: Αστέρης Τσαλίκης
Τραγούδι: Μαριάννα Ζάχου
Φιλική συμμετοχή: Βασίλης Τσαρσιταλίδης

Με την έλευση της οικονομικής κρίσης πολλοί επιχειρηματίες κλονίσθηκαν σημαντικά και οι ταμειακές ροές τους άλλαξαν άρδην. Σε αυτό το πλαίσιο οι προγραμματισμένες πληρωμές τόσο των προμηθευτών όσο και των υπαλλήλων τους μπήκαν σε μία τροχιά καθυστέρησης. Πολλοί εξ αυτών, έδειξαν κατανόηση και μπράβο τους καθώς μέσα από την εμπιστοσύνη που έχει χτιστεί οφείλουν να επιδείξουν σύνεση μέχρι να περάσει ο σκόπελος.

Ωστόσο, από την άλλη, υπάρχουν και εταιρίες που η οικονομική τους πορεία έχει ανοδική τροχιά. Πολλοί από τους επιχειρηματίες αυτών των εταιριών προσπάθησαν να ταυτιστούν με την οικονομική δυσκολία της εποχής και άρχισαν να συμπεριφέρονται στους υπαλλήλους και στους προμηθευτές ως πληγωμένοι από τη κρίση. Στη πραγματικότητα όμως οι επιχειρήσεις αυτές είναι απόλυτα υγιείς και οδεύουν την ανάπτυξη και την εδραίωση τους. Συνήθως τα θύματα αυτής της ακατανόητης υποκρισίας είναι οι υπάλληλοι.

Τα τελευταία χρόνια, παρατηρούνται αδικαιολόγητες καθυστερήσεις στις πληρωμές των μισθών τους, άλλοτε ημερών και άλλοτε μηνών. Αυτά τα θύματα μπορεί να είναι ακόμα και υπάλληλοι που έχουν δείξει τον ζήλο τους με την εργασία τους, που εργάζονται και πέραν του ωραρίου τους, που εργάζονται και τα σαββατοκύριακα γιατί έτσι έμαθαν να κάνουν. Ο αριθμός τους μεγάλος αλλά η αντίδραση στο φαινόμενο κοινή. Οι περισσότεροι υπομένουν και ελπίζουν στον εξορθολογισμό της λογιστικής πληρωμής τους ενώ μία μικρή μερίδα εγκαταλείπει τον εξευτελισμό αναζητώντας είτε μία νέα εργασία είτε προσφεύγοντας στη λύση της μετανάστευσης.

Με την υιοθέτηση της πρακτικής της καθυστέρησης των πληρωμών χτίζεται το όνομα του «μπαταχτσή επιχειρηματία». Γίνονται μπαταχτσήδες επειδή δεν επιθυμούν την ανταμοιβή. Το ευτύχημα είναι ότι ζούμε σε μία μικρή χώρα και τα νέα κυκλοφορούν. Δεν αργεί ο κλάδος να τους αναδείξει ως αναξιόπιστους, ευκαιριακούς και πρόχειρους. Τα έμπειρα στελέχη δεν επιθυμούν να συνεργαστούν μαζί τους και αναγκάζονται να απασχολούν «β’ κατηγορίας» επαγγελματίες με αποτέλεσμα να μειώνεται η ανταγωνιστικότητα τους. Στο τέλος, γίνονται και οι ίδιοι επιχειρηματίες β’ κατηγορίας.

Το παραπάνω φαινόμενο αποτελεί μέρος της κρίσης των αξιών που βιώνει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Ελπίζοντας στην εξυγίανση του επιχειρηματικού θεσμού, οι αξίες που διέπουν αυτό το έθνος θα αναδειχθούν και οι εξειδικευμένοι άνθρωποι που έφυγαν θα επιστρέψουν για να ξαναχτίσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής επιχειρηματικότητας.

Από τη Στράντζου Νάντια, Δασκάλα

Ανήκεις στη γενιά των 20 και κάτι με 30 και κάτι… Μόλις ολοκλήρωσες τις «βασικές» σπουδές σου και αιτείσαι για τις μεταπτυχιακές ή μόλις ολοκλήρωσες τις μεταπτυχιακές σπουδές σου και αιτείσαι για μια ακόμη σχολή, για έναν ακόμη μεταπτυχιακό τίτλο, για ένα διδακτορικό, για ένα δεύτερο διδακτορικό… Ένας μετ’ εμποδίων δρόμος δίχως τέλος αυτός της ακαδημαϊκής μόρφωσης, κι όμως, τον βαδίζει ακριβώς η επόμενη γενιά από εκείνη των γονιών μας, για τους οποίους οι σπουδές ήταν επίτευγμα και άμεσα συνυφασμένες με την εύρεση εργασίας…

Ενώ τη χαρά της απόκτησης ενός πτυχίου διαδέχεται το άγχος του τι θα πρέπει να κάνεις – και να σπουδάσεις- μετά, τρέχεις παράλληλα στον απέλπιδο στίβο της εύρεσης εργασίας, όπου τα ακαδημαϊκά σου προσόντα ζυγίζονται στην ίδια ζυγαριά με άλλων, ταχύτατων και ανήσυχων συλλεκτών προσόντων, για να καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι δεν είναι αρκετά… Γυρίζεις στο σπίτι σου, κλείνεσαι στον υπολογιστή σου και ψάχνεις, με ακόμη μεγαλύτερη θέρμη, για τις επόμενες σπουδές… Καταθέτεις αιτήσεις… Βγαίνεις για καφέ με τους φίλους σου, συζητάς για έρευνα, στοιχεία στατιστικής, αντιπροσωπευτικότητα του δείγματος μιας μελέτης, υποτροφίες, σκέφτεσαι ότι πρέπει να κινηθείς γρήγορα για το επόμενο βήμα, δεν έχεις χρόνο να αποφασίσεις, έχεις πονοκέφαλο (συχνότατο) και για ακόμη μια φορά δεν θα προλάβεις ανοιχτό το φαρμακείο…

Και όλα αυτά τη στιγμή που οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες στη χώρα υποδεικνύουν την αναγκαιότητα μιας αλλαγής, που δε λέει να έρθει… Φτάσαμε στο σημείο όπου απαιτείται εξειδίκευση… Στη συνειδητοποίηση του ότι η γενική γνώση, για την οποία τόσο έχουμε πασχίσει πάνω από τα βιβλία και τους υπολογιστές μας, δεν έχει τέλος και δεν είναι ποτέ αρκετή…

Παρασυρμένοι ωστόσο στον κυκεώνα του ακαδημαϊκού πλουραλισμού, επιτύχαμε να αποτελέσουμε μια πραγματικά μορφωμένη γενιά, που διακρίνεται σε διεθνές επίπεδο για το γνωστικό της υπόβαθρο… Και αυτό είναι σπουδαίο, κι ας έχει βαρύ τίμημα … Είμαστε ό,τι μαθαίνουμε! Μάθαμε να μαθαίνουμε, και είναι βέβαιο πως το καράβι της γνώσης κάπου θα μας ταξιδέψει… Ακόμα και αν δεν μπορούμε να διακρίνουμε το λιμάνι!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΑΜΗΣ

Σ Υ Μ Π Ο Σ ΙΟ Ν

Μια μουσική παράσταση για τον Οίνο και τον Έρωτα, το νέο έργο του συνθέτη Δημήτρη Μαραμή, που παρουσιάζει την Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016 στην αίθουσα «Αιμίλιος Ριάδης» (Μ2) του Μέγαρου Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Το Συμπόσιον είναι ένα έργο με μελοποιημένα ποιήματα και κείμενα από τον Όμηρο μέχρι τον Καβάφη και τον Ρίτσο, με θέμα το κρασί και τον έρωτα. Το έργο αναδεικνύει την πολιτισμική και συμβολική αξία του κρασιού και του έρωτα στην αδιάκοπη πορεία της ελληνικής γλώσσας, στο μάκρος είκοσι πέντε αιώνων.

Ο συνθέτης αντλεί το υλικό του από την εξαιρετική ποιητική τριλογία Ο Οίνος στην Ποίηση που εκδόθηκε για λογαριασμό του Ιδρύματος «Φανή Μπουτάρη» το 1995:

[…] στα Συμπόσια, στο κρασί και στη συντροφικότητα οι άνθρωποι αναζητούσαν την ευφορία και την ευθυμία… στους οινότευκτους στίχους, ο λυροπαίγνων, οιστρομανής και διθυραμβογενής Διόνυσος είχε εξέχουσα θέση, αφού η αρχική έμπνευση ερχόταν θεόθεν […]

Ερμηνεύουν ο καταξιωμένος ερμηνευτής Δώρος Δημοσθένους και η ταλαντούχα τραγουδίστρια Μέλα Γεροφώτη ενώ συμμετέχουν ο βιολονίστας Κωνσταντίνος Παυλάκος και ο συνθέτης στο πιάνο. Στην αφήγηση ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Τζούμας.

Info
Παρασκευή 18 Μαρτίου 2016, 21:00 (ΑΙΘΟΥΣΑ ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΡΙΑΔΗΣ Μ2)

Δώρος Δημοσθένους: Τραγούδι

Μέλα Γεροφώτη: Τραγούδι

Κωνσταντίνος Παυλάκος: Βιολί

Δημήτρης Μαραμής: Πιάνο

Κωνσταντίνος Τζούμας: Αφήγηση


Προπώληση: Στα εκδοτήρια του Μεγάρου Μουσικής, στο εκδοτήριο της Πλατείας Αριστοτέλους, στο 2310 895938-9 και στο www.tch.gr
ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΜΕΓΑΡΟΥ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ & ΠΑΡΑΛΙΑ, Τ.Κ. 54646 ΤΗΛ. 2310895800, FAX. 2310895954 www.tch.gr E-mail: info@tch.gr

Άνοιξε το τριώδιο, σφάξαμε τα γουρουνάκια μας για να τα ψήσουμε την Τσικνοπέμπτη και κάποιος στο σπίτι αγόρασε γαλακτομπούρεκο ή ακόμα καλύτερα μπορεί να το έφτιαξε. Θα βάλουμε ότι πιο άσχετο ρούχο έχουμε και θα βαφτούμε όσο πιο περίεργα μπορούμε. Ακόμα καλύτερα μπορούμε να φορέσουμε μάσκες ή περούκες. Η μουσική είναι τέρμα και το ξεβίδωμα σε μαγαζιά και δρόμους must. Ωχ, το ακούτε κι εσείς αυτό που ακούω; Ψίθυρος είναι; Δεν μπορώ να καταλάβω καλά. Η μουσική είναι δυνατά. Ας χαμηλώσει κάποιος, δεν ακούω τι θέλει να μου πει η φωνή. Φωνές πολλές, άγριες. Ακούω την χροιά της φωνή τους. Είναι αγανακτισμένη φωνάζουν. Κάποιον δεν θέλουν. Κάποιους δεν θέλουν. Δεν μπορώ να προσδιορίσω την εθνικότητα αυτών των φωνών. Είναι Γάλλοι; Έλληνες; Γερμανοί; Μάλλον είναι πολλοί. Είναι Ευρωπαίοι που φωνάζουν και δεν θέλουν κάποιον. Μπορεί να σταματήσει αυτή η μουσική; Ακούω νομίζω αυτόν τον κάποιον να μιλάει.

«Το όνομα μου είναι πρόσφυγας. Το επίθετο μου κατατρεγμένος. Με ξερίζωσαν από τον τόπο μου. Άγρια με τράβηξαν δίχως να προλάβω να αντιδράσω. Πώς να προλάβω να αντιδράσω; Το μαχαίρι το φοβόμουν.. το ένιωθα να παγώνει τον λαιμό μου έτοιμο να τον κόψει κι έτρεχα. Πια δεν είχα σπίτι, δεν είχα πατρίδα. Περπάτησα. Η μαντίλα μου δεν ήταν πια στο κεφάλι αλλά στο χέρι μου, γεμισμένη με όνειρα και αναμνήσεις. Ένα χεράκι κρατούσε το άλλο μου χέρι. Δεν ήξερα εάν ήταν δικό μου παιδί. Τα παιδιά ανήκουν σε όλους και δεν ανήκουν σε κανέναν… τα παιδιά ανήκουν στους εαυτούς τους. Κι έφτασα σε θάλασσα μαύρη, φουρτουνιασμένη και σταμάτησα. Φοβήθηκα το μαχαίρι. Και μπήκα σε βάρκα ξύλινη, μικρή. Και το μικρό χεράκι όλο κι έσφιγγε την χούφτα μου και ξαφνικά σταμάτησε. Χάθηκε στην φουρτουνιασμένη θάλασσα. Δεν ήξερα εάν ήταν δικό μου παιδί. Τα παιδιά ανήκουν σε όλους και δεν ανήκουν σε κανέναν… τα παιδιά ανήκουν στους εαυτούς τους. Αυτό το παιδί δεν υπήρχε πια, δεν άνηκε πουθενά. Το μαχαίρι συνέχισε να με ακολουθεί. Το όνομα μου είναι πρόσφυγας, το επίθετο μου κατατρεγμένος.»

Θεε μου τι λεει; Δυναμώστε την μουσική. Δεν θέλω να ακούσω κουβέντα από αυτόν. Δυναμώστε την σας λέω. Το ποτό μου τελειώνει, θα παραγγείλω δεύτερο. Να πεταχτώ και στο περίπτερο να αγοράσω τσιγάρα. Καλό μας Καρναβάλι.

Αναστασία Θανασούλα, Γεωπόνος- Παραμυθατζού

Παρόλο που η εργασία μου αφορά στην ναυτιλία, τα διυλιστήρια πετρελαίου, τη διανομή πετρελαιοειδών και των ανεφοδιασμό των πλοίων η έμπνευση και η θέληση μου εστιάζει στον προβληματισμό στο πεδίο της εμπιστοσύνης. Πρόκειται για μια αξία η οποία έχει τεράστια δύναμη ωστόσο εκλείπει πολύ. Όλοι μας έχουμε ανάγκη να εμπιστευτούμε, να μοιραστούμε, να στηριχτούμε. Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν την εμπιστοσύνη.

Υπάρχει άραγε; Και αν ναι πόσο διαρκεί;

Τα παραπάνω ερωτήματα είναι πολύ δύσκολο να απαντηθούν. Διότι στην περίπτωση θετικής απάντησης τα αντίθετα επιχειρήματα που αριθμούνται είναι πολλά.

Η έλλειψη της εμπιστοσύνης δημιουργεί ένα «κράτημα» στις σχέσεις, όλων των ειδών. Ωστόσο είναι πιο ασφαλές να μην υπάρχει «τυφλή» εμπιστοσύνη διότι καμιά φορά δεν βλέπουμε γενικότερα μπροστά μας με αποτέλεσμα να απογοητευόμαστε. Επιπλέον, η εκάστοτε απογοήτευση δημιουργεί ένα πολύ ισχυρό κλείδωμα, το οποίο για να διαλυθεί απαιτεί πολύ κόπο και πολλές θυσίες.

«Η εμπιστοσύνη με σύνεση, αξιολογεί την πιθανότητα προδοσίας, αναγνωρίζοντας ότι είμαστε όλοι ευάλωτα πλάσματα που μπορεί να προδώσουν σε κάποιες πιο αδύναμες στιγμές. Ρεαλιστικά, είναι πιθανό ότι οποιοσδήποτε από εμάς θα μπορούσε να προδώσει κάποιον που αγαπάει. Η τυφλή εμπιστοσύνη αρνείται αυτή την σκοτεινή πτυχή της ανθρώπινης φύσης». Η Εύη Βασιλείου παραθέτει κάτι πολύ ωραίο “η επικοινωνία είναι το κλειδί στα πάντα. Αν δεν ακούσω τι έχει να μου πει ο άλλος, θα υποθέσω πως ξέρω τι μου λέει και δεν θα απαντήσω ποτέ στο ερώτημά του. Οπότε, αν έχω χάσει την εμπιστοσύνη του συντρόφου μου, η μόνη λύση είναι η επικοινωνία. Όχι τι θέλω να ακούσω, αλλά τι πραγματικά μου λέει ο άλλος”.

Έλενα Βαρδινογιάννη, Οικονομολόγος