Thessdenthess.gr

Από τη Στράντζου Νάντια, Δασκάλα

Μια πολύ καλή σκέψη για να μπορέσει κανείς να κρίνει και να αξιολογήσει όσα συμβαίνουν γύρω του είναι η αποστασιοποίηση. Χωρίς να πάρει θέση, διώχνοντας τους προσωπικούς συναισθηματισμούς, βλέπει καθαρότερα.

Παρατηρώ όσα συμβαίνουν «από την κλειδαρότρυπα», μέσω δηλαδή του διαδικτύου, τόσο όσο ο χρόνος μου επιτρέπει. Σίγουρα δε γνωρίζω λεπτομέρειες. Σίγουρα δεν είμαι απόλυτα κατατοπισμένη. Κάνω όμως μια γενική διαπίστωση: ο κόσμος έχει μεγάλη ανάγκη να νιώσει. Να εκφράσει συναισθήματα. Ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη έχει να ταυτισθεί, να αισθάνεται ότι υπάγεται σε ένα σύνολο ατόμων που βρίσκονται στην ίδια συναισθηματική κατάσταση. Και ταυτίζεται ευκολότερα και με πολύ μεγαλύτερη ένταση με οτιδήποτε εμπεριέχει συναίσθημα αρνητικά φορτισμένο, θυμό, αδικία, πόνο, λύπη, απώλεια, πένθος….

Αποτελεί κοινό τόπο το γεγονός ότι η χαρά και η θετική ενέργεια είναι μεταδοτικότερες από τον αρνητισμό… Το έχουμε σίγουρα όλοι βιώσει, όταν σε μια κακή μας στιγμή ή μέρα συναντήσαμε ένα αγαπημένο, θετικό και χαμογελαστό πρόσωπο. Ήμασταν εμείς, και όχι εκείνο, που αλλάξαμε διάθεση και σχηματίστηκε δειλά ένα, στραβοχυμένο έστω, χαμόγελο στα πρόσωπά μας! Έπειτα, συζητήσαμε μαζί του όσα μας στενοχώρησαν… Σχεδόν αυτόματα, μίκρυναν, έγιναν πιο ανώδυνα… Τα κοροϊδέψαμε κι έγιναν αστεία! Είναι όμως σπάνιο, δυσεύρετο, το να γίνει «διακίνηση» θετικού συναισθήματος, όσο μεγάλη ανάγκη κι αν το έχουμε, όταν στον άνθρωπο υπερισχύει η τάση του να θλίβεται.

Ας το δούμε πρακτικότερα: χρειάζεται κάτι τόσο μεγάλο, όσο για παράδειγμα μια προαγωγή στη δουλειά μας ή μια διάκριση, για να δηλώσουμε χαρούμενοι, και κάτι τόσο μικρό όσο το να ξυπνήσουμε μια βροχερή μέρα, για να πούμε «δεν είμαι καλά σήμερα, είμαι πεσμένος»… Μοιράζομαι μια φράση που κάπου διάβασα τελευταία: «Η ευτυχία είναι κάτι που πρέπει να φροντίζεις».

Δεν υπάρχει βέβαια συνταγή, μα αντιλαμβάνομαι ως εξής αυτή τη φροντίδα: ας ξυπνήσουμε με χαμόγελο (ακόμα και αν η μέρα είναι βροχερή) και τη διάθεση να το μοιράσουμε γύρω μας. Ας πούμε δυνατά «Καλημέρα», και ας πιστέψουμε ότι πράγματι, η μέρα αυτή που αρχίζει θα είναι καλή. Ας περιποιηθούμε λίγο περισσότερο τους εαυτούς μας, για να μπορέσουμε να περιποιηθούμε καλύτερα και τους άλλους… Ας βρούμε τρόπους έκφρασης, που από καιρό η αναζήτησή τους βασανίζει τη σκέψη μας: ένα άθλημα, μια δραστηριότητα, μια τέχνη, ό, τι μας κάνει να νιώθουμε όμορφα! Ας πούμε ειλικρινά τι σκεφτόμαστε και τι νιώθουμε, τίποτα δε μένει για πάντα κρυφό και η αλήθεια είναι άκρως λυτρωτική… Ας χαμογελάσουμε, ας γελάσουμε δυνατά, ας μη δώσουμε σήμερα σημασία στη γνώμη του κόσμου!

Τέλος, ας κρατήσουμε δίπλα μας θετικούς ανθρώπους. Αυτούς που έχουν τη δυσεύρετη ικανότητα να διασπείρουν τη χαρά. Ας γίνουμε κι εμείς, αν μπορούμε και αντέχουμε, σαν αυτούς! Έχουμε ανάγκη, σαν κοινωνία που αλληλεπιδρά αναπόφευκτα, να είναι αυτό το αλισβερίσι όσο γίνεται πιο θετικό… Ας διαλέξουμε τον δύσκολο δρόμο. Γιατί η θλίψη απαιτεί παράδοση, ενώ η χαρά μεγάλη δύναμη ψυχής και συνεχή προσπάθεια διατήρησης…!

«Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.» ( Ν. Καζαντζάκης)

Η αφετηρία δεν έχει και πολλή σημασία. Ο τερματισμός επίσης. Και τα δυο ορίζουν ένα μεσοδιάστημα, και τα δυο είναι απλές σημαδούρες που εφιστούν τη προσοχή σου, ένα κάλεσμα μέσα σου, στο χαοτικό σου γίγνεσθαι. Κάθε μεσοδιάστημα αντιπροσωπεύει ένα στόχο, μια συνειδητή προσπάθεια, την αποδοχή του τώρα και την κατασκευή του αύριο. Άλλο μπορεί να έχει ως στόχο τη κερδοφορία, άλλο την εκπαιδευτική κατάρτιση, άλλο την απώλεια βάρους , άλλο τη βελτίωση της υγείας και κάποιο άλλο την προσαρμογή μετά την απώλεια. Όλα όμως χρειάζονται λίγο από τη ψυχή σου, λίγη αυτοθυσία και λίγη διαίσθηση. Πολύ υπομονή, αρκετή επιμονή και απόλυτη αφοσίωση. Ίσως εκεί να κρύβεται η επιτυχία-στην αφοσίωση.

Μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε μέσα σε μεσοδιαστήματα. Κάθε εμπειρία και ένας αναπρογραμματισμός, μια αναθεώρηση, ένας ανασχεδιασμός. Είτε θεωρείς τον εαυτό σου ‘’του προγράμματος’’ είτε όχι, σου συμβαίνει, σου έχει συμβεί και θα συνεχίσει χωρίς να σε ρωτάει. Ένα χρόνο ακριβώς πριν, με αφορμή την απώλεια ενός προσώπου, μπήκα και εγώ σε ένα νέο μεσοδιάστημα χωρίς να ερωτηθώ, έτσι ξαφνικά, κλασσικά.. Ο τίτλος που πλέον αναγνωρίζω ότι θα του ταίριαζε είναι ‘’η απώλεια ως μέσο αποδοχής και υπέρβασης’’. Η αλλαγή που επέφερε ήταν βιολογικές αλλαγές όπως αλλαγή ωρών ύπνου και διατροφής , ψυχολογικές αντιδράσεις όπως κατατονία, έλλειψη διάθεσης, αποπροσανατολισμό, απελπισία, φόβο. Αλλά ναι, ξέρω.. Δεν έχει τόση σημασία να περιγράψω το προσωπικό μου βίωμα, όσο το ποια ήταν η κατάληξη. Την έβγαλα καθαρή και τώρα είμαι ακόμα πιο δυνατή.

Το πλέον παρελθοντικό, μεσοδιάστημα μου διήρκησε οχτώ μήνες. Κατά τη διάρκεια αυτού, έπεφτα και σηκωνόμουν, απελπιζόμουν και ήλπιζα, νόμιζα ότι τερμάτιζα αλλά είχα λίγο ακόμα, τρελαινόμουν και προσευχόμουν, φοβόμουν, μισούσα και αγαπούσα. Μέσα σε οριακές καταστάσεις και συναισθήματα, γίνονται οι μεγαλύτερες υπερβάσεις, είναι η ευκαιρία σου να εξελιχθείς. Είναι αυτός ο μηχανισμός επιβίωσης που έχουμε αναπτύξει εκατομμύρια χρόνια ύπαρξης πάνω σε αυτό το πλανήτη, που, βλέπεις, δεν σε παρατάει εύκολα. Αλλά είναι και κάτι άλλο.. πιο λεπτοφυές, κάτι που πρέπει να ησυχάσει ο νους για να το ακούσεις. Πολλοί το αποκαλούν εσωτερική φωνή, άλλοι διαίσθηση, άλλοι φωνή της σιγής.. Για μένα ήταν κάτι που μου έλεγε ‘μη τα παρατάς’, ‘θα τελειώσει’, ‘μπορείς λίγο ακόμα’, ‘αποδέξου το τώρα σου και αφοσιώσου’.

Και που θέλω να καταλήξω… Μην υποτιμάμε κανένα μεσοδιάστημα, μέσα στο φωτεινό διάστημα που καλείται Ζωή. Όλα είναι αυτά που πρέπει να είναι. Και το ‘πρέπει’ αυτό δεν είναι ανθρώπινος νόμος, δεν είναι διαταγή κανενός δικτάτορα, δεν είναι κήρυγμα. Είναι το καθήκον που πρέπει να εκπληρώσεις για να φύγεις λίγο καλύτερος από αυτό που ήσουν όταν ήρθες. Χαλεπά τα καλά.

Μαρία Τάτσιου, Οικονομολόγος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Ο κυρ Ορέστης μεγάλωσε στη περίοδο της κατοχής σε ορφανοτροφείο. Το στήριγμα του ήταν ο αδερφός του ο Χρήστος. Ήταν ένας από τους χιλιάδες αγράμματους εκείνης της εποχής. Μία μέρα, σε ηλικία 15 χρονών πήρε την απόφαση να μάθει γράμματα. Του είχαν πει πως θα πρέπει να δώσει τις εξετάσεις της 4^ης γυμνασίου για να μπορέσει να παρακολουθήσει κανονικά τα μαθήματα της πέμπτης. Έτσι, ξεκίνησε να διαβάζει, αλλά τα λάθη που έκανε ήταν τόσο πολλά που μέχρι και ο αδερφός του, ο οποίος δεν είχε πάει σχολείο, του έλεγε πως όλα του τα γραπτά έχουν ορθογραφικά λάθη. «Δύσκολη γλώσσα η Ελληνική» είπε. Το πείσμα του ωστόσο ήταν μεγάλο και κατάφερε να τελειώσει το σχολείο.

Αφού τελείωσε το σχολείο και ενηλικιώθηκε έφυγε με τον Χρήστο από το ορφανοτροφείο και γύρεψε δουλειά για να επιβιώσει. Στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο ελληνική οικονομία δεν υπήρχαν δουλειές. Έτσι, πήρε την απόφαση να πάει στην Ιταλία για να βρει τη τύχη του. Συνοδοιπόρος στο ταξίδι του, όπως και σε κάθε άλλο, ήταν ο αδερφός του. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα βρήκαν και οι δύο δουλειά αλλά τα έσοδα τους ήταν λίγα.

Ο κυρ Ορέστης είχε μεγάλες προσδοκίες, ήθελε να γίνει κάποιος σημαντικός. Ήθελε να ζήσει τη ζωή του έντονα. Έτσι αποφάσισε να μάθει την Ιταλική γλώσσα για να μπορέσει να σπουδάσει. Δεν του πήρε πολύ καιρό για να τα καταφέρει και το μόνο που έμενε ήταν να επιλέξει το επάγγελμα που θα ήθελε να κάνει.

Ο κυρ Ορέστης αγαπούσε τα ζώα και με αυτό το κριτήριο αποφάσισε να σπουδάσει κτηνιατρική. Παράλληλα με τις σπουδές του εργαζόταν για να μπορέσει να επιβιώσει. Το ξένο περιβάλλον, η φτώχεια και το δύσκολο ωράριο του δεν τον πτόησαν. Τελείωσε τη σχολή της κτηνιατρικής του Τορίνο στον προβλεπόμενο χρόνο.

Ένα πρωί πήρε την απόφαση να φύγει από την Ιταλία και να μεταναστεύσει στην Γερμανία όπου ήλπιζε να βρει εργασία ως κτηνίατρος.

Ο αέρας της Γερμανίας του θύμιζε τα εγκλήματα των ναζί. Η δύσκολη γλώσσα ήταν για τον ίδιο εμπόδιο. Δεν άργησε να πάρει την απόφαση και να αφήσει την Γερμανία για την χώρα που τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα× την Αμερική.

Στο ταξίδι προς την Αμερική διάβαζε για να μάθει Αγγλικά. Του είχε αρέσει πολύ η γλώσσα γιατί του φαινόταν εύκολη, πιο εύκολη και από τα Ελληνικά που ήταν η μητρική του γλώσσα.

Στην Αμερική βρήκε δουλειά σε μία κτηνιατρική κλινική. Στη δεκαετία του 70’ πήρε την απόφαση του να δημιουργήσει τη δική του κτηνιατρική κλινική. Για να πετύχει το σκοπό του, ξεκίνησε να εργάζεται και σε δεύτερη κλινική. Δούλευε από τα χαράματα μέχρι τη νύχτα.

Το εξαντλητικό του ωράριο τον ώθησε στο να αφήσει και τις δύο κλινικές και να δημιουργήσει χώρο στην οικία για να δέχεται εκεί τους πελάτες του. Εκείνη τη περίοδο γνώρισε τη γυναίκα που ερωτεύτηκε παράφορα. Όπως λέει ο ίδιος, “ήταν ένας άγγελος”. Καρπός του έρωτα τους ήταν ένα αγοράκι.

Στις αρχές της δεκαετίας του 80’ πέτυχε το όνειρο του. Άνοιξε τη δική του κτηνιατρική κλινική. Ήταν ένας καλός κτηνίατρος και οι επικοινωνιακές του δεξιότητες τον βοήθησαν να εδραιωθεί. Για χρόνια εργαζόταν ακατάπαυστα. Δεν ήξερε αν δούλευε τόσες ώρες από συνήθεια ή επειδή δεν ήθελε να αφήσει ούτε λεπτό τη κλινική που κόπιασε τόσο πολύ για να τη φτιάξει.

Ανήσυχο πνεύμα ο κυρ Ορέστης. Κάθε μέρα που περνούσε πάλευε να τη ζήσει έντονα. Ήθελε να τα κάνει όλα με ξεχωριστό τρόπο. Όταν αποφάσισε να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα για να ανοίξει μία κτηνιατρική κλινική στην Αθήνα, αγόρασε ένα αεροπλάνο Cessna. Καθώς το αεροπλάνο ήταν μονοκινητήριο αναγκάστηκε να πετάξει προς την βόρεια Αμερική. Έκανε στάση Γροιλανδία για ανεφοδιασμό, στη συνέχεια στη Σκωτία, στη Γαλλία, στην Ιταλία και τέλος στην Ελλάδα.

Έχοντας τις γνώσεις και τα χρήματα ίδρυσε στην Αθήνα τη κτηνιατρική κλινική που ονειρευόταν. Εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στην Αθήνα αφού πούλησε την επιχείρηση του στην Αμερική.

Σε εκείνο το σημείο, ο κυρ Ορέστης σηκώθηκε να βάλει ξύλα στη σόμπα. Σκέφτηκα, ο άνθρωπος ήταν στο ορφανοτροφείο, πήγε στην Ιταλία, έγινε κτηνίατρος, έφυγε στην Γερμανία, στη συνέχεια στην Αμερική, εκεί δούλεψε, άνοιξε δική του κλινική, γύρισε στην Ελλάδα με αεροπλάνο και αυτή τη στιγμή πίνει τον καφέ του μαζί μου. Το σπίτι του (απλό και ελληνικό) αλλά πριν μπεις μέσα στο σπίτι, θα περάσεις από τον αεροδιάδρομο που έχει «παρκαρισμένο» το αεροπλάνο του.

Όπως μου συμβούλεψε ο κυρ Ορέστη, «βάλε ένα στόχο και δώσε τη ψυχή σου για να τον πετύχεις. Δεν υπάρχει χρόνος για να τον σπαταλάς περιμένοντας».Η ζωή τελικά, θέλει πάθος, θέλει τόλμη και δυνατή καρδιά. Καμία κακουχία δεν μπορεί να μας απομακρύνει από το όνειρο μας.

* Τα ονόματα είναι αλλαγμένα για τις ανάγκες του άρθρου.

Γιάννης Παπαδόπουλος

«..με το που αλλάζει ο καιρός, κάτι με πιάνει! Σαν μελαγχολία να το πω! σαν κατάθλιψη.. δεν ξέρω! Π.χ. τώρα πλησιάζουν τα Χριστούγεννα! Όλα γιορτινά, δρόμοι στολισμένοι, φώτα, μουσική.. και όμως εγώ νιώθω ότι θέλω να κλειστώ στο σπίτι και να μην ξαναβγώ! Βέβαια.. τώρα που το σκέφτομαι αυτό συμβαίνει κάθε φορά που αλλάζει ο καιρός! Είναι κάτι που πρέπει να ανησυχήσω;»

Το καταθλιπτικό συναίσθημα που παρουσιάζεται στο κείμενο, φαίνεται να είναι πιο έντονο στη μετάβαση από το καλοκαίρι στο χειμώνα και αρκετές φορές κλιμακώνεται μέχρι την περίοδο των Χριστουγέννων. Ειδικά εκείνες τις μέρες σε πολλούς ανθρώπους υπάρχει μια αυξημένη πίεση από την ανάγκη για «υποχρεωτικό» καταναλωτισμό και κοινωνικές επαφές. Αλλά και μια «υποχρεωτική» χαρά για ευτυχισμένες στιγμές εν αναμονή των Χριστουγέννων και της αλλαγής του χρόνου, που πρέπει να βιώσουν γιατί «όλοι την βιώνουν, αρά έτσι πρέπει να νιώθω και εγώ!». Αυτά τα «πρέπει» είναι που έρχονται να επιβαρύνουν ψυχολογικά και συναισθηματικά τους ανθρώπους εκείνες τις μέρες. Ξεχνάμε όμως πως ο καθένας έχει διαφορετικά βιώματα, αναμνήσεις, απώλειες, οικογενειακές συνήθειες και να θέλει να βιώσει το Χριστουγεννιάτικο κλίμα με τον δικό του τρόπο και όχι με το «υποχρεωτικό» καταναλωτικό πρότυπο και τρόπο ζωής που επιβάλλεται.

Πέραν όμως αυτών που προαναφέρθηκαν , δεν πρέπει να μας διαφεύγει μια σημαντική λεπτομέρεια: το μέγεθος και το χρονικό διάστημα ύπαρξης του καταθλιπτικού συναισθήματος. Η έντονη μελαγχολική διάθεση, οι πολλές ώρες ύπνου σε συνδυασμό με την υπερβολική λήψη φαγητού, η απώλεια ενδιαφέροντος για καθημερινές ασχολίες, η έλλειψη συγκέντρωσης αλλά και η σωματική και ψυχική κόπωση είναι μερικά μόνο από τα συμπτώματα που μας μαρτυρούν την λεγόμενη Εποχιακή Συναισθηματική Διαταραχή (Seasonal Affective Disorder). Η ΕΣΔ εμφανίζεται συνήθως κατά τα τέλη του φθινωπόρου ή τις αρχές του χειμώνα και υποχωρεί κατά τις ηλιόλουστες μέρες της άνοιξης και του καλοκαιριού. Βέβαια υπάρχουν και οι περιπτώσεις (ελάχιστες βέβαια) να εμφανιστούν συμπτώματα την άνοιξη και το καλοκαίρι. Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα συμπτώματα μπορεί να ξεκινήσουν με μια ήπια μορφή και να επιδεινωθούν όπως προχωράει ο καιρός. Στην ουσία η ΕΣΔ είναι μια υποκατηγορία της μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής (ανήκει στις διαταραχές διάθεσης) η οποία εμφανίζεται και φεύγει με βάση τις εποχές. Ενδεχομένως η εμφάνισή της να οφείλεται στα επίπεδα σεροτονίνης (νευροδιαβιβαστής, υπεύθυνος για την διάθεση), τα επίπεδα μελατονίνης (επηρεάζει τις συνήθειες ύπνου και διάθεσης) αλλά και τη μειωμένη εμφάνιση ηλιακού φωτός. Φυσικά, σημαντικό ρόλο παίζει η κληρονομικότητα, η ηλικία (το φαινόμενο είναι πιο έντονο στις μεγαλύτερες ηλικίες), το φύλο (οι γυναίκες είναι πιο επιρρεπείς) αλλά και η γεωγραφική θέση που ζει το άτομο (πιο έντονα φαινόμενα παρατηρούνται σε περιοχές που είναι κοντά στον βόρειο και νότιο πόλο όπου υπάρχουν μεγάλα διαστήματα απουσίας φωτός ή μη). Για τα άτομα που παρουσιάζουν ΕΣΔ προτείνεται φωτοθεραπεία, φαρμακευτική αγωγή, ψυχοθεραπεία αλλά και εναλλακτικές μορφές θεραπείας όπως η γιόγκα και το μασαζ.

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να προφυλλάσουμε τον εαυτό μας από τα “πρέπει” και τις καταναγκαστικές συνήθειες που μας “επιβάλλουν” και μας επιβαρύνουν συναισθηματικά. Ας περνάμε όσο γίνεται πιο δημιουργικά και ξέγνοιαστα τις ελεύθερες ώρες μας, με άτομα που μας κάνουν να χαμογελάμε.. γιατί το έχουμε ανάγκη!

Ολυμπία Καλαμπαλίκη | Ψυχολόγος – MSc στη “Ψυχική Υγεία” – Ειδικευμένη στη διαχείριση πόνου

Δε κλείνω τα μάτια, ούτε ζω στο κόσμο τον δικό μου, αν και δε σας κρύβω ότι το θέλω πολύ!

Όλοι μας θέλουμε να ζούμε στον ονειρικά πλασμένο δικό μας κόσμο!

Δε κλείνω τα μάτια στη πραγματικότητα, τη ξέρω, τη βλέπω…..Μπορεί να μας πνίγει ο θυμός και η οργή, να απογοητευόμαστε με ό,τι συμβαίνει, να βλέπουμε τη δυστυχία να πλησιάζει όλο και περισσότερο… η ανασφάλεια, ο φόβος και το άγχος να απορροφούν ενέργεια από τη ζωή μας.

Είμαι σίγουρη πως όλα αυτά που συμβαίνουν δεν αφήνουν κανέναν μας αδιάφορο. Ο καθένας ωστόσο έχει ξεχωριστό τρόπο που προσεγγίζει τις καταστάσεις. Εάν κάποιος έχει διαφορετικό τρόπο από το δικό σου δε σημαίνει ότι είναι λάθος. Άλλωστε το σωστό και το λάθος είναι σχετικό.!!! Μη βιαστείς να κατηγορήσεις τη στάση ενός ανθρώπου…μη βιαστείς να κρίνεις την συμπεριφορά του…. Μη βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα επειδή λειτουργεί διαφορετικά από εσένα και ψάχνεις να βρεις φτηνές δικαιολογίες για να δικαιολογήσεις πρώτα τον εαυτό σου. Η μιζέρια έχει κατακλίσει τη ζωή μας και η καθημερινή γκρίνια έχει γίνει συνήθεια!

Σήμερα ο αισιόδοξος κινδυνεύει να χαρακτηριστεί αφελής και η αισιοδοξία ως τρέλα…

Εγώ θέλω να είμαι από αυτούς τους αφελής τρελούς…. Εσύ τι θέλεις;

Όταν θέλεις προσπαθείς με όλο σου το είναι, και όταν προσπαθείς από καρδιάς έρχεται αργά ή γρήγορα το αποτέλεσμα. Η αμφιβολία και ο φόβος δηλητηριάζουν τη ψυχή και τα όνειρα μας.

Δε θα σταματήσω να πιστεύω στο καλό, στη χαρά,στην ευτυχία, στην αγάπη…. Δε θα σταματήσω να κάνω όνειρα… ακόμα και εάν δε πραγματοποιούνται, κάνω αλλα…. κανείς δε μπορεί να μου τα στερήσει…. Άλλωστε να όνειρα αλλάζουν και οι στόχοι προσαρμόζονται!

Η αισιοδοξία αποτελεί στάση ζωής…. και την έχω επιλέξει! Εσύ την έχεις επιλέξει;

Το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χάσουμε την αισιοδοξία μας, αυτή την αισιοδοξία που όλοι μας την έχουμε μέσα μας από παιδιά.… Θα μου πεις πώς να είμαι αισιόδοξος με όλα αυτά που συμβαίνουν; Και όμως πιστεύω ότι πάντα υπάρχει τρόπος.. αρκεί να μην εγκλωβιζόμαστε σε σκέψεις, οι οποίες γίνονται εμμονές, αρκεί να μη μας νοιάζει η κατσίκα του γείτονα, αλλά το πώς θα αποκτήσουμε εμείς, αρκεί να είμαστε ανοιχτοί στον ενθουσιασμό και τη χαρά… αρκεί να ζούμε το κάθε λεπτό!

Η αισιοδοξία οδηγεί σε ευτυχία και επιτυχία… όσο πιο θετικά βλέπεις τις καταστάσεις έτσι και εξελίσσονται…..

Νικολαΐδου Δανάη, Γεωπόνος MSc

Ζούμε σε τεταμένους καιρούς… Ο πανικός και η ένταση διασπείρονται ακαριαία στα μήκη και πλάτη του ‘’πολιτισμένου’’ κόσμου μας… Και είναι γεγονός ότι δεν υπάρχει πιο γρήγορα μεταδιδόμενο αίσθημα από τον φόβο… Το τελευταίο μάλιστα διάστημα, όπως βομβαρδίζεται το μυαλό από τρομοκρατικές εικόνες, ο φόβος έχει γίνει απροσδιόριστος: φοβόμαστε τι επακολουθεί, φοβόμαστε για το μέλλον, για το παρόν, για τον εαυτό μας, για τους δικούς μας ανθρώπους, για τη χώρα… φοβόμαστε για οτιδήποτε μπορούμε να σκεφτούμε, να σχεδιάσουμε και – το χειρότερο- να ονειρευτούμε…

Θα ήθελα όμως να εστιάσω σε έναν φόβο τον οποίο θεωρώ ότι η γενιά των 400 ευρώ είναι περισσότερο αναγκασμένη από κάθε άλλη γενιά να αντιμετωπίζει στο παρόν της : τον φόβο της απουσίας των σημαντικών μας «άλλων»… Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, η γενιά μας είναι σχεδόν δεδομένο ότι βιώνει το προσωπικό της συνονθύλευμα φόβων χωρίς να μπορεί να το μοιραστεί… Σημαντικοί για εμάς άνθρωποι, για πολλούς λόγους, έχουν βρεθεί σε άλλα μέρη, πόλεις, ηπείρους… Τη στιγμή που τους αποχαιρετήσαμε, γνωρίζαμε μέσα μας ότι, παρά τις σύγχρονες δυνατότητες επικοινωνίας, ο καφές και η κουβέντα που δεν θα υπάρχουν πια στην καθημερινότητά μας αφήνουν ένα κενό από αυτά που δεν αναπληρώνονται, με όποιον τρόπο και αν προσπαθήσει κανείς…

Κάθε τέτοιος αποχωρισμός ήταν ένα ακόμη βήμα στο μονοπάτι που οδηγεί στη δυσκολία εξωτερίκευσης… Και φτάνουμε έτσι σε κάθε καινούριο σήμερα, λιγάκι «πιο δύσκολοι» απέναντι στην πρόκληση της κοινωνικοποίησης, λιγάκι μεγαλύτεροι και λιγάκι πιο μόνοι… Έτσι – εύλογα- είμαστε και ‘’λιγάκι’’ διαφορετικοί απέναντι στους σημαντικούς μας άλλους που έχουμε την ευλογία να τους έχουμε κοντά μας: γίνεται ξαφνικά πιο σύνθετο το να μιλήσεις και να μοιραστείς..την ίδια στιγμή, το κεφάλι σου κατακλύζεται από σκέψεις και η ζωή σου από υποχρεώσεις, που οι ρυθμοί της δε σου επιτρέπουν να αρχειοθετήσεις εσωτερικά για να εκφράσεις… κοιτάς τον άλλο στα μάτια και ξέρεις ότι το ίδιο συμβαίνει και στο δικό του κεφάλι, και δεν θέλεις να προσθέσεις τίποτα από «τα δικά σου»…

Την εποχή των φόβων και της παράξενης αυτής απομόνωσης, ακόμη και μέσα στον κλοιό των οικείων και αγαπημένων μας, κάθε συναίσθημα βιώνεται σε μεγαλύτερο βαθμό, αποκτά διαστάσεις τρομακτικές όσο δεν βρίσκει διέξοδο να εκφρασθεί… Ξέρουμε όμως πως στην επόμενη – γιορτή, αργία, άδεια- στιγμή που θα έχουμε κοντά μας τους σημαντικούς μας άλλους, που θα βρούμε την ευκαιρία να βαδίσουμε δίπλα τους, να μοιραστούμε τον καφέ κι ένα κομματάκι ψυχής, όλα πάλι θα γίνουν πιο αισιόδοξα… Και, όπως λέει και η θυμόσοφη ρήση, « η ζωή αξίζει όταν έχεις κάτι να περιμένεις…»!

Στράντζου Νάντια, Δασκάλα

Μην περιμένεις να αναγνωριστούν οι προσπάθειες σου..
Μην περιμένεις να σε καταλάβουν…..

Μη περιμένεις να νιώσουν την αγάπη σου, το θυμό σου, την οργή σου….

Πόσοι είναι αυτοί που πραγματικά ξέρουν έναν άνθρωπο?

Πόσοι είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται ένα βλέμμα, μια σιωπή ?

Πόσοι είναι αυτοί που πίσω απο έναν δυναμικό και ανεξάρτητο άνθρωπο καταλαβαίνουν τις αδυναμίες και ευαισθησίες του?
Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να σε καταλαβαίνει, να αναγνωρίσει τις προσπαθειες σου, να σε γνωρίσει και να σε αντιλαμβάνεται.

Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να νιώσει την αγάπη σου.

Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να αντιληφθεί το θυμό και την οργή σου.

Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να ξέρει τους φόβους σου, τα όνειρα σου….

Αντί λοιπόν να κάθεσαι και να ‘’κλαις’’ τη μοίρα σου γιατί κανείς δε σε καταλαβαίνει, γιατί κανείς δε σε νιώθει, γιατί κανείς δεν σε αντιλαμβάνεται, επιλέγεις απλά να τα εκφράσεις τα μοιραστείς….

Ο τρόπος που θα τα εκφράσεις , σε ποιους θα τα εκφράσεις είναι επιλογή δική σου…

Απλά …. μοιράσου τις σκέψεις σου, μοιράσου τη χαρά σου, το πόνο σου, τους φόβους σου, μοιράσου τις ιδέες σου, τις γνώσεις σου, μοιράσου τις ανασφάλειες σου, τις αδυναμίες σου, τα όνειρα σου, την αγάπη σου!

Μη φοβάσαι……..,δεν είναι αδυναμία ….με ένα μαγικό τρόπο όλα αλλάζουν!

Οι σκέψεις ξεκολλάνε, οι χαρές σου πολλαπλασιάζονται, ο πόνος ελαττώνεται, οι φόβοι σου εξαφανίζονται, οι ιδέες σου εξελίσσονται, οι γνώσεις σου αυξάνονται, οι ανασφάλειες και οι αδυναμίες σου μειώνονται ,τα όνειρα σου μεγαλώνουν και η αγάπη σου ανεξάντλητη!

Ξαφνικά βλέπεις ότι σε αντιλαμβάνονται περισσότεροι άνθρωποι….

Νιώθουν την αγάπη σου, το θυμό σου την οργή σου.

Δεν έκαναν κάτι περισσότερο…..

Eσύ επέλεξες να εκφραστείς…εσύ επέλεξες να εκφράσεις ό,τι μέχρι χθες είχες βαθιά κρυμμένο…

Είναι σπουδαίο να μπορείς να εκφράζεσαι…και αποτελεί επιλογή σου…

Νικολαΐδου Δανάη, Γεωπόνος MSc

Από τα μέσα της δεκαετίας του 90′, όταν το διαδίκτυο άρχισε να μπαίνει διστακτικά στη ζωή του μέσου πολίτη της σύγχρονης κοινωνίας, έχει περάσει καιρός. Περίπου 20 χρόνια μετά, τίποτα δεν είναι πια ίδιο στο επίπεδο της επικοινωνίας, αλλά κυρίως της πληροφόρησης. Ορίζοντες άνοιξαν, ταμπού “έσπασαν”, γνώμες ξεπήδησαν. Ο καθένας μπορεί να μάθει τι γίνεται την ίδια ώρα σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη, μπορεί να συλλέξει υλικό για οποιοδήποτε ζήτημα τον απασχολεί. Είναι όμως τόσο εύκολο, όσο δείχνει;

Στο απόλυτα αχανές, πλέον, περιβάλλον του κυβερνοχώρου, τις εκατομμύρια ιστοσελίδες, τα blogs ή τα social media, η πληροφόρηση καθίσταται προβληματική, βάζοντας τον χρήστη σε μια θέση, όχι απλά δέκτη της είδησης, αλλά συλλέκτη αυτών. Κατόπιν, ο ίδιος θα πρέπει να φιλτράρει, να ζητήσει εναλλακτικές πηγές, να διασταυρώσει. Από τη μία πλευρά, αυτό είναι θετικό, το να μη δέχεσαι δηλαδή “αμάσητη” μια πληροφορία. Από την άλλη, η χρονοβόρος διαδικασία αναγκάζει την πλειοψηφία των αναγνωστών να πάνε στα εύκολα, στην κατευθυνόμενη, στην κακή ή στην ανούσια πληροφορία. Έτσι, η υπερπληροφόρηση αρχίζει να φαντάζει το ίδιο ελαττωματική με τη λανθασμένη, τη στοχευμένη ή την αποπροσανατολιστική πληροφόρηση.

Πηγαίνοντας στην άλλη όχθη του ποταμού, τους πομπούς μια είδησης δηλαδή, τα τερτίπια που έχουν ανακαλυφθεί στο πέρασμα των χρόνων είναι πολλά, άλλες φορές γίνονται αναγνωρίσιμα και άλλοτε όχι. Για την προσέλκυση του αναγνώστη, η κανονική ή η ταχέως αναπτυσσόμενη κατά φαντασίαν… δημοσιογραφία, είχε και έχει παραδοσιακά όπλα.

Για τις εφημερίδες και τα περιοδικά υπάρχει το πρωτοσέλιδο. Ό,τι δηλαδή είναι για ένα μαγαζί, η βιτρίνα. Οι εφημερίδες αναζητούν το μεγάλο θέμα με έναν πιασάρικο τίτλο, ή απλά μόνο το δεύτερο. Τα περιοδικά έχουν την πολυτέλεια μιας ημίγυμνης γυναίκας που θα στρέψει την προσοχή και θα “αναγκάσει” τον αναγνώστη να αγοράσει το προϊόν. Το κυρίως περιεχόμενο, και στις δύο περιπτώσεις, είναι συνήθως αυτό που θα τον κάνει επαναλάβει την αγορά ή όχι.

Στο χώρο του ίντερνετ, θα έχετε κι οι ίδιοι διαπιστώσει, οι τεχνικές είναι παραπλήσιες, είτε μιλάμε για σοβαρή δημοσιογραφία είτε όχι. Ο στόχος είναι πάντα το κλικ, και ο τρόπος για να… μαγέψεις το ποντίκι του υπολογιστή και να κατευθυνθεί κατά εκεί, είναι αρκετές φορές στομφώδης, μέχρι και χυδαίος. Καθημερινά γινόμαστε παρατηρητές ειδήσεων που πριν από τον τίτλο τους έχουν λέξεις όπως “ΣΟΚ”, “ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ”, “ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ”, “ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ”, “ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ”, “ΑΓΩΝΙΑ”, “ΕΠΙΚΟ” και άλλες, οι οποίες βάση στατιστικών έχουν τα περισσότερα views από τις υπόλοιπες. Από εκεί και πέρα, το θαυμαστικό, ως σημείο στίξης, δίνει περισσότερη έμφαση και μεγαλύτερη ένταση στην είδηση. Πηγαίνοντας ακόμα πιο πέρα, στην πιο φτηνή έκδοση της δημοσιογραφίας, βλέπουμε αναρτήσεις με θέμα “μοίρασε εγκεφαλικά η τάδε ημίγυμνη σελέμπριτι”, “δείτε αυτό το βίντεο πριν το αποσύρουν” και άλλα.

Όλα αυτά είναι συνήθως παραπλανητικά, που έχουν στόχο το ευάλωτο μυαλό ενός μέσου ανθρώπου που δέχεται καταιγισμό πληροφοριών, και πολύ πιο σπάνια, είναι απλά ένα πιο φανταχτερό κάλεσμα για μια ουσιαστική ενημέρωση γύρω από κάποιο θέμα. Το μείζον είναι το κλικ, η επισκεψιμότητα μιας ιστοσελίδας, και κατ’ επέκταση η διαφήμιση, κυρίως μέσω Google και στη συνέχεια μέσω της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Το επόμενο βήμα; Ίσως ακόμα και η πώληση του ονόματος του website. Λεφτά δηλαδή και πάλι…

Στο ίδιο μοτίβο κινούνται και οι τύποις ειδησεογραφικές σελίδες στο Facebook, εκεί έχοντας ως στόχο το like. Εκεί συλλέγονται οι πιο περίεργες ειδήσεις του κόσμου, πολλές φορές και οι πιο ανούσιες, προκειμένου να κάνουν αίσθηση. Όσο περισσότερα τα like στο page του Facebook, τόσο μεγαλύτερο το διαπραγματευτικό ατού για να πωληθεί σε κάποιον άλλον. Σύγχρονοι τρόποι για βιοπορισμό…

Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, αναρωτιέστε “και τι αξία μπορεί να έχει ένα κλικ που θα κάνω εγώ;”. Η απάντηση είναι ίδια με την περίπτωση μιας εκλογικής αναμέτρησης: “και τι σημασία μπορεί να έχει η μία δική μου ψήφος;”. Μπροστά στα εκατομμύρια των κλικ (ή των ψήφων), ίσως ελάχιστη. Μπροστά στη δική σου αξιοπρέπεια, λογική και ευσυνειδησία όμως, τεράστια…

Θόδωρος Χαστάς, δημοσιογράφος-μέλος της ΕΣΗΕΜΘ, συνιδιοκτήτης της ιστοσελίδας inpaok.com

Ο Θοδωρής Βουτσικάκης, κρατώντας φυλαχτό στην ψυχή του το ηχηρό χειροκρότημα που απέσπασε από το κοινό του Λουξεμβούργου και της Θεσσαλονίκης στις πρώτες sold-out παρουσιάσεις του “σε πρώτο πρόσωπο”, έρχεται στη Λάρισα και επιχειρεί να αφυπνίσει τα βιώματα, τις μνήμες και τα «ακριβά» συναισθήματα μας, δημιουργώντας ταυτόχρονα μια πιο άμεση και προσωπική σχέση με το κοινό, μέσα από τραγούδια, μουσικές και στίχους, τα οποία αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καλλιτεχνικής του ταυτότητας. Την Δευτέρα στις 30 Νοεμβρίου, ο Θοδωρής Βουτσικάκης μας υποδέχεται στη σκηνή του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας και μας παρουσιάζει ένα μουσικό πρόγραμμα, μέσα από το οποίο τολμάει να συστηθεί «σε πρώτο πρόσωπο» . Αγαπημένα τραγούδια της ελληνικής μουσικής σκηνής διασταυρώνονται με τραγούδια από την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Αισθηματική ηλικία», κινηματογραφικές μουσικές, την παράδοση της Ευρωπαϊκής Μεσογείου, καθώς και με τους μακρινούς ήχους της jazz. Την καλλιτεχνική επιμέλεια υπογράφει ο μάγιστρος της jazz, πιανίστας και ενορχηστρωτής, Σπύρος Ρασσιάς. Συμμετέχει επίσης η εξαιρετική Λαρισαία ερμηνεύτρια με το πολύ ιδιαίτερο χρώμα φωνής, Μαριάννα Ζάχου. Στα πρώτα χρόνια της καλλιτεχνικής του πορείας ο Θοδωρής Βουτσικάκης μετρά μια σειρά από επιτυχημένες συνεργασίες (D.Pontes, Λ.Νικολακοπούλου, Ν.Κυπουργός, Δ.Μαραμής, ΚΘΒΕ, ΣΟΔΘ, κ.α), επομένως δεν είναι τυχαίος ούτε υπερβολικός ο χαρακτηρισμός που του έχει αποδοθεί ως ένας από τους σημαντικότερους ερμηνευτές της νέας γενιάς. Ο νεαρός τραγουδιστής από τη Θεσσαλονίκη εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ελληνική δισκογραφία πέρυσι με το άλμπουμ «Αισθηματική ηλικία» σε μουσική του Δ.Μαραμή, στίχους των Μ.Γκανά, Σ.Τριβιζά και ποίηση των Ν.Α.Ασλάνογλου και Ν.Λαπαθιώτη.

Συντελεστές

Καλλιτεχνική επιμέλεια, ενορχήστρωση, πιάνο: Σπύρος Ρασσιάς

Σαξόφωνο: Άλκης Καρυζώνης

Ντραμς: Νίκος Βαργιαμίδης

Ερμηνεία: Θοδωρής Βουτσικάκης και Μαριάννα Ζάχου

Πληροφορίες Ημέρα: Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015 Δημοτικό Ωδείο Λάρισας

Ώρα έναρξης: 21:00

ΘΟΔΩΡΗΣ ΒΟΥΤΣΙΚΑΚΗΣ

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1988. Σπούδασε Μονωδία (Θάλεια Μαυρίδου-Ωδείο Φίλιππος Νάκας) και Νομική (Α.Π.Θ), ενώ ταυτόχρονα παρακολούθησε μαθήματα μελοδραματικής, υποκριτικής (Χρήστος Παπαστεργίου-«Μεταμορφώσεις») και musical performance (Σία Κοσκινά-PMTP). Συνέπραξε μεταξύ άλλων με τους Dulce Pontes, Λίνα Νικολακοπούλου, Νίκο Κυπουργό, Δημήτρη Μαραμή, Luis Borda, Σ.Ο.Δ.Θ, Κ.Θ.Β.Ε, κ.τ.λ. Πρωταγωνίστησε στο jukebox musical της Άντας Τσεσμελή-Edwards “Dorian Gray” ερμηνεύοντας τον ομότιτλο ρόλο. Ερμήνευσε τον ρόλο του «μουσικού» στο παιδικό μιούζικαλ των Ν. Κυπουργού και Θ. Μοσχόπουλου «Σιωπή, ο Βασιλιάς ακούει», και τον ρόλο του «Αριστοτέλη» στη Rock Opera του Κωσταντίνου Αθυρίδη “Alexander the Great. Rock Opera”. Η πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά κυκλοφόρησε με τον τίτλο «Αισθηματική ηλικία», σε μουσική Δ.Μαραμή και ποίηση/στίχους των Μ. Γκανά, Σ. Τριβιζά, Ν. Λαπαθιώτη και Ν. Α. Ασλάνογλου. Συμμετείχε επίσης στα μουσικά άλμπουμ «Αλληλουχίες» (Μάρθα Μεναχέμ), «Τα θεατρικά» (Σταύρος Σταυρίδης) και “Aleli” (Luis Borda-Γεωργία Βεληβασάκη).

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΖΑΧΟΥ

Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1988. Είναι πτυχιούχος της Νομικής του Α.Π.Θ. κι εργάζεται ως δικηγόρος. Σπούδασε πιάνο κι ανώτερα θεωρητικά, ενώ παρακολουθεί μαθήματα κλαρινέτου. Επί σειρά ετών μέλος της παιδικής χορωδίας του Δ.Ω.Λ. με μαέστρο το Δημήτρη Καρβούνη συμμετείχε σε συναυλίες με έργα των Μίκη Θεοδωράκη, Άλκη Μπαλτά, Νίκου Κυπουργού, Ηλία Ανδριόπουλου, Αντώνη Κοντογεωργίου κ.α. Συμμετείχε επίσης ως χορωδός στη χορωδία του Α.Π.Θ. με μαέστρο τον Πέτρο Μπεκιαρίδη. Από το 2012 έως το 2014 υπήρξε μέλος του γυναικείου φωνητικού Συνόλου “inDONNAtion” υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Κτιστάκη. Το 2005 έλαβε μέρος στους Πανελλήνιους Μαθητικούς Αγώνες όπου κατέκτησε τη 2η θέση στη Θεσσαλία στο Ατομικό Τραγούδι. Είναι μόνιμο μέλος της Μικτής Χορωδίας του Δ.Ω.Λ. υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Καρβούνη. Έχει συνεργαστεί με το Λουδοβίκο των Ανωγείων, τον Πασχάλη Τόνιο, Γρηγόρη Βαλτινό, Ηρακλή Βαβάτσικα, την ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης κ.α. Από το καλοκαίρι του 2014 μετέχει στο μουσικό σύνολο ΕΝΩΔΕΙΑ, ως σολίστ, υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Καρβούνη.

Ένας ιός κυκλοφορεί τα τελευταία-αμέτρητα χρόνια όπου με την γιγάντωση της οικονομικής κρίσης και την εξάπλωση του internet έχει παρυσφρήσει στη καθημερινότητα πολλών (πάρα πολλών) ανθρώπων. Ο ιός αυτός ονομάζεται αναβλητικότητα και δυστυχώς, με τη σειρά μου, δεν κατάφερα να γλιτώσω.

Ένα από τα βασικά συμπτώματα από τα οποία θα καταλάβετε αν έχετε προσβληθεί είναι το άκουσμα της φράσης «δε βαριέσαι, θα το κάνω μετά» ή «δε μπορώ τώρα, από αύριο», ή ακόμα χειρότερα, όταν κάποιος σας υπενθυμίζει για μία εργασία, εσείς τρέχετε επειδή “κάτι” σας έτυχε. Κάπως έτσι έκανα κι’ εγώ την αυτοδιάγνωση μου και κατάλαβα ότι πρέπει να καταπολεμήσω την αρρώστια.

Δυστυχώς, για όλους μας, δεν υπάρχει στο εμπόριο κάποιο φάρμακο που να προορίζεται για τη θεραπεία, η οποία θα μας κάνει ασταμάτητες μηχανές γεμάτες ενέργεια, θέληση, όρεξη και κουράγιο. Μετά από αναζήτηση βρήκα ένα φάρμακο που πολλές φορές έχει καταστεί σωτήριο για δύσκολες εργασίες που απαιτούν όλες τις εσωτερικές δυνάμεις για τη διεκπεραίωση τους. Το φάρμακο αυτό ονομάζεται “anavlitex”. Έχει περάσει από όλα τα δοκιμαστικά test και δεν παρουσιάζει αρνητικές παρενέργειες. Αυτό το φάρμακο έχει ανθρώπινη μορφή (είναι κάπως μεγάλο, μη το φάτε) και έχει την ιδιότητα να εξοντώνει το φαινόμενο της αναβλητικότητας χαρίζοντας σε εσάς κίνητρο, ενέργεια, κουράγιο και όρεξη να φέρετε εις πέρας κάθε εργασία που σας βασανίζει η ιδέα της υλοποίησης της.

Αυτό το φάρμακο είναι πολύ σπάνιο και μόλις το βρείτε προσπαθείστε να μη το χάσετε από τα μάτια σας καθώς η αξία του είναι ανεκτίμητη! Φυσικά, εκτός από την ιδιότητα της εξόντωσης της αναβλητικότητας έχει την ικανότητα να σας χαρίζει αισθήματα αγάπης και να βγάζει από μέσα σας τον καλύτερο σας εαυτό. Είναι ο άνθρωπος που δεν θέλετε να απογοητεύσετε και καθημερινά προσπαθείτε να τον κάνετε χαρούμενο. Δυστυχώς, ατοπήματα υπάρχουν, σημασία όμως έχει να σηκώνεστε γρήγορα και να ξαναβρίσκετε τον στόχο σας.

Επομένως, το “anavlitex” είναι ένα φάρμακο με πολλαπλές και φανταστικές ιδιότητες που θα πρέπει πάντα να φροντίζετε. Αδράξτε τη μέρα σας και μη ξεχνάτε, το κίνητρο βρίσκεται δίπλα σας και μέσα σας!

Παπαδόπουλος Γιάννης, Μεταπτυχιακός Φοιτητής Αγροτικής Οικονομίας

Υπάρχουν μέρες που ολόκληρο το κοελικό σύμπαν εθελοτυφλεί απέναντι στις αισιόδοξες ρήσεις και συνωμοτεί ξεκάθαρα εναντίων σου… Μέρες που όλα γύρω σου πάνε στραβά, με προβλήματα σε δουλειά, οικογένεια, προσωπικό επίπεδο, μα κυρίως στο μέσα σου… Κι εκεί που φλερτάρεις έκδηλα με το να αρχίσεις  να ξεσπάς σε όποιον κι ό,τι βρεθεί μπροστά σου, η φωνή της συνείδησης σου ψιθυρίζει το τετριμμένο «Τι σου φταίνε οι άλλοι;» και σε ελάχιστο χρόνο, με βαθιά ανάσα, έχεις επιστρέψει- ηρεμότερος- στο καβούκι της ευγένειας.

Δεν κατάλαβα ποτέ τους ανθρώπους που δεν έχουν την αυτοπειθαρχία να μην εκδηλώσουν αναίτιο θυμό απέναντι σε κάποιον που δεν τους φταίει… Αυτό το μυστήριο είδος που θεωρεί ότι έχει το ακαταλόγιστο να συμπεριφέρεται με όποιο τρόπο νιώθει πιο εκτονωμένο, κορνάροντας στον δρόμο, μαλώνοντας στις ουρές αναμονής, μιλώντας άσχημα με κάθε ευκαιρία.. Και είναι πράγματι ένα είδος που συνεχώς πληθαίνει, όσο η οικονομική δυσπραγία κάνει τους καιρούς όλο και πιο χαλεπούς…

Κάθε φορά που γίνομαι εγώ το θύμα ενός αναίτιου ξεσπάσματος, ακριβώς επειδή δεν μπορώ να αντιληφθώ και να κατανοήσω μια ανάλογη συμπεριφορά, ψάχνω να βρω τι από όσα είπα ή έκανα την πυροδότησε… Μεγάλο βάσανο να πιστεύεις πάντα πως αν εσύ είχες κάνει κάτι διαφορετικό, το ξέσπασμα θα είχε αποφευχθεί! Εκείνη τη στιγμή για τον απέναντι σου, φταις για όλα: για την οικονομία της χώρας, την κίνηση, την κακή σχέση με τη σύζυγο ή την ακόμα χειρότερη με τον ίδιο του τον εαυτό και τόσα άλλα…!

Έτσι, προσπαθώ να μην μπω στη διαδικασία να λογοφέρω, με την προσπάθεια αυτή να  βρίσκεται σε εξέλιξη… Υπάρχουν φορές που δεν μπορείς να αποφύγεις τη ρήξη και ειλικρινά θαυμάζω εκείνους που τα καταφέρνουν να παραμένουν πάντα ήρεμοι… Ένας άνθρωπος, που η αγένεια είναι δεύτερη φύση του, κάποια στιγμή θα αντιμιλήσει στον λάθος «άλλο»… Και τότε, πράγματι, το κοελικό σύμπαν θα γίνει άκρως ανταποδοτικό, η αρνητική ενέργεια θα επιστραφεί πολλαπλάσια και η σπορά ανέμων θα οδηγήσει στον θερισμό θυελλών… Ας είμαστε λοιπόν, προσεκτικότεροι και ευγενέστεροι με τους γύρω μας, όσο δύσκολοι κι αν είναι οι καιροί…!

Από τη Στράντζου Νάντια, Δασκάλα ΠΕ 70

Σωματικές αλλαγές…

Βιολογικές αλλαγές…..

Αλλαγές στο τρόπο σκέψης…

Αλλαγές στη διαχείριση των συναισθημάτων….

Αλλαγές στο τρόπο συμπεριφοράς….

Αλλαγές στην αντίληψη….

Αλλαγές στη δουλειά, στο σπίτι, στους φίλους, στις σχέσεις…

Παντού και πάντα αλλαγές….

Στο άκουσμα της λέξης »αλλαγή», συχνά νιώθουμε φόβο, τρόμο, προβληματισμό, ανασφάλεια! Η καρδιά μας χτυπάει γρήγορα, το μυαλό μας σταματάει και η ψυχή μας αγωνιά…. Συνήθως οι αλλαγές μας ξεβολεύουν, μας βγάζουν από τη ρουτίνα και τη συνήθεια… παράλληλα όμως μας κάνουν να νιώθουμε χαρά, θαυμασμό, ενεργεια…

Η αλλαγή μας οδηγεί να ξεπεράσουμε τους φόβους μας και να προσαρμοστούμε σε κάτι διαφορετικό…

Πολλές φόρες την αναζητούμε, την έχουμε ανάγκη…. την ψάχνουμε απεγνωσμένα, πηγαίνοντας κόντρα στην εσωτερική φωνή που προτιμάει τη σταθερότητα, την ασφάλεια και τη σιγουριά.

Όταν η αλλαγή είναι επιλογή, γοητεύει…

Έχει ρίσκο, θέλει δύναμη, αυτοπεποίθηση, αισιοδοξία και ενθουσιασμό….

Άλλες φορές έρχεται απλά στη ζωή μας, αβίαστα, χωρίς καν να τη καταλάβουμε… τότε αντιλαμβανόμαστε ότι η αλλαγή είναι αποτέλεσμα των επιλογών μας, είναι η φυσική ροή αυτών που συμβαίνουν γύρω μας και συμβιβαζόμαστε, προσαρμοζόμαστε όσο πιο γρήγορα μπορούμε…. ωστόσο η αλλαγή μπορεί να εισβάλει στη ζωή μας βίαια και απότομα…. είναι η σκληρή πλευρά της αλλαγής που αναπόφευκτα συμβαίνει, τη δεχόμαστε και δίνουμε χώρο στο χρόνο….

Θέλουμε δε θέλουμε, οι αλλαγές θα υπάρξουν και θα αναγκαστούμε να προσαρμοστούμε…..

Μήπως λοιπόν να εντάξουμε εμείς τις αλλαγές στη ζωή μας;

Ας μη φοβόμαστε να αλλάξουμε… αυτές οι αλλαγές μπορεί να αφορούν τις απλές καθημερινές μας συνήθειες, το τρόπο που σκεφτόμαστε, που εκφραζόμαστε, τη δουλειά μας, τις σχέσεις μας….

Επειδή μέχρι εχθές κάναμε κάτι ή φερόμασταν κάπως δε σημαίνει ότι αυτό δεν αλλάζει…. φυσικά αυτό θα επιφέρει αλλαγές και στο κοινωνικό, επαγγελματικό, οικογενειακό περιβάλλον μας.

Η αλλαγή μπορεί να είναι είτε μικρή είτε μεγάλη, είτε σοβαρή είτε λιγότερο σοβαρή…

Πάντα όμως παίζει καθοριστικό ρόλο στη ζωή μας!

Νικολαΐδου Δανάη, Γεωπόνος MSc

Τί είναι η χρόνια αϋπνία;

• Η χρόνια αϋπνία προσβάλλει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Σχετίζεται με μειωμένη ποιότητα ζωής, ατυχήματα, σοβαρές καταστάσεις συννοσηρότητας, αυξημένη θνησιμότητα και ουσιώδη άμεσα και έμμεσα οικονομικά κόστη.

• Η αϋπνία είναι μία από τις πιο διαδεδομένες ψυχολογικές διαταραχές, προκαλώντας έντονη δυσφορία στους πάσχοντες καθώς και κοινωνική, διαπροσωπική και επαγγελματική έκπτωση (Harvey, 2002).

• Η αιτιολογία της μπορεί να είναι γνωστικής ή οργανικής φύσης και πιο συχνά δε σχετίζεται με συνοσηρή κατάσταση, γεγονός που περιπλέκει την διάγνωση, την αξιολόγηση και την αντιμετώπισή της.

• Η βιβλιογραφία μάλιστα, αναφέρει ότι τα άτομα που υποφέρουν από αϋπνία τείνουν να είναι υπερβολικά ανήσυχα για τον ύπνο τους και για τις συνέπειες που θα έχει η έλλειψη ύπνου στις δραστηριότητες της επόμενης ημέρας (Ehlers & Clark, 1999).

• Ως αποτέλεσμα, το άτομο υπερεκτιμά τις συνήθεις του ύπνου και την κατάσταση του ύπνου, με συνέπεια να στρέφει όλη του την ενέργεια σε αυτές και να πυροδοτεί περαιτέρω το πρόβλημα.

Ποιά είναι η ενδεδειγμένη θεραπευτική αντιμετώπιση;

• Σύμφωνα με τα ερευνητικά δεδομένα, θεραπεία εκλογής για την αϋπνία, αποτελεί η Γνωστική-Συμπεριφορική Θεραπεία.

• Είναι μια βραχεία και επιστημονικά τεκμηριωμένη θεραπεία, η οποία εφαρμόζει τεχνικές, οι οποίες έχουν μετρηθεί και αξιολογηθεί από ερευνητικά πρωτόκολλα (Edinger & Means, 2005).

• Μείζον στόχος της θεραπείας είναι η αναγνώριση δυσλειτουργικών σκέψεων και συμπεριφορών με έμφαση σε συμπεριφορικές και γνωστικές τεχνικές για την αντιμετώπιση της αϋπνίας.

• Αποτελεί μια βραχεία θεραπεία που διαρκεί 7-20 συνεδρίες, είναι δομημένη, εστιάζει στο πρόβλημα, μαθαίνει τεχνικές και δεξιότητες στον ασθενή και δίνει ιδιαίτερη βάση στη σύναψη ισχυρής θεραπευτικής σχέσης.

Μαίρη Νταφούλη, Ψυχολόγος Α.Π.Θ, Γνωστική Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεύτρια (EABCT), MSc Ιατρική του Ύπνου

Member of:

European Association for Behavioural and Cognitive Therapies (EABCT),

Greek Association for Cognitive and Behavioural Psychotherapies (GACBP),

European Sleep Research Society (ESRS).

Το παρακάτω είναι ένα κείμενο διαμαρτυρίας και κινητοποίησης!

 Από παιδί μου άρεσαν τα παραμύθια. Η γιαγιά μου πάντα μου έλεγε ιστορίες. Τις περισσότερες φορές ήταν οι ιστορίες που όλοι ξέρουμε, η Κοκκινοσκουφίτσα, η Χιονάτη. Κάποιες φορές όμως που ήταν κουρασμένη και λαγοκοιμόταν μπορεί να έστελνε την Κοκκινοσκουφίτσα φαντάρο και την Χιονάτη στα κάτεργα να εκτελεί έργα. Όπως και να ήταν οι ιστορίες της όμως, εμένα μου άρεσαν. Με το μυαλό μου έφτιαχνα εικόνες και με την φαντασία μου έβαζα τον εαυτό μου στην θέση των ηρώων.

Όλα καλά κι όλα ωραία μέχρι που έφτασα δέκα χρονών. Δεν ξέρω τι γίνεται με αυτή την ηλικία και οι μεγάλοι σταματούν να σου λένε ιστορίες. Νομίζουν πως μεγάλωσες. Νομίζουν ότι τις βαρέθηκες. Νομίζουν…νομίζουν…νομίζουν…νομίσματα. Ίσως κάπου εκεί αρχίσαμε να χάνουμε την παιδικότητα μας, να χάνουμε το χαμόγελο μας. Θεωρούσαν εμάς μεγάλους και συνάμα θεωρούσαμε κι εμείς τους εαυτούς μας μεγάλους.

Προσπάθησα να πολεμήσω όλη αυτή την αδικία με νύχια και με δόντια. Κανένας δεν μου έδωσε σημασία. Ούτως ή άλλως ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Έτσι δεν λένε; Λάθος! Μέγα λάθος! Ο ένας κούκος ακούει τον άλλον, συγκεντρώνονται πολλοί και μαζί την φέρνουν.

Ξεκίνησα να πλάθω μόνη μου τα παραμύθια που ήθελα να ακούσω. Ξεκίνησα να φτιάχνω μόνη μου τους κόσμους που ήθελα να ζω. Οι δικοί μου κόσμοι ήταν πολύχρωμοι και μπορούσαν να ζήσουν σε αυτούς από νάνους γελωτοποιούς ( ξέρετε αυτούς με τα περίεργα καπέλα που κρέμονται ακόμα πιο περίεργα κουδουνάκια), μέχρι πρίγκιπες με πουα άλογα. Ο κάθε ήρωας είχε την δική του ιστορία που μπορεί να ήταν χαρούμενη ή λυπημένη. Καμία ιστορία όμως δεν είχε τέλος. Ποια είμαι εγώ άλλωστε που θα πω πως θα τελειώσουν τα παραμύθια;

Κάπως έτσι ξεκίνησε το Μαγικό Χαλί. Οι ιστορίες κι οι κόσμοι μου έφυγαν από το μυαλό και άρχισαν να γίνονται λέξεις και γράμματα κι επειδή είμαστε και γενιά της τεχνολογίας έγιναν ένα παραμυθένιο blog κι εγώ ξανά βρήκα την παιδικότητα μου.

Αλήθεια σε εσένα τι άρεσε να κάνεις μικρός; Να ζωγραφίζεις; Να λύνεις παζλ; Να παίζεις κουκλοθέατρο; Να χορεύεις; Να παίζεις μουσική; Και γιατί σταμάτησες; Επειδή σου είπαν ότι μεγάλωσες; Νομίζω σε κορόιδεψαν γιατί ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινήσεις. Κι αν σου πουν ότι ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη γέλασε και πες τους ότι έχουν δίκιο. Δεν φέρνει την άνοιξη αλλά συγκεντρώνει και τους υπόλοιπους να την φέρουν μαζί.

Αναστασία Θανασούλα, Γεωπόνος Α.Π.Θ

Το blog: http://magikoxali-alllandin.blogspot.gr/