Τα μαθήματα πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του Προγράμματος “ΣΥΝενεργώ: εκπαιδεύομαι, συμμετέχω, προσφέρω” που υλοποιείται από την ethelon με την υποστήριξη του Κοινωφελούς Ιδρύματος ΤΙΜΑ, σε συνεργασία με το DEI College (Εθνικής Αμύνης 9 & Τσιμισκή 131 Θεσσαλονίκη).
Απευθύνονται σε άτομα άνω των 55 ετών που δε γνωρίζουν καθόλου να χρησιμοποιούν Ηλεκτρινικούς Υπολογιστές και θέλουν να αποκτήσουν βασικές γνώσεις.
Οι θεματικές των μαθημάτων είναι:
Εισαγωγή στη χρήση κινητών συσκευών και στην Πληροφορική
Δημιουργία Λογαριασμού και Χρήση e-mail και Skype
Δημιουργία Λογαριασμού και Χρήση μέσων κοινωνικής δικτύωσης FB
Δημιουργία Λογαριασμού και Χρήση εφαρμογών viber/what’s up
Τα μαθήματα θα ξεκινήσουν στις 14 Ιουνίου και θα πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη 10:00-11:00, για διάστημα 4 εβδομάδων.
Η συμμετοχή είναι ΔΩΡΕΑΝ, ωστόσο απαιτείται προεγγραφή, η οποία γίνεται στον σύνδεσμο (http://bit.ly/2qNMBfG) ή τηλεφωνικώς στο 6977769351.
Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων θα δοθεί εκπαιδευτικό υλικό στους συμμετέχοντες όπως επίσης και βεβαίωση παρακολούθησης με την ολοκλήρωση των μαθημάτων.
Λόγω περιορισμένων θέσεων, θα τηρηθεί αυστηρά σειρά προτεραιότητας, ενώ θα υπάρξει λίστα αναμονής σε περίπτωση υπεράριθμων εγγραφών. Μέγιστος αριθμός συμμετοχών ανά τμήμα τα 12 άτομα.
Γράφοντας τη «Γλύκα της πίκρας» εντυπωσιάστηκα από τη μεγάλη ποικιλία στους χαρακτήρες των ανθρώπων. Ποια είναι άραγε η προσήκουσα προσέγγιση στο ερώτημα «ποιο το σύγχρονο ανθρώπινο είδος;»
Στα κοινωνικά δίκτυα παρατηρώ την πλειονότητα των ανθρώπων να κάνουν συνεχώς tests προσωπικότητας, τι ήταν στην προηγούμενη ζωή, ποιο είναι το επάγγελμα των ονείρων τους, αν θα ήταν ζώα τι είδος θα ήταν, αν ήταν αντικείμενο ποιο ακριβώς θα ήταν, πότε θα παντρευτούν, με ποιο διάσημο μοιάζουν και πολλά άλλα. Πόσα λόγια και ανούσιες κινήσεις χρησιμοποιεί κανείς για να κρύψει την αλήθεια του; Όλα αυτά δείχνουν μια ανάγκη για «ψεύτικη» αναζήτηση και εφησυχασμό, αφού όλοι θα κρυφτούν πίσω από τα παραπάνω αποτελέσματα των τεστ ως ανώτεροι και καυστικοί. Όμως η αλήθεια βρίσκεται αλλού · Η ποιότητα και η προσωπική δουλειά που έχει κάνει ή μπορεί να κάνει ο καθένας με τον εαυτό του, είναι κτήμα του καθενός. Έτσι αντιλαμβάνομαι ότι όλοι σκέπτονται και πράττουν τόσο διαφορετικά που σ’ εκείνο το σημείο ακριβώς χρειάζεται η ψυχραιμία διαχείρισης αυτής της διαφορετικότητας για την ορθή λήψη αποφάσεων!
Επιπλέον, η ανάγκη για αναζήτηση, καταγραφή και ανάλυση του ανθρώπινου είδους προκύπτει και από την καθημερινή επαφή και συναναστροφή όλων μας. Ο άνθρωπος λένε, από την φύση του είναι κοινωνικός. Ωστόσο, στη σύγχρονη εποχή, εκτιμώ πως έχει «εξελιχθεί». Η τάση του ανθρώπου για επιβίωση στο χρόνο βασίζεται σε ένστικτο αλλά εν τέλει η επιτυχία του για επιβίωση είναι η αλλαγή – προσαρμογή του στις απαιτούμενες συνθήκες. Η πορεία αυτή στο διάβα της φέρνει πολλά: συναισθήματα, εμπειρίες, προσλαμβάνουσες τα οποία συνθέτουν την προίκα του καθενός.
Βιβλιογραφικά η ιστορία έχει καταγράψει τα είδη του ανθρώπου τα οποία επικεντρώνονταν, όσον αφορά στην ομαδοποίηση, στα σκελετικά του στοιχεία και τον τρόπο ζωής του. Επομένως είχαμε τον Άνθρωπο τον Επιδέξιο, τον Όρθιο, της Χαιδελβέργης, του Νεάντερνταλ και το Σοφό!
Όμως η προσέγγιση για τον σύγχρονο άνθρωπο απαιτεί κάτι πιο ουσιαστικό, που αφορά κυρίως στο άτομο ως ένα πολυδιάστατο ον με ρόλους, συμπεριφορές και συνολικά με μια προσωπικότητα ολοκληρωμένη.
Πού να έχουν πάει το τρυφερό χάδι των λέξεων, η αξιοπρέπεια, οι άνθρωποι που φέρονται όμορφα καθολικά και όχι επιλεκτικά, καθώς και αυτοί οι διακριτικοί ευγενείς που χειρίζονται το λόγο με λεπτότητα;
Συναντώντας αυτές τις ελλείψεις οφείλουμε να ευαισθητοποιηθούμε και να προσπαθήσουμε να καλύψουμε όλα αυτά τα κενά.
Επομένως είναι λογικό να έχουμε την αίσθηση ότι βρήκαμε θησαυρό όταν εντοπίσουμε κάποιον άνθρωπο να φέρει την παραπάνω περιγραφή! Αλλά δεν είναι κάτι τόσο δύσκολο και μακρινό. Αρκεί η αλλαγή οπτικής των καταστάσεων. Σημαντικό βοήθημα σ’ όλα αυτά η μαγική δύναμη της θέλησης.
Τέλος, ο ακαταμάχητος συνδυασμός χαρακτηριστικών που συνθέτει το προτεινόμενο είδος ανθρώπου ικανό να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της εποχής μας είναι: ο γενναίος, ο χαμογελαστός, ο ευγενικός, ο εσωτερικά όμορφος που θα σου δημιουργήσει βαθειά συναισθήματα ευφορίας της ψυχής.
Δοκιμάστε την αλλαγή προς αυτή την κατεύθυνση και αναμένω τα νέα σας..
Ωστόσο επειδή σίγουρα θα συναντήσετε στην πορεία και κανένα νέο είδος παρακαλώ να με ενημερώσετε!
«Όλες οι ανθρώπινες έννοιες είναι προβολές του ανθρώπινου πνεύματος γι’αυτό σε τελική ανάλυση πολλές φορές είναι απατηλές. Δεν βλέπουμε την πραγματικότητα , την αντιλαμβανόμαστε (όπως νομίζουμε εμείς πως είναι). Ο,τι βλέπουμε είναι μια ερμηνεία της πραγματικότητας, που βασίζεται σε υποκειμενικά, ελαττωματικά ή προκατειλημμένα παραδείγματα… η λεγόμενη εναλλακτική μορφή συνείδησης»
Αν και ορθόδοξη θα κινηθώ ανορθόδοξα και θα σας αφιερώσω ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι:
Ο μοναχός ο άνθρωπος
Στίχοι: Λάζαρος Ανδρέου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου
Πόλη της Ολλανδίας εγκαθιστά φανάρια πάνω στο οδόστρωμα ώστε οι πολίτες που ασχολούνται με το κινητό τους την ώρα που περπατούν, να ελέγχουν με ασφάλεια αν ο σηματοδότης είναι κόκκινος ή πράσινος. Σίγουρα ακούγεται αστείο αλλά τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί πολλά ατυχήματα από «απρόσεχτους» πολίτες που αντί να ελέγξουν το δρόμο πριν τον διαβούν αυτοί ασχολούνται με το κινητό τους. Για αυτό το σκοπό, και επειδή η ευρηματικότητα των ανθρώπων δε σταματάει ποτέ(!), Ολλανδοί ειδικοί στο κλάδο της συγκοινωνιολογίας σκέφτηκαν και υλοποίησαν την παραπάνω ιδέα στην πόλη Bodegraven της Ολλανδίας.
Επίσης θα πρέπει να αναγνωριστεί η αξίας της κοινωνίας που αναγνωρίζει έγκαιρα τα προβλήματα και βρίσκει λύσεις για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των κατοίκων της.
Στο παρακάτω video φαίνεται πως η εγκατάσταση του ειδικού αυτού σηματοδότη μπορεί να σώσει ζωές αλλά και να προσφέρει μία διαφορετική και όμορφη λύση στα αστικά προβλήματα του σύγχρονου κόσμου.
Το τελευταίο διάστημα η αστυνομία έχει προχωρήσει σε εξάρθρωση χώρων παιγνίων και παράνομου τζόγου γενικότερα. Στον αντίποδα αυτού τα νέα μέτρα για ανάπτυξη του νόμιμου δικτύου παιγνιομηχανών VLTs από τον ΟΠΑΠ. Το συγκεκριμένο βήμα αναμένεται να συμβάλει καθοριστικά στην πάταξη του φαινομένου του παράνομου τζόγου, ενώ παράλληλα δύναται να δημιουργήσει σημαντικά έσοδα για το κράτος.
Υπάρχουν μέρες κακές, μέρες που νιώθουμε να μην έχει τέλος το τέλμα μέσα μας… Αυτές οι μέρες δεν κάνουν διακρίσεις. Υπάρχουν για όλους, μικρούς και μεγάλους. Σαν να είναι αναφαίρετο δικαίωμα της ανθρώπινης φύσης…
Εχθές οι μαθητές μου είχαν ακριβώς μια τέτοια μέρα… Στο τελευταίο διάλειμμα μάλωσαν πολύ για ασήμαντες αφορμές. Όλοι με όλους. Ήρθαν λοιπόν σε εμένα, προσπαθώντας να μου εξηγήσουν τι είχε συμβεί. Ήταν τόση η μεταξύ τους ένταση, που στάθηκε αδύνατο να καταλάβω, όσο κι αν προσπαθούσα. Αντάλλασσαν φωνές και προσβολές χωρίς τέλος. Τη λύση έδωσε το σωτήριο κουδούνι!
Έφυγα από το σχολείο τρομερά προβληματισμένη. Οδηγώντας, παρατηρούσα ανάλογες στιγμές στο γύρω μου περιβάλλον: καυγάδες για τα διπλοπαρκαρίσματα, κόρνες στα φανάρια, φωνές…
Σήμερα, αμέσως μετά την πρωινή προσευχή, ζήτησα από τους μαθητές μου μια ιδιόμορφη χάρη: να αλλάξουν τη σχολική τσάντα τους με του διπλανού τους και να την κουβαλήσουν για λίγη ώρα. Τα πρώτα σχόλια ήρθαν, σχεδόν άμεσα, από έναν μαθητή που δεν είχε «ζευγαράκι», και έτσι άλλαξε την τσάντα του με τη δική μου: «Κυρία, είναι δυνατόν να κουβαλάτε τόσο βάρος κάθε μέρα; Δεν πονάει η πλάτη σας;»
Γρήγορα σχεδόν όλοι δυσανασχετούσαν και άρχισαν να ρωτούν γιατί τους ζήτησα να το κάνουν αυτό. Αφού συζήτησα με κάθε παιδί πώς ένιωσε κουβαλώντας την τσάντα του άλλου, διαπιστώσαμε ότι κανένας δεν ένιωθε ευχάριστα και άνετα. Τότε τους είπα: «Κάθε μέρα ερχόμαστε στο σχολείο έχοντας μέσα στην τσάντα μας ο καθένας τον προσωπικό του κόσμο. Τα βιβλία μας, τα τετράδια, ό,τι μας είναι χρήσιμο στην τάξη αλλά και τις σκέψεις, τα προβλήματα, τα άγχη, τις δυσκολίες και τις χαρές της ζωής μας εκτός σχολείου. Για αυτόν τον λόγο, κάθε τσάντα έχει άλλο βάρος και ο καθένας μας θέλει να έχει τη δική του. Αν εχθές είχαμε προσπαθήσει να λύσουμε τη διαφωνία που προέκυψε, μπαίνοντας στη θέση του άλλου και επιδιώκοντας να καταλάβουμε πώς ένιωσε και γιατί φέρθηκε έτσι, είμαι σίγουρη ότι δε θα είχαμε ανταλλάξει τόσες άσχημες κουβέντες και θα είχαμε βρει τη λύση».
Συζητήσαμε έπειτα τη διαφωνία της περασμένης ημέρας, μιλώντας όχι ο καθένας για τον εαυτό του, αλλά για το πως πιστεύει ότι μπορεί να ένιωσε ο συμμαθητής του και αξιολογώντας τις αντιδράσεις μας. «Δεν υπήρχε λόγος να συμβούν όλα αυτά», κατέληξαν οι μαθητές μου. «Ήταν ασήμαντες αφορμές για να γίνει τόσο μεγάλη φασαρία»…
Έπειτα, μιλήσαμε με τις όμορφες λέξεις. Ανέφερα ότι όλοι χρωστάμε ένα «ευχαριστώ» και μια «συγγνώμη». Ξεκίνησα, λέγοντάς τους «Ευχαριστώ που μου δείχνετε τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη και έρχεστε να μου μιλήσετε για όσα σας απασχολούν. Το εκτιμώ αφάνταστα. Σας ζητώ συγγνώμη που δεν μπόρεσα να σας βοηθήσω περισσότερο τη στιγμή που ήρθατε σε σύγκρουση. Το προσπάθησα. Την επόμενη φορά θα τα καταφέρουμε όλοι καλύτερα».
Για λίγη ώρα συνέχισαν να ειπώνονται πολλά «ευχαριστώ» και «συγγνώμη», ακόμη και «χρωστούμενα» από το παρελθόν, π.χ. «Συγγνώμη που σε κορόιδευα στο νηπιαγωγείο. Ήμουν μικρός. Δεν ήθελα να σε στενοχωρώ…». Ήταν από αυτές τις στιγμές, από αυτές τις μέρες τις άλλες, τις υπέροχες, που νιώθεις να ξεχειλίζεις από ευλογία, συγκίνηση και αγάπη… Και ήταν μόλις μια μέρα μετά από το χθες!!!
Μακάρι για μια μόνο μέρα, στον κόσμο των ενηλίκων, να μπορούσαμε να «ανταλλάξουμε» φορτία ψυχών… Μακάρι να υπήρχε ένας τρόπος απτός, βιωματικός, να νίωσουμε όσα μπορεί ο άλλος να νιώθει… Πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος που παραδίδουμε στα παιδιά μας… Πόσο καλύτεροι θα γινόμασταν εμείς οι ίδιοι, σκεπτόμενοι αλλιώς… Μήπως αξίζει τελικά να το προσπαθήσουμε;;;
Όλοι έχουμε στο μυαλό μας ότι η Coca cola κρατάει τη συνταγή της ως επτασφράγιστο μυστικό. Ωστόσο οι εξελίξεις στη τεχνολογία έχουν επιτρέψει τους ειδικούς να αναλύσουν τα συστατικά της Coca cola και να φτιάξουν ακριβώς το ίδιο προϊόν. Επομένως για ποιο λόγο όλες οι εταιρείες παραγούν διαφοροποιημένες Cola και καμία από αυτές δεν την αντιγράφει; Ακόμα και η Pepsi που έχει τη δυνατότητα και τις υποδομές να το κάνει παράγει τη δική της συνταγή.
Οι λόγοι που κανείς δεν αντιγράφει τη Coca cola είναι οικονομικοί! Η Coca cola είναι τόσο φθηνή που κανείς δεν μπορεί να παράγει το ίδιο προϊόν σε τόσο χαμηλό κόστος. Επομένως κανείς δε θα μπορούσε να την ανταγωνιστεί αφού η τιμή καταναλωτή μπορεί να φτάσει τα 0,90€. Επιπλέον, το σήμα της Coca cola είναι τόσο αναγνωρίσιμο ώστε ακόμα και αν μία εταιρία καταφέρει να δημιουργήσει πανομοιότυπο προϊόν στη τιμή των 0,80€ για τον καταναλωτή, κανείς δε θα την επέλεγε αφού οι καταναλωτές προτιμούν να δώσουν 0,10€ επιπλέον για να αγοράσουν τη γνήσια Cola.
Σε αυτό το πλαίσιο, μεγάλες εταιρείες, όπως είναι η Pepsi, αλλά και μικρές (ακόμα και Ελληνικές) προσπαθούν να δημιουργήσουν τη δική τους συνταγή όπου με τη βοήθεια του Marketing θα καταφέρουν να αποσπάσουν μερίδιο από την αγορά και να φέρουν τα προϊόντα τους στη καθημερινότητα μας.
Την πραγματικότητα του υπέρμετρου πληθωρισμού αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση της Ζιμπάμπουε. Το εθνικό νόμισμα της Ζιμπάμπουε είναι το Εθνικό δολάριο το οποίο τα τελευταία 7 χρόνια υπέστει πληθωρισμό άνω του 500 δις% παρά τις υποσχέσεις ότι η αξία του θα αντανακλά αυτή του Αμερικάνικου δολαρίου. Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση της χώρας πήρε την απόφαση να το εγκαταλείψει και να εκδόσει νέα χαρτονομίσματα.
Καθώς η οικονομία της ήταν σε πολύ κακή κατάσταση ο πληθωρισμός συνέχισε να ανεβαίνει. Μάλιστα το 2008, σύμφωνα με την οικομική ομάδα μελετών του Libertarian, ο πληθωρισμός έφτασε το εξωπραγματικό ποσοστό των 89,7% εξάκις εκατομμύρια! (89,700,000,000,000,000,000,000%)
Κάτω από αυτό το πρίσμα, η κυβέρνηση της Ζιμπάμπουε ξεκίνησε να εκδίδει χαρτονομίσματα των 100 τρισεκατομμυρίων, 100 δισεκατομμυρίων κ.ο.κ. με την κεντρική τράπεζα να ανακοινώνει ότι δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά την αγορά τόσου άσκοπου χαρτιού.
Οι πολίτες της χώρας καλούνται να «γεμίσουν» τα πορτοφόλια τους με χαρτονομίσμα πολλών μηδενικών τα οποία φυσικά δεν έχουν καμμία αξία!
Υποθετική συζήτηση σε super market της Ζιμπάμπουε: – Πόσο κάνουν 2 κιλά πατάτες; – Δύο δισεκατομμύρια δολάρια παρακαλώ. – Πάρε δέκα δις και τα ρέστα δικά σου!
Η ομάδα του Thessdenthess συνάντησε στη Λάρισα έναν δάσκαλο με πολιτικές ανησυχίες για μία ειλικρινή συνέντευξη. Ο λόγος για τον Γιώργο Αναγνωστόπουλο…
Πες μας λίγα λόγια για εσένα
Καταρχάς καλησπέρα σας κι ευχαριστώ για την πρόσκληση. Για μένα να σας πω εν συντομία ότι αποφοίτησα το 2009 από το Παιδαγωγικό Θεσσαλονίκης κι έκτοτε δουλεύω ως δάσκαλος γενικής και ειδικής αγωγής σε διάφορες περιοχές ανά τη χώρα με αρκετά ένσημα σε απομακρυσμένες περιοχές της Ελλάδας. Ταυτόχρονα με την εργασία μου έχω τελειώσει και δύο μεταπτυχιακά. Το πρώτο στην Ειδική Αγωγή με την έρευνά μου να εστιάζει στα παιδιά με απώλεια όρασης και το δεύτερο στην Εκπαιδευτική Πολιτική και Διοίκηση της Εκπαίδευσης. Συχνά πηγαίνω σε πανελλήνια ή διεθνή συνέδρια για να ανανεώνω τις γνώσεις μου και να παρουσιάζω τις δικές μου.
Ποια είναι τα όνειρά σου, τι σου αρέσει να κάνεις;
Μου αρέσει πάρα πολύ να βοηθάω τους συνανθρώπους μου. Μπορεί να ακούγεται λίγο κλισέ, αλλά πιστεύω ότι είναι κάτι που αποδεικνύεται στην πράξη. Από τη θέση του προέδρου του Πανελληνίου Συλλόγου αναπληρωτών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΠΣΑΕΠ) λοιπόν μαζί με τα άλλα παιδιά δίνουμε όλον τον ελεύθερό μας χρόνο για διεκδικήσεις που έχουν να κάνουν με την αναβάθμιση της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης στα παιδιά μας, αλλά και τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας των αναπληρωτών εκπαιδευτικών. Εκτός από αυτό ο σύλλογός μας επιδεικνύει και κοινωνικό πρόσωπο αφού πριν 15 μέρες δωρίσαμε μεγάλη ποσότητα ρουχισμού στο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων Ατόμων με Αυτισμό ν. Λάρισας, ενώ δρομολογείται ήδη το άνοιγμα τράπεζας αίματος του συλλόγου. Ονειρεύομαι μια πραγματικά δωρεάν εκπαίδευση για όλους με παιδιά που ξέρουν ότι θα ανταμειφθούν οι κόποι των σπουδών τους ή της τέχνης τους και δεν θα παρακαλάνε για μία εργασία οπουδήποτε και χωρίς όρους. Με ανθρώπους που δεν θα εργάζονται για 400 ευρώ και θα φοβούνται να κάνουν παιδιά, που δε θα ζητιανεύουν στους δρόμους και θα ψάχνουν στα σκουπίδια, που δε θα χάνουν την αξιοπρέπειά τους για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Τα όνειρά μου όπως βλέπεις περιορίζονται στο αυτονόητο για μια σοβαρή, πολιτισμένη χώρα που κυβερνάται από ικανούς ανθρώπους. Δυστυχώς όμως για την Ελλάδα μας φαίνονται όνειρα απατηλά.
Πες μας λίγα λόγια για το πώς είναι να είσαι εκπαιδευτικός;
Αν αφαιρέσουμε όλα τα κακώς κείμενα τις εκπαίδευσης και εστιάσουμε μόνο στο διδακτικό κομμάτι μπορώ να πω με ενθουσιασμό ότι είναι το ομορφότερο πράγμα στον κόσμο να είσαι δάσκαλος. Να “μεγαλώνεις” τόσα παιδιά κάθε χρόνο. Να τα βλέπεις να αναπτύσσονται πνευματικά. Να συμμετέχεις στα πρώτα τους γνωστικά βήματα, στην πρώτη λέξη που θα γράψουν, στην πρώτη πρόταση που θα διαβάσουν και να νιώθεις ότι έχεις από εσένα παίρνουν ώθηση. Είναι φοβερό συναίσθημα. Επίσης εξίσου σημαντικό είναι εν μέσω οικονομικής και κοινωνικής κρίσης να βλέπεις καθημερινά ότι έχεις βάλει το λιθαράκι σου στην αλλαγή της συμπεριφοράς τους προς το καλύτερό. Οι συζητήσεις για το ρατσισμό, για την αλληλεγγύη, για την ανθρωπιά, για την ενσυναίσθηση είναι καθημερινές και κρίσιμες σε αυτές τις ηλικίες. Τα παιδιά διαμορφώνουν χαρακτήρα, ρουφάνε τις πληροφορίες σαν σφουγγάρια και νιώθεις περηφάνια όταν εκτός από μορφωμένους ανθρώπους βγάζεις και ανθρώπους με παιδεία. Είναι λοιπόν το καλύτερο επάγγελμα αρκεί να το κάνεις με την καρδιά σου.
Πώς κρίνεις την εκπαιδευτική κατάσταση της χώρας;
Με μία λέξη τραγική! Από το 2009 κι έπειτα έχουμε μηδενικούς διορισμούς και χιλιάδες συνταξιοδοτήσεις. Κάθε χρονιά ξεκινάει με 20.000 κενά τα οποία αναπληρώνουν οι ίδιοι εκπαιδευτικοί κάθε χρόνο. Ο εκάστοτε Υπουργός Παιδείας μας βλέπει σαν αριθμούς που στοιχίζουμε στον προϋπολογισμό και όχι ως εκπαιδευτικούς. Εμάς δε μας σκέφτεται το ξέρουμε, τα παιδιά όμως; Πέρυσι το σχολείο που πήγα να διδάξω το ανοίξαμε 1 Οκτώβρη. Τα παιδιά δεν πήγαιναν 20 μέρες σχολείο όχι επειδή δεν υπήρχαν δάσκαλοι, αλλά επειδή το Υπουργείο δεν προσλάμβανε δασκάλους. Φέτος η κατάσταση ήταν καλύτερη αλλά και τώρα που κοντεύουμε στον Φεβρουάριο υπάρχουν ακόμα σχεδόν 2.000 παιδιά που χρειάζονται παράλληλη στήριξη. Εκπαιδευτικοί υπάρχουν, όμως δεν υπάρχουν λεφτά για την παιδεία. Αυτό είναι το πιο λυπηρό. Σε μια χώρα που βολεύονται γνωστοί και συγγενείς να μην δίνονται τα απαραίτητα χρήματα για την παιδεία, και μάλιστα για παιδιά με ειδικές ανάγκες, και με την υγεία.
Με τα κοινά από πότε και πώς ασχολήθηκες;
Μου αρέσει πάρα πολύ να ασχολούμαι με τα κοινά κι έτσι τον Ιούνιο του 2014 ήμουν υποψήφιος στις δημοτικές εκλογές στον Δήμο Τεμπών από όπου κατάγεται ο πατέρας μου. Την επόμενη χρονιά μια ομάδα εκπαιδευτικών διεκδικήσαμε και κερδίσαμε να αφαιρεθούν δύο άδικες τροπολογίες από το Πολυνομοσχέδιο του κ. Κουράκη που εν τέλει δεν κατατέθηκε ποτέ και αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε επίσημο σύλλογο για να διεκδικούμε πιο σθεναρά τα δικαιώματά μας. Αυτή τη στιγμή, με μόνο έξι μήνες από την ίδρυσή του, ο ΠΣΑΕΠ είναι ο μεγαλύτερος πανελλήνιος σύλλογος πρωτοβάθμιας και έχω την τιμή να είμαι προσωρινός πρόεδρός του.
Συγκεκριμένα με την πολιτική;
Τον Αύγουστο του 2015 και αφού είχαν προκηρυχθεί οι εκλογές απηυδισμένος από την κατρακύλα της χώρας και από τους πολιτικούς που μας οδήγησαν εδώ που μας έχουν οδηγήσει, ήρθα σε επαφή με τον Β. Λεβέντη έναν άνθρωπο που εκτιμούσα για τις γνώσεις, τις θέσεις και τη διορατικότητα του πριν τον γνωρίσω. Στη συνάντηση που είχαμε μου εξήγησε τις θέσεις τις Ένωσης Κεντρώων τις οποίες ενστερνίστηκα. Εκτός από το βιογραφικό μου προφανώς “είδε” στο πρόσωπό μου χαρακτηριστικά που δεν περιγράφονται σε δύο σελίδες χαρτί κι έτσι με τίμησε στην τρίτη θέση των ψηφοδελτίων του νομού Λάρισας στις εκλογές.
Ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον;
Πιστεύω ακράδαντα ότι οι νέοι άνθρωποι της κοινωνίας μας με παιδεία, μόρφωση και ηθική πρέπει να πάρουν τα ηνία της χώρας. Το σαθρό πολιτικό σύστημα θα αλλάξει μόνο αν τέτοιοι άνθρωποι γίνουν η πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση με τους κομματικοθρεμμένους άεργους πολιτικούς στους οποίους αφήνουμε τις τύχες της χώρας μας, τις τύχες της γενιάς μας και αυτών που θα ακολουθήσουν. Πολιτικοί που ψεύδονται ασύστολα, που τοποθετούν το προσωπικό και κομματικό τους συμφέρον πάνω από αυτό της χώρας. Πολιτικοί που δεν σκέφτονται τον φτωχό άνθρωπο, τον μικρομεσαίο, τον άνεργο που προσπαθεί να επιβιώσει γιατί δεν υπήρξαν ποτέ σε αυτήν την κατηγορία. Αν θέλετε να σας απαντήσω ειλικρινά για τα σχέδιά μου σας λέω ότι αυτή τη στιγμή δίνω όλο μου το είναι στα παιδιά μου στο σχολείο και στην προσπάθεια που κάνει ο σύλλογος για όλα τα παραπάνω που ανέφερα τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας. Φυσικά στις επόμενες εκλογές θα θέσω την υποψηφιότητα στο νομό Λάρισας ζητώντας από τους ανθρώπους της κοινωνίας που γεννήθηκα, μεγάλωσα και αγαπώ να εμπιστευθούν έναν καθαρό, ειλικρινή, αυθεντικό, έναν δικό τους άνθρωπο, για να εκπροσωπήσει την πόλη της Λάρισας και όλο τον νομό στην επόμενη Βουλή.
Για το λόγο αυτό πρόσφατα δημιούργησα και τη δική μου ιστοσελίδα η οποία είναι www.anagnostopoulosgiorgos.gr, ώστε να μπορούν να με γνωρίσουν ακόμα περισσότεροι άνθρωποι του νομού Λάρισας, να ενημερωθούν για τις δράσεις μου και τις απόψεις μου για όλα τα θέματα της χώρας, να καταθέσουν τις απόψεις τους και γενικότερα να υπάρξει μία αλληλεπίδραση η οποία – γιατί όχι – να οδηγήσει σε ανατροφοδότηση.
Το συγκεκριμένο άρθρο δημιουργήθηκε για προσωπική χρήση. Όσοι σκοντάψετε εδώ, ελπίζω να βρείτε μια σπίθα ικανή να ξυπνήσει την φωτιά της αγάπης μέσα σας…
Έχετε ποτέ αναρωτηθεί πώς θα βιώνατε την αντιστροφή των γεύσεων κατά βούληση; Πολλές φορές στη ζωή μας η ανατροπή λειτουργεί ως λύση, δηλαδή το κλισέ που λέγεται πως πίσω από κάτι κακό κρύβεται κάτι καλό, ενδέχεται να μην είναι παρηγοριά, αλλά πραγματικότητα. Επιστήμονες στις ΗΠΑ κατάφεραν για πρώτη φορά να αντιστρέψουν τις γεύσεις των τροφών κατά βούληση, επεμβαίνοντας στον εγκέφαλο πειραματόζωων, έτσι ώστε αυτά να νιώθουν πικρή γεύση, όταν έτρωγαν κάτι γλυκό και το αντίστροφο. Το επίτευγμα αποδεικνύει ότι η γεύση είναι «καλωδιωμένη» στον εγκέφαλο. Πώς; Αν χειραγωγήσουμε τα κατάλληλα εγκεφαλικά κύτταρα.
Ωστόσο, δεν εξηγούνται όλα με την επιστήμη. Η ζωή είναι πολυσύνθετη, επομένως απαιτείται πολυπαραγοντική θεραπευτική προσέγγιση των δυσκολιών. Απαιτούνται εκτός της φυσικής κατάστασης προσόντα, όπως η εξυπνάδα∙ Πολύ σημαντικό να ξέρεις να μιλήσεις τη στιγμή που πρέπει, να πεις αυτό που χρειάζεται και να τους καθηλώσεις όλους. Να έχεις σταθερές βάσεις, καλή ανατροφή, σωστές χαρακτηρολογικές δομές κι ως πυρήνα όλων αυτών την αγάπη. Η ουσιαστική αγάπη είναι το εισιτήριο για την εξασφάλιση μιας ζεστής χειραψίας με τη ζωή. Θάρρος, ευθύτητα και δραστηριότητα αποδίδουν μια ενέργεια απαραίτητη για την εξέλιξη του καθενός. Η ακριβής μείξη, η ισονομία, η συμμετρία, η αρμονία, βρίσκονται στη βάση των δογμάτων των Πυθαγορείων και του Ιπποκράτη. Ωστόσο, ο Ιπποκράτης αναφερόταν με θετικό πρόσημο για το πικρό στην υγεία, στη θεωρία του για τις 4 γεύσεις.
Παρ’όλα αυτά, πόσο δύσκολο είναι τελικά να αντιμετωπίσει κανείς μια απογοήτευση; Στην αρχή κυριαρχούν η έκπληξη, ο θυμός, ο φόβος, η αίσθηση της κατάρρευσης, ίσως κι ο πόνος. Δέον όμως είναι, ακριβώς εκείνη την στιγμή, χωρίς να χαθεί δευτερόλεπτο, να μπορεί κανείς να σταθεί με ψυχραιμία. Να απλοποιήσει το γεγονός και να προχωρήσει παρακάτω. Αμέσως, η λειτουργία της διαδικασίας αυτής περιέχει ήδη αρκετή δόση ζάχαρης που αναμιγνύεται με την πικρία και η γλύκα δεν αργεί να φανεί!
Στην συνέχεια θα ήθελα να «βάλω» στο παιχνίδι την αξία της αμφίδρομης σχέσης της χαράς με τη γλύκα, διότι βλέπω πως επικρατεί η ψευδής χαρά. Αλήθεια μπορούμε να ξεχωρίσουμε τι είναι όντως τα δάκρυα; Μια συνθήκη, όχι της μιζέριας, αλλά μια αίσθηση ευγνωμοσύνης, εσωτερική ευδαιμονία, που μας αναπαύει. Μια εσωτερική συγκίνηση, η μέθη της ψυχής. Και κάπου εκεί φυτρώνουν προβληματισμοί, όπως για παράδειγμα «ο πόνος» ! Ποιος ο ρόλος του; Αυτό είναι ένα προσωπικό ερώτημα του καθενός, που έχει διαφορετική έκταση ανάλογα με τη χρονική στιγμή και συνθήκη που το θέτουμε. Είναι απαραίτητο να ζούμε το χώρο και το χρόνο μας. Να γίνονται αυτοί αφορμές για αποκαλύψεις αναζήτησης και γεύσης. Υπάρχει μια οδός. Να απαντηθεί δια της ανθρώπινης λογικής, να ψηλαφίσουμε τα πράγματα. Ωστόσο, η λύση δεν είναι μια μαθηματική απάντηση. Θα πρέπει να βρεθεί ο τρόπος. Εξηγήσεις ορθολογικές συνήθως δεν μας αναπαύουν. Πολλοί άνθρωποι εκφράζουν απορίες για επίλυση προβλημάτων και ηθικολογούν.
Στύβω το μυαλό μου και την καρδιά μου- αλλά αυτό είναι κάτι δικό μου- όταν ο άλλος σου ζητήσει κάτι άλλο πέραν της ψευτο-αρετής σου, φανερώνεται η υπαρξιακή μας κρίση. Λυπούμαστε για τους άλλους, κρύβουμε όμως το ότι είμαστε ελλειμματικοί μέσα μας. Ο άνθρωπος ο ελλιπής ζει στο σκοτάδι του και προσπαθεί να το σκεπάσει.
Είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε να δυστυχούμε με ωραίο τρόπο …
ΥΓ: Παρά το πολύ κρύο δεν χρειάζεται να ντυνόμαστε χοντρά, ούτως ώστε να περνάνε με περισσότερη ευκολία τα συναισθήματα απευθείας στην καρδιά.
Για το τέλος σας αφιερώνω ένα τραγούδι αγαπημένο, του Μανώλη Ρασούλη, «Μη φοβάσαι»
Άιντε μη φοβάσαι που φοβάσαι φίλος με τον πόνο να’ σαι πάντα έχει η ζωή κάτι πιο βαθύ να πει και ο φόβος και ο πόνος είναι δυο σοφοί
«Τρυφερότητα, ευαισθησία, νάζι, πάθος κι ερωτισμός, ένταση, ζωντάνια κι αυθορμητισμός…» είναι μόλις μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν μια,αν μη τι άλλω έντονη προσωπικότητα με εκρηκτικό ταμπεραμέντο. Ο λόγος για τη Μαριάννα Ζάχου.
Τη συναντήσαμε στη Λάρισα στο γραφείο της, όπου μας παραχώρησε μια ειλικρινή και εγκάρδια συνέντευξη. Εντυπωσιακή, με μια γοητευτική παιδικότητα, διανύει αναμφίβολα μία από τις πιο δημιουργικές της περιόδους. Με αφορμή την ξεχωριστή της παρουσία σε μια σειρά εκδηλώσεων στο πλαίσιο των δράσεων του Δήμου Λαρισαίων ‘Η πόλη που μαθαίνει Ποίηση και Μουσική’, καθώς και σε επιλεγμένους χώρους της Θεσσαλονίκης, όπως η πρόσφατη εμφάνισή της στη σκηνή του FrenchKeys, η δημιουργική ομάδα του Thessdenthess, την προσέγγισε προκειμένου να τη γνωρίσουμε καλύτερα.
Γεννημένη το 1988 στη Λάρισα, ζει μεταξύ Λάρισας και Θεσσαλονίκης, δραστηριοποιούμενη παράλληλα, τόσο ως δικηγόρος, όσο κι ως μουσικός. Κοινός παρονομαστής και των δύο, η επαφή με τον άνθρωπο, άλλα και η δυνατότητά που της παρέχεται να τα ασκεί χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς… Η βελούδινη φωνή σε συνδυασμό με την σαγηνευτική της παρουσία αποτελούν τους βασικούς λόγους, για τους οποίους αξίζει να της παραχωρήσουμε εισιτήριο ελευθέρας στα μουσικά μας ταξίδια…
Photo: Fotis Natsioulis/Φώτης Νατσιούλης
Σε παρακολουθήσαμε πρόσφατα. Νομίζω πως μεταμορφώνεσαι κυριολεκτικά πάνω στη σκηνή! Πώς νιώθεις όταν βρίσκεσαι εκεί πάνω και πώς βιώνεις τη μουσική εμπειρία;
Η μουσική και η τέχνη εν γένει, είναι μια μορφή ενέργειας, που διαχέεται στο χώρο, μεταδίδεται από τον έναν στον άλλον κι ολοένα αλλάζει μορφές. Όντας στη σκηνή νιώθω πως υπάρχει μια αμφίδρομη σχέση επιρροής με το κοινό, μια ΔΙΑ- δράση, την οποία μάλιστα επιδιώκω. Μέσα από αυτή τη σχέση επικοινωνώ όλα τα συναισθήματα και τις διαστάσεις που ενυπάρχουν μέσα μου κι αντικατοπτρίζουν την προσωπικότητά μου. Σίγουρα σε κάθε φάση της ζωής μου κι ανάλογα με την περίσταση, διαμορφώνεται αντιστοίχως και το κάθε πρόγραμμα. Υπάρχουν ωστόσο βασικά δομικά υλικά, πάνω στα οποία πορεύομαι και συνιστούν σημεία αναφοράς μου. Τρυφερότητα κι ευαισθησία, αλλά και νάζι. Ερωτισμός και πάθος, ζωντάνια κι ένταση, κωμικότητα κι αυθορμητισμός, αλλά και βαθείς προβληματισμοί.
Μίλησε μας για αυτά τα υλικά. Ποιά είναι τα στοιχεία που συνθέτουν τη φάση στην οποια βρίσκεται η Μαριάννα στον παρόντα χρόνο;
Να σου πω ότι γενικά μ’ αρέσουν τα μελωδικά κι ευαίσθητα τραγούδια και τέτοια συνήθιζα να επιλέγω κατά κύριο λόγο. Επίσης έχω αδυναμία στο στίχο με μυρωδιές και χρώματα Ελλάδας. Σε αντίθεση ωστόσο με το παρελθόν θα έλεγα ότι έχω αρχίσει κι εξωτερικεύω πλέον, πολύ πιο έντονα την ενέργεια και τη ζωντάνια μου πάνω στη σκηνή. Αυτό διότι αναμφίβολα, όση περισσότερη τριβή έχει κανείς, τόσο περισσότερη εξοικείωση αποκτά με τη σκηνή και την έκθεση σε αυτή. Μπορώ να πω πως πλέον απολαμβάνω και βιώνω εξ ολοκλήρου κάθε παράσταση, σαν να πρόκειται για ένα καινούριο ταξίδι και πλέον φλερτάρω με την εναλλαγή των ρυθμών και τη θεατρικότητα! Το φετινό μου ταξίδι έχει τίτλο «Σαν πέσει η νύχτα». Η νύχτα πάντα με γοήτευε. Ίσως γιατί έβλεπα στους ίδιους ανθρώπους, να ξετυλίγονται άλλα χαρακτηριστικά μέσα στην ατμόσφαιρα της νύχτας. Πιο ελεύθερους,πιο ερωτικούς,πιο μυστηριώδεις ακόμη. Νομίζω πως η νύχτα έχει μια σαγηνευτική επιρροή πάνω μας κι ήθελα πολύ να παίξω μουσικά με όλες τις αισθήσεις που αγγίζει.
Photo: Fotis Natsioulis/Φώτης Νατσιούλης
Έχεις στη ζωή σου πρότυπα, εμπνευστές;
Μα φυσικά! Σε κάθε πτυχή της ζωής μου, θα βρεις την επίδραση κάποιου προτύπου. Είτε αυτό προέρχεται από το οικογενειακό, είτε το επαγγελματικό, το φιλικό περιβάλλον, είτε από ανθρώπους που παρακολουθούμε και θαυμάζουμε. Ο μεγάλος μου εσωτερικός εμπνευστής είναι ο Μάνος Χατζιδάκις και το έργο του,το οποίο με κινητοποίησε από την παιδική μου ηλικία και διαμόρφωσε την αισθητική μου στο μεγαλύτερο βαθμό. Κι όχι μόνο στη μουσική,γενικά στη ζωή μου.
Έπειτα, ο μαέστρος μου στη Χορωδία, ο δάσκαλος μου, ο Δημήτρης ο Καρβούνης, που του χρωστώ πολλά, καθώς με παρέλαβε μικρό παιδάκι και μου έμαθε μουσική. Πέρα από το ρεπερτόριο και τις πολύτιμες εμπειρίες που μου χάρισε,με δίδαξε πάνω απ ολα το σεβασμό με τον οποίο πρέπει να στέκομαι απέναντι στα τραγούδια και τους συνθέτες και να βλέπω τη μουσική μέσα από την αγάπη και την τρυφερότητα που την έβλεπαν τα μάτια του.
Από κει και πέρα δεν έκανα ποτέ τη σκέψη να μοιάσω σε καποιον τραγουδιστή.Είναι πολλοί όμως αυτοί που εκτιμώ,είτε για τη φωνή τους, είτε για το ήθος τους,είτε για τις ιδέες τους και τη σπουδαία πορεία τους. Μία από αυτούς είναι η Νένα Βενετσάνου,την οποία τυχαίνει να γνωρίζω και να ξεχωρίζω για όλους τους παραπάνω λόγους.
Πνεύμα ασύχαστο! Χορωδίες, μαθητικές παραστάσεις, χορός, ωδείο, συναυλίες κι από την άλλη η Νομική. Πώς επηρεάζει η συνύπαρξη αυτών των δύο στοιχείων τη ζωή σου; Ποιο είναι αυτό που τελικά επιλέγεις;
Σίγουρα η συμμετοχή σε όλα αυτές τις δραστηριότητες και ιδίως στη Χορωδία, υπήρξαν καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξή μου. Αρκετά συχνά σκέφτομαι πως θα ήμουν χωρίς τη νομική κι αν εν τέλει ήταν η προσήκουσα επιλογή για μένα. Πιστεύω πως διαμορφωνόμαστε μέσα από τα βιώματα μας. Η συγκεκριμένη σπουδή προφανέστατα, έχει διαμορφώσει αυτό που είμαι τώρα, είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου και της προσωπικότητας μου και νομίζω ότι αποτυπώνεται και στη μουσική αυτό. Μπορεί να σου φαίνεται αστείο αυτό που λέω… Δεν εννοώ ότι τραγουδάω σαν να αγορεύω προφανώς. Είναι απλώς ένα στοιχείο συνυφασμένο με τη γενικότερη αισθητική και τις επιλογές μου. Πάντως, σαν Μαριάννα, νομίζω ότι έτσι κι αλλιώς, έχω αντιφατικά στοιχεία! Είμαι μεν ιδιαίτερα συναισθηματική κι αυθόρμητη, παθιάζομαι κι αφήνομαι στην καρδιά μου να με οδηγήσει, αλλά πολύ συχνά θα με δεις αυστηρή κι ορθολογίστρια.
Ως προς την επιλογή που ρωτάς, νομίζω ότι όταν υπάρχει διάθεση, διαμορφώνουμε τις συνθήκες για να προσαρμόζουμε τις καταστάσεις στα μέτρα μας. Τελευταία, διανύω μία από τις πιο δημιουργικές μου περιόδους! Φυσικά, η μουσική είναι μια απέραντη θάλασσα, η οποία όμως δεν έχει πάντα νηνεμία και κρύβει πολλούς σκοπέλους. Ωστόσο, μέσα στην όλη φρενίτιδα και μιζέρια, νιώθω εντονότερη την ανάγκη, να εκφράζομαι μέσα από τη μουσική και να το μοιράζομαι αυτό. Νομίζω πως όλοι έχουμε ανάγκη από ρομαντισμό κι αυθεντική έκφραση!
Photo: Fotis Natsioulis/Φώτης Νατσιούλης
Από μελλοντικά σχέδια; όνειρα;
Εύχομαι να έχει πάντα η μουσική στη ζωή μου τη θέση που της αρμόζει,ούτως ώστε να μην ευτελίζεται και να μην φθίνει μέσα μου.
Από πιο κοντινά σχέδια, έχω προγραμματίσει μια εμφάνιση στην Αθήνα στις 9 Φλεβάρη , το «Σαν πέσει η Νύχτα » στο Άλικον κι εν συνεχεία στις 11 Φλεβάρη το ίδιο project στη Νάουσα. Έπονται εμφανίσεις και σε άλλες πόλεις και στη Θεσσαλονίκη φυσικά! Ελπίζω ο κόσμος να ανταποκριθεί θετικά στο κάλεσμα μου και να αγαπήσει το πρόγραμμα μου, όπως το κοινό της Θεσσαλονίκης.
Στις 13 Ιανουαρίου εγκαινιάστηκε το νέο Μέγαρο της Φιλαρμονικής στο Αμβούργο της Γερμανίας. Το νέο εμβληματικό κτίριο είναι το αποτέλεσμα μίας ιδιαίτερης μεθόδου σχεδιασμού. Συγκεκριμένα οι σχεδιαστές χρησιμοποίησαν τη μέθοδο του παραμετρικού σχεδιασμού. Στη μέθοδο αυτή χρησιμοποιούνται αλγόριθμοι για να σχηματιστούν αντικείμενα με μοναδικό σχήμα τα οποία συνδέονται μεταξύ τους αρμονικά με κάποιο μοτίβο. Συνολικά σχεδιάστηκαν 10.000 αρμονικά συνδυασμένα ακουστικά πάνελ τα οποία σχηματίζουν την αμφιθεατρική αίθουσα του Μεγάρου.
Το κόστος ξεπέρασε τα 850 εκατομμύρια ευρώ και διαθέτει 2.150 θέσεις από τις οποίες οι θεατές έχουν την ευακιρία να απολαμβάνουν τόσο τις παραστάσεις της φιλαρμονικής όσο και την μαγεία της αρχιτεκτονικής! Το κτίριο υπογράφουν οι σχεδιαστές Herzog και de Meuron οι οποίοι ξεκίνησαν το έργο πριν από 13 χρόνια. Το Μέγαρο φέρει την ονομασία «Elba Philarmonic Hall» καθώς βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Έλβα ή αλλιώς «Elbphiharomonic» καθώς συνδυάζει την αρμονία και τη ξεχωριστή του τοποθεσία δίπλα στον ποταμό Έλβα.
Εκτός από τη φαντασμαγορική αρχιτεκτονική, η αμφιθεατρική αίθουσα του Μεγάρου κατατάσσεται στις καλύτερες παγκοσμίως ως προς την ακουστική καθώς τα 10.000 πάνελ σχεδιάστηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε κάθε ένα από αυτά να δίνει ένα ιδιαίτερο σχήμα στον ήχο.
Thessdenthess.gr 