Thessdenthess.gr

Με την έλευση της οικονομικής κρίσης πολλοί επιχειρηματίες κλονίσθηκαν σημαντικά και οι ταμειακές ροές τους άλλαξαν άρδην. Σε αυτό το πλαίσιο οι προγραμματισμένες πληρωμές τόσο των προμηθευτών όσο και των υπαλλήλων τους μπήκαν σε μία τροχιά καθυστέρησης. Πολλοί εξ αυτών, έδειξαν κατανόηση και μπράβο τους καθώς μέσα από την εμπιστοσύνη που έχει χτιστεί οφείλουν να επιδείξουν σύνεση μέχρι να περάσει ο σκόπελος.

Ωστόσο, από την άλλη, υπάρχουν και εταιρίες που η οικονομική τους πορεία έχει ανοδική τροχιά. Πολλοί από τους επιχειρηματίες αυτών των εταιριών προσπάθησαν να ταυτιστούν με την οικονομική δυσκολία της εποχής και άρχισαν να συμπεριφέρονται στους υπαλλήλους και στους προμηθευτές ως πληγωμένοι από τη κρίση. Στη πραγματικότητα όμως οι επιχειρήσεις αυτές είναι απόλυτα υγιείς και οδεύουν την ανάπτυξη και την εδραίωση τους. Συνήθως τα θύματα αυτής της ακατανόητης υποκρισίας είναι οι υπάλληλοι.

Τα τελευταία χρόνια, παρατηρούνται αδικαιολόγητες καθυστερήσεις στις πληρωμές των μισθών τους, άλλοτε ημερών και άλλοτε μηνών. Αυτά τα θύματα μπορεί να είναι ακόμα και υπάλληλοι που έχουν δείξει τον ζήλο τους με την εργασία τους, που εργάζονται και πέραν του ωραρίου τους, που εργάζονται και τα σαββατοκύριακα γιατί έτσι έμαθαν να κάνουν. Ο αριθμός τους μεγάλος αλλά η αντίδραση στο φαινόμενο κοινή. Οι περισσότεροι υπομένουν και ελπίζουν στον εξορθολογισμό της λογιστικής πληρωμής τους ενώ μία μικρή μερίδα εγκαταλείπει τον εξευτελισμό αναζητώντας είτε μία νέα εργασία είτε προσφεύγοντας στη λύση της μετανάστευσης.

Με την υιοθέτηση της πρακτικής της καθυστέρησης των πληρωμών χτίζεται το όνομα του «μπαταχτσή επιχειρηματία». Γίνονται μπαταχτσήδες επειδή δεν επιθυμούν την ανταμοιβή. Το ευτύχημα είναι ότι ζούμε σε μία μικρή χώρα και τα νέα κυκλοφορούν. Δεν αργεί ο κλάδος να τους αναδείξει ως αναξιόπιστους, ευκαιριακούς και πρόχειρους. Τα έμπειρα στελέχη δεν επιθυμούν να συνεργαστούν μαζί τους και αναγκάζονται να απασχολούν «β’ κατηγορίας» επαγγελματίες με αποτέλεσμα να μειώνεται η ανταγωνιστικότητα τους. Στο τέλος, γίνονται και οι ίδιοι επιχειρηματίες β’ κατηγορίας.

Το παραπάνω φαινόμενο αποτελεί μέρος της κρίσης των αξιών που βιώνει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Ελπίζοντας στην εξυγίανση του επιχειρηματικού θεσμού, οι αξίες που διέπουν αυτό το έθνος θα αναδειχθούν και οι εξειδικευμένοι άνθρωποι που έφυγαν θα επιστρέψουν για να ξαναχτίσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής επιχειρηματικότητας.

Από τη Στράντζου Νάντια, Δασκάλα

Ανήκεις στη γενιά των 20 και κάτι με 30 και κάτι… Μόλις ολοκλήρωσες τις «βασικές» σπουδές σου και αιτείσαι για τις μεταπτυχιακές ή μόλις ολοκλήρωσες τις μεταπτυχιακές σπουδές σου και αιτείσαι για μια ακόμη σχολή, για έναν ακόμη μεταπτυχιακό τίτλο, για ένα διδακτορικό, για ένα δεύτερο διδακτορικό… Ένας μετ’ εμποδίων δρόμος δίχως τέλος αυτός της ακαδημαϊκής μόρφωσης, κι όμως, τον βαδίζει ακριβώς η επόμενη γενιά από εκείνη των γονιών μας, για τους οποίους οι σπουδές ήταν επίτευγμα και άμεσα συνυφασμένες με την εύρεση εργασίας…

Ενώ τη χαρά της απόκτησης ενός πτυχίου διαδέχεται το άγχος του τι θα πρέπει να κάνεις – και να σπουδάσεις- μετά, τρέχεις παράλληλα στον απέλπιδο στίβο της εύρεσης εργασίας, όπου τα ακαδημαϊκά σου προσόντα ζυγίζονται στην ίδια ζυγαριά με άλλων, ταχύτατων και ανήσυχων συλλεκτών προσόντων, για να καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι δεν είναι αρκετά… Γυρίζεις στο σπίτι σου, κλείνεσαι στον υπολογιστή σου και ψάχνεις, με ακόμη μεγαλύτερη θέρμη, για τις επόμενες σπουδές… Καταθέτεις αιτήσεις… Βγαίνεις για καφέ με τους φίλους σου, συζητάς για έρευνα, στοιχεία στατιστικής, αντιπροσωπευτικότητα του δείγματος μιας μελέτης, υποτροφίες, σκέφτεσαι ότι πρέπει να κινηθείς γρήγορα για το επόμενο βήμα, δεν έχεις χρόνο να αποφασίσεις, έχεις πονοκέφαλο (συχνότατο) και για ακόμη μια φορά δεν θα προλάβεις ανοιχτό το φαρμακείο…

Και όλα αυτά τη στιγμή που οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες στη χώρα υποδεικνύουν την αναγκαιότητα μιας αλλαγής, που δε λέει να έρθει… Φτάσαμε στο σημείο όπου απαιτείται εξειδίκευση… Στη συνειδητοποίηση του ότι η γενική γνώση, για την οποία τόσο έχουμε πασχίσει πάνω από τα βιβλία και τους υπολογιστές μας, δεν έχει τέλος και δεν είναι ποτέ αρκετή…

Παρασυρμένοι ωστόσο στον κυκεώνα του ακαδημαϊκού πλουραλισμού, επιτύχαμε να αποτελέσουμε μια πραγματικά μορφωμένη γενιά, που διακρίνεται σε διεθνές επίπεδο για το γνωστικό της υπόβαθρο… Και αυτό είναι σπουδαίο, κι ας έχει βαρύ τίμημα … Είμαστε ό,τι μαθαίνουμε! Μάθαμε να μαθαίνουμε, και είναι βέβαιο πως το καράβι της γνώσης κάπου θα μας ταξιδέψει… Ακόμα και αν δεν μπορούμε να διακρίνουμε το λιμάνι!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΑΜΗΣ

Σ Υ Μ Π Ο Σ ΙΟ Ν

Μια μουσική παράσταση για τον Οίνο και τον Έρωτα, το νέο έργο του συνθέτη Δημήτρη Μαραμή, που παρουσιάζει την Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016 στην αίθουσα «Αιμίλιος Ριάδης» (Μ2) του Μέγαρου Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Το Συμπόσιον είναι ένα έργο με μελοποιημένα ποιήματα και κείμενα από τον Όμηρο μέχρι τον Καβάφη και τον Ρίτσο, με θέμα το κρασί και τον έρωτα. Το έργο αναδεικνύει την πολιτισμική και συμβολική αξία του κρασιού και του έρωτα στην αδιάκοπη πορεία της ελληνικής γλώσσας, στο μάκρος είκοσι πέντε αιώνων.

Ο συνθέτης αντλεί το υλικό του από την εξαιρετική ποιητική τριλογία Ο Οίνος στην Ποίηση που εκδόθηκε για λογαριασμό του Ιδρύματος «Φανή Μπουτάρη» το 1995:

[…] στα Συμπόσια, στο κρασί και στη συντροφικότητα οι άνθρωποι αναζητούσαν την ευφορία και την ευθυμία… στους οινότευκτους στίχους, ο λυροπαίγνων, οιστρομανής και διθυραμβογενής Διόνυσος είχε εξέχουσα θέση, αφού η αρχική έμπνευση ερχόταν θεόθεν […]

Ερμηνεύουν ο καταξιωμένος ερμηνευτής Δώρος Δημοσθένους και η ταλαντούχα τραγουδίστρια Μέλα Γεροφώτη ενώ συμμετέχουν ο βιολονίστας Κωνσταντίνος Παυλάκος και ο συνθέτης στο πιάνο. Στην αφήγηση ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Τζούμας.

Info
Παρασκευή 18 Μαρτίου 2016, 21:00 (ΑΙΘΟΥΣΑ ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΡΙΑΔΗΣ Μ2)

Δώρος Δημοσθένους: Τραγούδι

Μέλα Γεροφώτη: Τραγούδι

Κωνσταντίνος Παυλάκος: Βιολί

Δημήτρης Μαραμής: Πιάνο

Κωνσταντίνος Τζούμας: Αφήγηση


Προπώληση: Στα εκδοτήρια του Μεγάρου Μουσικής, στο εκδοτήριο της Πλατείας Αριστοτέλους, στο 2310 895938-9 και στο www.tch.gr
ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΜΕΓΑΡΟΥ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ & ΠΑΡΑΛΙΑ, Τ.Κ. 54646 ΤΗΛ. 2310895800, FAX. 2310895954 www.tch.gr E-mail: info@tch.gr

Άνοιξε το τριώδιο, σφάξαμε τα γουρουνάκια μας για να τα ψήσουμε την Τσικνοπέμπτη και κάποιος στο σπίτι αγόρασε γαλακτομπούρεκο ή ακόμα καλύτερα μπορεί να το έφτιαξε. Θα βάλουμε ότι πιο άσχετο ρούχο έχουμε και θα βαφτούμε όσο πιο περίεργα μπορούμε. Ακόμα καλύτερα μπορούμε να φορέσουμε μάσκες ή περούκες. Η μουσική είναι τέρμα και το ξεβίδωμα σε μαγαζιά και δρόμους must. Ωχ, το ακούτε κι εσείς αυτό που ακούω; Ψίθυρος είναι; Δεν μπορώ να καταλάβω καλά. Η μουσική είναι δυνατά. Ας χαμηλώσει κάποιος, δεν ακούω τι θέλει να μου πει η φωνή. Φωνές πολλές, άγριες. Ακούω την χροιά της φωνή τους. Είναι αγανακτισμένη φωνάζουν. Κάποιον δεν θέλουν. Κάποιους δεν θέλουν. Δεν μπορώ να προσδιορίσω την εθνικότητα αυτών των φωνών. Είναι Γάλλοι; Έλληνες; Γερμανοί; Μάλλον είναι πολλοί. Είναι Ευρωπαίοι που φωνάζουν και δεν θέλουν κάποιον. Μπορεί να σταματήσει αυτή η μουσική; Ακούω νομίζω αυτόν τον κάποιον να μιλάει.

«Το όνομα μου είναι πρόσφυγας. Το επίθετο μου κατατρεγμένος. Με ξερίζωσαν από τον τόπο μου. Άγρια με τράβηξαν δίχως να προλάβω να αντιδράσω. Πώς να προλάβω να αντιδράσω; Το μαχαίρι το φοβόμουν.. το ένιωθα να παγώνει τον λαιμό μου έτοιμο να τον κόψει κι έτρεχα. Πια δεν είχα σπίτι, δεν είχα πατρίδα. Περπάτησα. Η μαντίλα μου δεν ήταν πια στο κεφάλι αλλά στο χέρι μου, γεμισμένη με όνειρα και αναμνήσεις. Ένα χεράκι κρατούσε το άλλο μου χέρι. Δεν ήξερα εάν ήταν δικό μου παιδί. Τα παιδιά ανήκουν σε όλους και δεν ανήκουν σε κανέναν… τα παιδιά ανήκουν στους εαυτούς τους. Κι έφτασα σε θάλασσα μαύρη, φουρτουνιασμένη και σταμάτησα. Φοβήθηκα το μαχαίρι. Και μπήκα σε βάρκα ξύλινη, μικρή. Και το μικρό χεράκι όλο κι έσφιγγε την χούφτα μου και ξαφνικά σταμάτησε. Χάθηκε στην φουρτουνιασμένη θάλασσα. Δεν ήξερα εάν ήταν δικό μου παιδί. Τα παιδιά ανήκουν σε όλους και δεν ανήκουν σε κανέναν… τα παιδιά ανήκουν στους εαυτούς τους. Αυτό το παιδί δεν υπήρχε πια, δεν άνηκε πουθενά. Το μαχαίρι συνέχισε να με ακολουθεί. Το όνομα μου είναι πρόσφυγας, το επίθετο μου κατατρεγμένος.»

Θεε μου τι λεει; Δυναμώστε την μουσική. Δεν θέλω να ακούσω κουβέντα από αυτόν. Δυναμώστε την σας λέω. Το ποτό μου τελειώνει, θα παραγγείλω δεύτερο. Να πεταχτώ και στο περίπτερο να αγοράσω τσιγάρα. Καλό μας Καρναβάλι.

Αναστασία Θανασούλα, Γεωπόνος- Παραμυθατζού

Παρόλο που η εργασία μου αφορά στην ναυτιλία, τα διυλιστήρια πετρελαίου, τη διανομή πετρελαιοειδών και των ανεφοδιασμό των πλοίων η έμπνευση και η θέληση μου εστιάζει στον προβληματισμό στο πεδίο της εμπιστοσύνης. Πρόκειται για μια αξία η οποία έχει τεράστια δύναμη ωστόσο εκλείπει πολύ. Όλοι μας έχουμε ανάγκη να εμπιστευτούμε, να μοιραστούμε, να στηριχτούμε. Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν την εμπιστοσύνη.

Υπάρχει άραγε; Και αν ναι πόσο διαρκεί;

Τα παραπάνω ερωτήματα είναι πολύ δύσκολο να απαντηθούν. Διότι στην περίπτωση θετικής απάντησης τα αντίθετα επιχειρήματα που αριθμούνται είναι πολλά.

Η έλλειψη της εμπιστοσύνης δημιουργεί ένα «κράτημα» στις σχέσεις, όλων των ειδών. Ωστόσο είναι πιο ασφαλές να μην υπάρχει «τυφλή» εμπιστοσύνη διότι καμιά φορά δεν βλέπουμε γενικότερα μπροστά μας με αποτέλεσμα να απογοητευόμαστε. Επιπλέον, η εκάστοτε απογοήτευση δημιουργεί ένα πολύ ισχυρό κλείδωμα, το οποίο για να διαλυθεί απαιτεί πολύ κόπο και πολλές θυσίες.

«Η εμπιστοσύνη με σύνεση, αξιολογεί την πιθανότητα προδοσίας, αναγνωρίζοντας ότι είμαστε όλοι ευάλωτα πλάσματα που μπορεί να προδώσουν σε κάποιες πιο αδύναμες στιγμές. Ρεαλιστικά, είναι πιθανό ότι οποιοσδήποτε από εμάς θα μπορούσε να προδώσει κάποιον που αγαπάει. Η τυφλή εμπιστοσύνη αρνείται αυτή την σκοτεινή πτυχή της ανθρώπινης φύσης». Η Εύη Βασιλείου παραθέτει κάτι πολύ ωραίο “η επικοινωνία είναι το κλειδί στα πάντα. Αν δεν ακούσω τι έχει να μου πει ο άλλος, θα υποθέσω πως ξέρω τι μου λέει και δεν θα απαντήσω ποτέ στο ερώτημά του. Οπότε, αν έχω χάσει την εμπιστοσύνη του συντρόφου μου, η μόνη λύση είναι η επικοινωνία. Όχι τι θέλω να ακούσω, αλλά τι πραγματικά μου λέει ο άλλος”.

Έλενα Βαρδινογιάννη, Οικονομολόγος

Από τη Στράντζου Νάντια, Δασκάλα

Μια πολύ καλή σκέψη για να μπορέσει κανείς να κρίνει και να αξιολογήσει όσα συμβαίνουν γύρω του είναι η αποστασιοποίηση. Χωρίς να πάρει θέση, διώχνοντας τους προσωπικούς συναισθηματισμούς, βλέπει καθαρότερα.

Παρατηρώ όσα συμβαίνουν «από την κλειδαρότρυπα», μέσω δηλαδή του διαδικτύου, τόσο όσο ο χρόνος μου επιτρέπει. Σίγουρα δε γνωρίζω λεπτομέρειες. Σίγουρα δεν είμαι απόλυτα κατατοπισμένη. Κάνω όμως μια γενική διαπίστωση: ο κόσμος έχει μεγάλη ανάγκη να νιώσει. Να εκφράσει συναισθήματα. Ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη έχει να ταυτισθεί, να αισθάνεται ότι υπάγεται σε ένα σύνολο ατόμων που βρίσκονται στην ίδια συναισθηματική κατάσταση. Και ταυτίζεται ευκολότερα και με πολύ μεγαλύτερη ένταση με οτιδήποτε εμπεριέχει συναίσθημα αρνητικά φορτισμένο, θυμό, αδικία, πόνο, λύπη, απώλεια, πένθος….

Αποτελεί κοινό τόπο το γεγονός ότι η χαρά και η θετική ενέργεια είναι μεταδοτικότερες από τον αρνητισμό… Το έχουμε σίγουρα όλοι βιώσει, όταν σε μια κακή μας στιγμή ή μέρα συναντήσαμε ένα αγαπημένο, θετικό και χαμογελαστό πρόσωπο. Ήμασταν εμείς, και όχι εκείνο, που αλλάξαμε διάθεση και σχηματίστηκε δειλά ένα, στραβοχυμένο έστω, χαμόγελο στα πρόσωπά μας! Έπειτα, συζητήσαμε μαζί του όσα μας στενοχώρησαν… Σχεδόν αυτόματα, μίκρυναν, έγιναν πιο ανώδυνα… Τα κοροϊδέψαμε κι έγιναν αστεία! Είναι όμως σπάνιο, δυσεύρετο, το να γίνει «διακίνηση» θετικού συναισθήματος, όσο μεγάλη ανάγκη κι αν το έχουμε, όταν στον άνθρωπο υπερισχύει η τάση του να θλίβεται.

Ας το δούμε πρακτικότερα: χρειάζεται κάτι τόσο μεγάλο, όσο για παράδειγμα μια προαγωγή στη δουλειά μας ή μια διάκριση, για να δηλώσουμε χαρούμενοι, και κάτι τόσο μικρό όσο το να ξυπνήσουμε μια βροχερή μέρα, για να πούμε «δεν είμαι καλά σήμερα, είμαι πεσμένος»… Μοιράζομαι μια φράση που κάπου διάβασα τελευταία: «Η ευτυχία είναι κάτι που πρέπει να φροντίζεις».

Δεν υπάρχει βέβαια συνταγή, μα αντιλαμβάνομαι ως εξής αυτή τη φροντίδα: ας ξυπνήσουμε με χαμόγελο (ακόμα και αν η μέρα είναι βροχερή) και τη διάθεση να το μοιράσουμε γύρω μας. Ας πούμε δυνατά «Καλημέρα», και ας πιστέψουμε ότι πράγματι, η μέρα αυτή που αρχίζει θα είναι καλή. Ας περιποιηθούμε λίγο περισσότερο τους εαυτούς μας, για να μπορέσουμε να περιποιηθούμε καλύτερα και τους άλλους… Ας βρούμε τρόπους έκφρασης, που από καιρό η αναζήτησή τους βασανίζει τη σκέψη μας: ένα άθλημα, μια δραστηριότητα, μια τέχνη, ό, τι μας κάνει να νιώθουμε όμορφα! Ας πούμε ειλικρινά τι σκεφτόμαστε και τι νιώθουμε, τίποτα δε μένει για πάντα κρυφό και η αλήθεια είναι άκρως λυτρωτική… Ας χαμογελάσουμε, ας γελάσουμε δυνατά, ας μη δώσουμε σήμερα σημασία στη γνώμη του κόσμου!

Τέλος, ας κρατήσουμε δίπλα μας θετικούς ανθρώπους. Αυτούς που έχουν τη δυσεύρετη ικανότητα να διασπείρουν τη χαρά. Ας γίνουμε κι εμείς, αν μπορούμε και αντέχουμε, σαν αυτούς! Έχουμε ανάγκη, σαν κοινωνία που αλληλεπιδρά αναπόφευκτα, να είναι αυτό το αλισβερίσι όσο γίνεται πιο θετικό… Ας διαλέξουμε τον δύσκολο δρόμο. Γιατί η θλίψη απαιτεί παράδοση, ενώ η χαρά μεγάλη δύναμη ψυχής και συνεχή προσπάθεια διατήρησης…!

«Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.» ( Ν. Καζαντζάκης)

Η αφετηρία δεν έχει και πολλή σημασία. Ο τερματισμός επίσης. Και τα δυο ορίζουν ένα μεσοδιάστημα, και τα δυο είναι απλές σημαδούρες που εφιστούν τη προσοχή σου, ένα κάλεσμα μέσα σου, στο χαοτικό σου γίγνεσθαι. Κάθε μεσοδιάστημα αντιπροσωπεύει ένα στόχο, μια συνειδητή προσπάθεια, την αποδοχή του τώρα και την κατασκευή του αύριο. Άλλο μπορεί να έχει ως στόχο τη κερδοφορία, άλλο την εκπαιδευτική κατάρτιση, άλλο την απώλεια βάρους , άλλο τη βελτίωση της υγείας και κάποιο άλλο την προσαρμογή μετά την απώλεια. Όλα όμως χρειάζονται λίγο από τη ψυχή σου, λίγη αυτοθυσία και λίγη διαίσθηση. Πολύ υπομονή, αρκετή επιμονή και απόλυτη αφοσίωση. Ίσως εκεί να κρύβεται η επιτυχία-στην αφοσίωση.

Μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε μέσα σε μεσοδιαστήματα. Κάθε εμπειρία και ένας αναπρογραμματισμός, μια αναθεώρηση, ένας ανασχεδιασμός. Είτε θεωρείς τον εαυτό σου ‘’του προγράμματος’’ είτε όχι, σου συμβαίνει, σου έχει συμβεί και θα συνεχίσει χωρίς να σε ρωτάει. Ένα χρόνο ακριβώς πριν, με αφορμή την απώλεια ενός προσώπου, μπήκα και εγώ σε ένα νέο μεσοδιάστημα χωρίς να ερωτηθώ, έτσι ξαφνικά, κλασσικά.. Ο τίτλος που πλέον αναγνωρίζω ότι θα του ταίριαζε είναι ‘’η απώλεια ως μέσο αποδοχής και υπέρβασης’’. Η αλλαγή που επέφερε ήταν βιολογικές αλλαγές όπως αλλαγή ωρών ύπνου και διατροφής , ψυχολογικές αντιδράσεις όπως κατατονία, έλλειψη διάθεσης, αποπροσανατολισμό, απελπισία, φόβο. Αλλά ναι, ξέρω.. Δεν έχει τόση σημασία να περιγράψω το προσωπικό μου βίωμα, όσο το ποια ήταν η κατάληξη. Την έβγαλα καθαρή και τώρα είμαι ακόμα πιο δυνατή.

Το πλέον παρελθοντικό, μεσοδιάστημα μου διήρκησε οχτώ μήνες. Κατά τη διάρκεια αυτού, έπεφτα και σηκωνόμουν, απελπιζόμουν και ήλπιζα, νόμιζα ότι τερμάτιζα αλλά είχα λίγο ακόμα, τρελαινόμουν και προσευχόμουν, φοβόμουν, μισούσα και αγαπούσα. Μέσα σε οριακές καταστάσεις και συναισθήματα, γίνονται οι μεγαλύτερες υπερβάσεις, είναι η ευκαιρία σου να εξελιχθείς. Είναι αυτός ο μηχανισμός επιβίωσης που έχουμε αναπτύξει εκατομμύρια χρόνια ύπαρξης πάνω σε αυτό το πλανήτη, που, βλέπεις, δεν σε παρατάει εύκολα. Αλλά είναι και κάτι άλλο.. πιο λεπτοφυές, κάτι που πρέπει να ησυχάσει ο νους για να το ακούσεις. Πολλοί το αποκαλούν εσωτερική φωνή, άλλοι διαίσθηση, άλλοι φωνή της σιγής.. Για μένα ήταν κάτι που μου έλεγε ‘μη τα παρατάς’, ‘θα τελειώσει’, ‘μπορείς λίγο ακόμα’, ‘αποδέξου το τώρα σου και αφοσιώσου’.

Και που θέλω να καταλήξω… Μην υποτιμάμε κανένα μεσοδιάστημα, μέσα στο φωτεινό διάστημα που καλείται Ζωή. Όλα είναι αυτά που πρέπει να είναι. Και το ‘πρέπει’ αυτό δεν είναι ανθρώπινος νόμος, δεν είναι διαταγή κανενός δικτάτορα, δεν είναι κήρυγμα. Είναι το καθήκον που πρέπει να εκπληρώσεις για να φύγεις λίγο καλύτερος από αυτό που ήσουν όταν ήρθες. Χαλεπά τα καλά.

Μαρία Τάτσιου, Οικονομολόγος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Ο κυρ Ορέστης μεγάλωσε στη περίοδο της κατοχής σε ορφανοτροφείο. Το στήριγμα του ήταν ο αδερφός του ο Χρήστος. Ήταν ένας από τους χιλιάδες αγράμματους εκείνης της εποχής. Μία μέρα, σε ηλικία 15 χρονών πήρε την απόφαση να μάθει γράμματα. Του είχαν πει πως θα πρέπει να δώσει τις εξετάσεις της 4^ης γυμνασίου για να μπορέσει να παρακολουθήσει κανονικά τα μαθήματα της πέμπτης. Έτσι, ξεκίνησε να διαβάζει, αλλά τα λάθη που έκανε ήταν τόσο πολλά που μέχρι και ο αδερφός του, ο οποίος δεν είχε πάει σχολείο, του έλεγε πως όλα του τα γραπτά έχουν ορθογραφικά λάθη. «Δύσκολη γλώσσα η Ελληνική» είπε. Το πείσμα του ωστόσο ήταν μεγάλο και κατάφερε να τελειώσει το σχολείο.

Αφού τελείωσε το σχολείο και ενηλικιώθηκε έφυγε με τον Χρήστο από το ορφανοτροφείο και γύρεψε δουλειά για να επιβιώσει. Στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο ελληνική οικονομία δεν υπήρχαν δουλειές. Έτσι, πήρε την απόφαση να πάει στην Ιταλία για να βρει τη τύχη του. Συνοδοιπόρος στο ταξίδι του, όπως και σε κάθε άλλο, ήταν ο αδερφός του. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα βρήκαν και οι δύο δουλειά αλλά τα έσοδα τους ήταν λίγα.

Ο κυρ Ορέστης είχε μεγάλες προσδοκίες, ήθελε να γίνει κάποιος σημαντικός. Ήθελε να ζήσει τη ζωή του έντονα. Έτσι αποφάσισε να μάθει την Ιταλική γλώσσα για να μπορέσει να σπουδάσει. Δεν του πήρε πολύ καιρό για να τα καταφέρει και το μόνο που έμενε ήταν να επιλέξει το επάγγελμα που θα ήθελε να κάνει.

Ο κυρ Ορέστης αγαπούσε τα ζώα και με αυτό το κριτήριο αποφάσισε να σπουδάσει κτηνιατρική. Παράλληλα με τις σπουδές του εργαζόταν για να μπορέσει να επιβιώσει. Το ξένο περιβάλλον, η φτώχεια και το δύσκολο ωράριο του δεν τον πτόησαν. Τελείωσε τη σχολή της κτηνιατρικής του Τορίνο στον προβλεπόμενο χρόνο.

Ένα πρωί πήρε την απόφαση να φύγει από την Ιταλία και να μεταναστεύσει στην Γερμανία όπου ήλπιζε να βρει εργασία ως κτηνίατρος.

Ο αέρας της Γερμανίας του θύμιζε τα εγκλήματα των ναζί. Η δύσκολη γλώσσα ήταν για τον ίδιο εμπόδιο. Δεν άργησε να πάρει την απόφαση και να αφήσει την Γερμανία για την χώρα που τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα× την Αμερική.

Στο ταξίδι προς την Αμερική διάβαζε για να μάθει Αγγλικά. Του είχε αρέσει πολύ η γλώσσα γιατί του φαινόταν εύκολη, πιο εύκολη και από τα Ελληνικά που ήταν η μητρική του γλώσσα.

Στην Αμερική βρήκε δουλειά σε μία κτηνιατρική κλινική. Στη δεκαετία του 70’ πήρε την απόφαση του να δημιουργήσει τη δική του κτηνιατρική κλινική. Για να πετύχει το σκοπό του, ξεκίνησε να εργάζεται και σε δεύτερη κλινική. Δούλευε από τα χαράματα μέχρι τη νύχτα.

Το εξαντλητικό του ωράριο τον ώθησε στο να αφήσει και τις δύο κλινικές και να δημιουργήσει χώρο στην οικία για να δέχεται εκεί τους πελάτες του. Εκείνη τη περίοδο γνώρισε τη γυναίκα που ερωτεύτηκε παράφορα. Όπως λέει ο ίδιος, “ήταν ένας άγγελος”. Καρπός του έρωτα τους ήταν ένα αγοράκι.

Στις αρχές της δεκαετίας του 80’ πέτυχε το όνειρο του. Άνοιξε τη δική του κτηνιατρική κλινική. Ήταν ένας καλός κτηνίατρος και οι επικοινωνιακές του δεξιότητες τον βοήθησαν να εδραιωθεί. Για χρόνια εργαζόταν ακατάπαυστα. Δεν ήξερε αν δούλευε τόσες ώρες από συνήθεια ή επειδή δεν ήθελε να αφήσει ούτε λεπτό τη κλινική που κόπιασε τόσο πολύ για να τη φτιάξει.

Ανήσυχο πνεύμα ο κυρ Ορέστης. Κάθε μέρα που περνούσε πάλευε να τη ζήσει έντονα. Ήθελε να τα κάνει όλα με ξεχωριστό τρόπο. Όταν αποφάσισε να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα για να ανοίξει μία κτηνιατρική κλινική στην Αθήνα, αγόρασε ένα αεροπλάνο Cessna. Καθώς το αεροπλάνο ήταν μονοκινητήριο αναγκάστηκε να πετάξει προς την βόρεια Αμερική. Έκανε στάση Γροιλανδία για ανεφοδιασμό, στη συνέχεια στη Σκωτία, στη Γαλλία, στην Ιταλία και τέλος στην Ελλάδα.

Έχοντας τις γνώσεις και τα χρήματα ίδρυσε στην Αθήνα τη κτηνιατρική κλινική που ονειρευόταν. Εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στην Αθήνα αφού πούλησε την επιχείρηση του στην Αμερική.

Σε εκείνο το σημείο, ο κυρ Ορέστης σηκώθηκε να βάλει ξύλα στη σόμπα. Σκέφτηκα, ο άνθρωπος ήταν στο ορφανοτροφείο, πήγε στην Ιταλία, έγινε κτηνίατρος, έφυγε στην Γερμανία, στη συνέχεια στην Αμερική, εκεί δούλεψε, άνοιξε δική του κλινική, γύρισε στην Ελλάδα με αεροπλάνο και αυτή τη στιγμή πίνει τον καφέ του μαζί μου. Το σπίτι του (απλό και ελληνικό) αλλά πριν μπεις μέσα στο σπίτι, θα περάσεις από τον αεροδιάδρομο που έχει «παρκαρισμένο» το αεροπλάνο του.

Όπως μου συμβούλεψε ο κυρ Ορέστη, «βάλε ένα στόχο και δώσε τη ψυχή σου για να τον πετύχεις. Δεν υπάρχει χρόνος για να τον σπαταλάς περιμένοντας».Η ζωή τελικά, θέλει πάθος, θέλει τόλμη και δυνατή καρδιά. Καμία κακουχία δεν μπορεί να μας απομακρύνει από το όνειρο μας.

* Τα ονόματα είναι αλλαγμένα για τις ανάγκες του άρθρου.

Γιάννης Παπαδόπουλος

«..με το που αλλάζει ο καιρός, κάτι με πιάνει! Σαν μελαγχολία να το πω! σαν κατάθλιψη.. δεν ξέρω! Π.χ. τώρα πλησιάζουν τα Χριστούγεννα! Όλα γιορτινά, δρόμοι στολισμένοι, φώτα, μουσική.. και όμως εγώ νιώθω ότι θέλω να κλειστώ στο σπίτι και να μην ξαναβγώ! Βέβαια.. τώρα που το σκέφτομαι αυτό συμβαίνει κάθε φορά που αλλάζει ο καιρός! Είναι κάτι που πρέπει να ανησυχήσω;»

Το καταθλιπτικό συναίσθημα που παρουσιάζεται στο κείμενο, φαίνεται να είναι πιο έντονο στη μετάβαση από το καλοκαίρι στο χειμώνα και αρκετές φορές κλιμακώνεται μέχρι την περίοδο των Χριστουγέννων. Ειδικά εκείνες τις μέρες σε πολλούς ανθρώπους υπάρχει μια αυξημένη πίεση από την ανάγκη για «υποχρεωτικό» καταναλωτισμό και κοινωνικές επαφές. Αλλά και μια «υποχρεωτική» χαρά για ευτυχισμένες στιγμές εν αναμονή των Χριστουγέννων και της αλλαγής του χρόνου, που πρέπει να βιώσουν γιατί «όλοι την βιώνουν, αρά έτσι πρέπει να νιώθω και εγώ!». Αυτά τα «πρέπει» είναι που έρχονται να επιβαρύνουν ψυχολογικά και συναισθηματικά τους ανθρώπους εκείνες τις μέρες. Ξεχνάμε όμως πως ο καθένας έχει διαφορετικά βιώματα, αναμνήσεις, απώλειες, οικογενειακές συνήθειες και να θέλει να βιώσει το Χριστουγεννιάτικο κλίμα με τον δικό του τρόπο και όχι με το «υποχρεωτικό» καταναλωτικό πρότυπο και τρόπο ζωής που επιβάλλεται.

Πέραν όμως αυτών που προαναφέρθηκαν , δεν πρέπει να μας διαφεύγει μια σημαντική λεπτομέρεια: το μέγεθος και το χρονικό διάστημα ύπαρξης του καταθλιπτικού συναισθήματος. Η έντονη μελαγχολική διάθεση, οι πολλές ώρες ύπνου σε συνδυασμό με την υπερβολική λήψη φαγητού, η απώλεια ενδιαφέροντος για καθημερινές ασχολίες, η έλλειψη συγκέντρωσης αλλά και η σωματική και ψυχική κόπωση είναι μερικά μόνο από τα συμπτώματα που μας μαρτυρούν την λεγόμενη Εποχιακή Συναισθηματική Διαταραχή (Seasonal Affective Disorder). Η ΕΣΔ εμφανίζεται συνήθως κατά τα τέλη του φθινωπόρου ή τις αρχές του χειμώνα και υποχωρεί κατά τις ηλιόλουστες μέρες της άνοιξης και του καλοκαιριού. Βέβαια υπάρχουν και οι περιπτώσεις (ελάχιστες βέβαια) να εμφανιστούν συμπτώματα την άνοιξη και το καλοκαίρι. Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα συμπτώματα μπορεί να ξεκινήσουν με μια ήπια μορφή και να επιδεινωθούν όπως προχωράει ο καιρός. Στην ουσία η ΕΣΔ είναι μια υποκατηγορία της μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής (ανήκει στις διαταραχές διάθεσης) η οποία εμφανίζεται και φεύγει με βάση τις εποχές. Ενδεχομένως η εμφάνισή της να οφείλεται στα επίπεδα σεροτονίνης (νευροδιαβιβαστής, υπεύθυνος για την διάθεση), τα επίπεδα μελατονίνης (επηρεάζει τις συνήθειες ύπνου και διάθεσης) αλλά και τη μειωμένη εμφάνιση ηλιακού φωτός. Φυσικά, σημαντικό ρόλο παίζει η κληρονομικότητα, η ηλικία (το φαινόμενο είναι πιο έντονο στις μεγαλύτερες ηλικίες), το φύλο (οι γυναίκες είναι πιο επιρρεπείς) αλλά και η γεωγραφική θέση που ζει το άτομο (πιο έντονα φαινόμενα παρατηρούνται σε περιοχές που είναι κοντά στον βόρειο και νότιο πόλο όπου υπάρχουν μεγάλα διαστήματα απουσίας φωτός ή μη). Για τα άτομα που παρουσιάζουν ΕΣΔ προτείνεται φωτοθεραπεία, φαρμακευτική αγωγή, ψυχοθεραπεία αλλά και εναλλακτικές μορφές θεραπείας όπως η γιόγκα και το μασαζ.

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να προφυλλάσουμε τον εαυτό μας από τα “πρέπει” και τις καταναγκαστικές συνήθειες που μας “επιβάλλουν” και μας επιβαρύνουν συναισθηματικά. Ας περνάμε όσο γίνεται πιο δημιουργικά και ξέγνοιαστα τις ελεύθερες ώρες μας, με άτομα που μας κάνουν να χαμογελάμε.. γιατί το έχουμε ανάγκη!

Ολυμπία Καλαμπαλίκη | Ψυχολόγος – MSc στη “Ψυχική Υγεία” – Ειδικευμένη στη διαχείριση πόνου